‘ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയ’ യുമായുള്ള എന്റെ യുദ്ധം

ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയ ഏതു പ്രായത്തിലുള്ളവരെയും ബാധിക്കാം. ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ക്രമാതീതമായ ഭയം അനുഭവപ്പെടുന്നത് മാത്രമല്ലിത്; ഒരു യഥാർത്ഥ മാനസികാവസ്ഥയാണ്! ആർക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും trigger ആകാവുന്ന ഈ അസ്വസ്ഥത, സാധാരണയായി അടഞ്ഞ / ഇടുങ്ങിയ ഇടങ്ങൾ, ഇരുട്ട്, ആൾക്കൂട്ടം, ശാരീരിക ബന്ധനങ്ങൾ / പരിമിതികൾ, നിസ്സഹായത അനുഭവപ്പെടുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ കാരണമാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

ഈ ഭയത്തിൻ്റെ പ്രതികരണം തീവ്രമായ ശാരീരിക ലക്ഷണങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം; സാധാരണഗതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഒരാളുടെ കഴിവിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ വരെ! അമിതമായ ഉത്കണ്ഠ, വർദ്ധിച്ച ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്വാസംമുട്ടൽ, നെഞ്ചുവേദന, അതിയായി വിയർക്കുന്നത്, ഓക്കാനം, തലകറക്കം എന്നിവയാണ് സാധാരണയായി പ്രകടമാകുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ. ക്ലോസ്‌ട്രോഫോബിയ ഉള്ളവർക്ക് MRI മെഷീനുകൾ പേടിസ്വപ്‌നമാണ്, അറിയാമോ?!

ഈ ഭയങ്ങളെ പരിഹസിക്കുകയോ തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്യുന്നത് അതിനെ കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേയുള്ളൂ. “കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നത് നിർത്ത് / ചുമ്മാ ഡ്രാമ കാണിക്കാതെ / നിനക്ക് ആരെയും വിശ്വാസം ഇല്ലാ! ” – ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയയുമായി മല്ലിടുന്ന ഒരു വ്യക്തിയോട് പറയാവുന്ന ഏറ്റവും നിർദ്ദയമായ കാര്യങ്ങളാണ് ഇവ !

ശാരീരിക ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ കൂടാതെ ഈയൊരു മാനസിക പിരിമുറുക്കം കൂടി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നത് എന്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്! ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയയുമായി പൊരുതുന്നവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ വേണ്ടത് ക്ഷമയും സഹാനുഭൂതിയും ആണ്; അവരുടെ ഭയം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും, മുൻവിധികൾ ഇല്ലാതെ ദയയോടെ പെരുമാറുക എന്നത് ആണ്…

*വ്യക്തിപരമായ പ്രതിഫലനങ്ങൾ*
എൻ്റെ ആദ്യത്തെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, പലതരം ഭയങ്ങളാണ് എന്റെ മനസ്സിനെ മൂടുന്നത്. ലാപ്രോസ്‌കോപ്പി/കീഹോൾ അസംഖ്യം ആളുകൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു ചെറിയ safe ഓപ്പറേഷൻ ആണെന്ന് എനിക്കറിയാം, എന്നിരുന്നാലും എൻ്റെ ഭയം വളരെ വ്യക്തിപരമാണ്.

എന്നെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നത് ശസ്ത്രക്രിയയല്ല – കാരണം, പ്രാർത്ഥനയേക്കാൾ കൂടുതൽ എൻ്റെ ഡോക്ടർമാരെ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിൽ ഭീതി നിറയ്ക്കുന്നത് അനസ്തേഷ്യ എന്ന കാര്യമാണ്. അബോധാവസ്ഥയിൽ, എൻ്റെ ഏറ്റവും ദുർബലമായ അവസ്ഥയിൽ എന്നെത്തന്നെ അപരിചിതരുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നത് പേടിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉണരുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചാണ് മറ്റൊരു ഭയം !

• ഞാൻ ഉണരുന്നത് ഒരു ഇരുട്ട് മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണെങ്കിലോ ? പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയറിയാതെ…
• അപരിചിതമായ ഒരു മുറിയിൽ ആണെങ്കിലോ? എനിക്കറിയാവുന്നതോ വിശ്വസിക്കുന്നതോ ആയ ആരുമില്ലാത്ത ഒരിടം..
• ഉണരുമ്പോൾ ചലിക്കാൻ ആവാത്ത അവസ്ഥ ആണെങ്കിലോ? എൻ്റെ ചുറ്റുപാടുകളോ സമയ കാലമോ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സ്ഥിതി…

ഈ ചിന്തകൾ നിങ്ങൾക്ക് നിസ്സാരമായി തോന്നാമെങ്കിലും എൻ്റെ മനസ്സിനെ ഇവ വല്ലാതെ ഭാരപ്പെടുത്തുന്നു.

ഏറ്റവും വലിയ പേടി, എൻ്റെ ഫോൺ എൻ്റെ അടുത്ത് ഇല്ലെങ്കിലോ എന്നതാണ് !!
ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. എൻ്റെ ഫോണിനെ ഞാനിത്രയും ആശ്രയിക്കുന്നത് സോഷ്യൽ മീഡിയ അഡിക്ഷൻ കാരണമല്ല. ഫോൺ എനിക്കൊരു ലൈഫ് ലൈനാണ് – ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ്, GPS, സമയവും തീയതിയും, contact നമ്പറുകൾ, വിശ്വസ്തരായ വ്യക്തികലെ വിളിക്കാനുള്ള സൗകര്യം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അവശ്യ ഉപകരണങ്ങൾ നൽകുന്ന ലൈഫ്‌ലൈൻ. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ, എനിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം തോന്നാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും!

(എന്നെ പരിചരിക്കുന്നയാളെ/അടുത്തിരിക്കുന്നയാളെ അപമാനിക്കുകയല്ല; അനിവാര്യമായ ഒരു കോപ്പിങ് മെക്കാനിസം മാത്രമാണിത്.)

അടുത്തിടെ, എൻ്റെ അനിയത്തി ഒരു gynaecological procedure നു പോയപ്പോൾ മയക്കം തെളിയുന്നത് വരെ ഞാൻ കൂടെ നിന്നു. ആ അനുഭവം എൻ്റെ പല ഭയങ്ങളും കുറച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞേപറ്റൂ ! ഒന്നാമതായി, പൂർണ്ണ ബോധാവസ്ഥയിലാകുന്നതുവരെ അവർ രോഗികളെ പോസ്റ്റ്-ഓപ്പറേഷൻ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തമായി ശ്വസിക്കാനും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും കുടിക്കാനും കഴിയുന്നത് വരെ (ഇതിന് 2-4 മണിക്കൂർ എടുത്തേക്കാം) അവരെ അവിടെയാണ് കിടത്തുന്നത്. അതിനാൽ ചുറ്റും എപ്പോഴും ഒരു നഴ്സ്/മെഡിക്കൽ സ്റ്റാഫ് ഉണ്ടായിരിക്കും, മുറി എപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി പ്രകാശപൂരിതവും ആയിരിക്കും. ഞാൻ അബോധാവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ആംഗ്യഭാഷയും പിറുപിറുക്കുന്ന വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് ആശയവിനിമയം നടത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു!

*ഞാൻ തേടുന്ന സഹാനുഭൂതിയും അനുകമ്പയും *
79 വയസ്സുള്ള എൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് ടിമെൻഷ്യ കാരണം വരുന്ന ഭയമാണ് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമോ എന്നത്. അതിനാൽ എൻ്റെ സാന്നിധ്യം, സ്‌പർശം അല്ലെങ്കിൽ ശബ്ദം ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ അമ്മയെ നിരന്തരം ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം.

എൻ്റെ 19 വയസ്സുള്ള മകൾക്ക് ADHDയും ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയയും ഉണ്ട്, അതിനാൽ അവളുടെ ആദ്യത്തെ MRI സ്കാനിന് വിധേയയായപ്പോൾ, അവളുടെ കൂടെ തന്നെ നിന്ന്, അവളുടെ കാലുകളിൽ പിടിച്ച്, എനിക്ക് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു.

ഞാൻ കട്ടിലിൻ്റെ അറ്റത്താണ് ഉറങ്ങുന്നത്, “ജീവന് ഭീഷണിയുണ്ടെങ്കിൽ” എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ രക്ഷപ്പെടാമല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ – തമാശയായി തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇത് പക്ഷേ എനിക്ക് തമാശയല്ല – രാത്രിയിൽ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരേയൊരു സുരക്ഷിതമായ കാര്യമാണിത്.

ഭയത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിന് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് ഞാൻ പിന്തുണ നൽകുന്നതുപോലെ, ഞാനും സഹാനുഭൂതി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ മറ്റു പല വെല്ലുവിളികളെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ ശക്തയാണെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും പൊരുതാൻ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു യുദ്ധമാണ് ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയ. അത് സമ്മതിക്കാൻ എനിക്ക് നാണമില്ല.

എന്റെ സകല ധൈര്യവും സംഭരിച്ച്, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യത്തിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ഞാൻ അതിനാൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു ചെറിയ കാര്യം മാത്രം… ദയവായി എന്നോട് ക്ഷമയോടെ പെരുമാറുക, കാരണം ഞാൻ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുകയാണ്. ദുർബലനിമിഷങ്ങളിൽ, നിങ്ങളുടെ ദയയും പിന്തുണയും ഉണ്ടാക്കുന്ന ആശ്വാസം ചെറുതല്ല!.

നമുക്ക് സഹാനുഭൂതി വളർത്താം, ഭയങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാം, രോഗശാന്തിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ വ്യക്തികളെ പിന്തുണയ്ക്കാം …

– ദീപ