നീർകയങ്ങൾ

അമ്മയോട് നിനക്ക് പറയാരുന്നു… അല്ലെങ്കിലും അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലും നീ പറഞ്ഞിട്ട് നാളെത്രയായി.   ഇനി അങ്ങോട്ടൊന്നും പറയാൻ വരേണ്ടെന്ന് നീ എന്നോട്   പറഞ്ഞ നേരത്ത് നിന്റെ മുഖത്തു മനസ്സിന്റെ ഭാഷ അറിഞ്ഞതുമുതൽ പറയാതിരുന്നതൊക്കെ അമ്മയിനി പറഞ്ഞോട്ടെ എന്റെ മോനോട്….

എല്ലാരും പറയുമായിരുന്നു നീ അമ്മക്കുട്ടിയാണെന്ന്. അമ്മയ്ക്കോർമ്മയുണ്ട്, നിന്റെ ഹൈസ്ക്കൂൾവരെയുള്ള കൂട്ടുകാരെ. അന്നൊക്കെ നീ നന്നായ് പാടുമായിരുന്നു.

എന്തേലും കാര്യം സാധിക്കണമെങ്കിൽ അമ്മമനസ്സ് തങ്കമനസ്സ്.. ന്ന് പാടി അമ്മേടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമായിരുന്നു നീ. അതുപോലെ അമ്മേന്ന് വിളിച്ച് താടിയിൽ ഒന്ന് തൊടെടാ. ഒറ്റത്തവണ മതി ഒരൊറ്റ തവണ.

കണ്ണാ…

“അമ്മേ അമ്മേ.. കണ്ണ് തുറക്ക് അമ്മേ.”

അമ്മൂന്റെ ശബ്ദമാണ്. കണ്ണ് തുറക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, കഴിയുന്നില്ല. തൊണ്ട വരണ്ട് പൊട്ടുമെന്ന അവസ്ഥ. അവനും ചിലപ്പോ ഈ അവസ്ഥ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും. അമ്മേ വെള്ളംന്ന് ന്റെ കുട്ടി കരഞ്ഞു വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അവൻ എവിടെയാണിപ്പോൾ. പുതച്ചുമൂടിയ അവനെ വീട്ടിനകത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നത് ഓർമയുണ്ട്. പിന്നെ എന്താ സംഭവിച്ചേ!

“പേടിക്കേണ്ടാ അമ്മൂ. അമ്മക്ക് ഒന്നൂല്ല. അമ്മ നല്ല മയക്കത്തിലാണ്. കിടക്കട്ടെ, മോൾ വാ.

ജ്യോതീടെ ശബ്ദമല്ലേ അത്. അതേ അവളായിരുന്നു തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നത്. അവളുടെ കൈകളിലേക്കാണ് താൻ കുഴഞ്ഞു വീണത്. പിന്നെയെപ്പോഴോ  കണ്ണ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പോളകൾ കനം തൂങ്ങി മടിപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് അറിഞ്ഞു.

ദാസേട്ടാ, എവിടെയാ നിങ്ങൾ? മ്മടെ മോൻ, അവന് എന്താ സംഭവിച്ചേ? മൂന്ന് ദിവസായി ന്റെ കുട്ടി വീട്ടിൽ വന്നിട്ട്. ഒന്ന് നോക്കൂന്ന് എത്ര തവണ ങ്ങളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവന് അവന്റെ വഴി എനിക്ക് എന്റെ വഴി ന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്തായി? അവൻ അവന്റെ വഴിക്ക് പോയി. ദാസേട്ടാ എവിടെ ങ്ങടെ നേതാക്കള് ?പറ, എന്താ ങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടാത്തേ..

“ജ്യോതിയേച്ചീ, അമ്മ എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. അമ്മ എന്താ കണ്ണ് തുറക്കാത്തേ.”

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അമ്മൂ, അമ്മ സെഡേഷൻ കൊടുത്തതിന്റെ മയക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു ഇത്രയും നേരം. ഇപ്പോൾ പതിയേ തെളിഞ്ഞു വരുന്നു.  പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. ഞാനൊരു ഡോക്ടറല്ലേ നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ..”

അമ്മക്ക് ഒന്നൂല്ലെന്ന് അമ്മൂനോട് പറയണമെന്നുണ്ട് പക്ഷേ..

“ദാസേട്ടാ എന്റെ മോൻ എനിക്ക് അവനെ കാണണം.”

“അമ്മായി ദാസമാമ മുൻവശത്തുണ്ട്, അമ്മായി ഇത്തിരി നേരംകൂടെ കിടക്കൂ, ന്നിട്ട് നമ്മക്ക് അങ്ങട്ട് പോവാം ട്ടോ.”

“ജ്യോതീ, എന്റെ കണ്ണൻ…” ആരോ കയ്യിൽ തലോടുന്നുണ്ട് ജ്യോതിയാണോ? അതോ അമ്മുവോ?

ഇടയ്ക്കിടെ ഉയർന്നു താഴുന്ന തേങ്ങലുകൾ. പെറ്റ വയറിന്റെ സങ്കടം മരണംവരെ പോകോ.. ആരുടെയോ ശബ്ദം. ഒന്നും വ്യക്തമല്ല.

മോനെ അമ്മയ്ക്ക് വയ്യ. ഒന്ന് പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിക്ക്.

ദാസേട്ടാ അവന് ങ്ങടെ അതേ സ്വഭാവമാണ്. താൻ പിടിച്ച മുയലിനു മൂന്ന് കൊമ്പ്. ങ്ങളെങ്കിലും ഇത്തിരി താണ് കൊടുക്ക്..

അച്ഛൻ നിന്റെ നന്മക്കല്ലേ കണ്ണാ പറയുന്നത്, നീയെന്തിനാ വെറുതെ കോളേജിൽ മുതിർന്നവരുമായി വഴക്കിനു പോകുന്നത്, ചിലതൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചൂടെ നിനക്ക്.

എത്ര വട്ടം കെഞ്ചിപ്പറഞ്ഞു, രണ്ടുപേരോടും. രണ്ടുപേർക്കും വാശി.

“അമ്മേ, സീനിയേർസ്സ്ന്ന് കരുതി അവരുടെ എല്ലാ തോന്ന്യാസത്തിനും കൂട്ടുനിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. ഞാൻ എന്തിനാ അവരെ പേടിക്കുന്നത്. ഞാനായിട്ട് വഴക്കിനു പോകില്ല. പിന്നെ ഇങ്ങട്ട് മേക്കിട്ട് വന്നാൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകാൻ എന്നെക്കിട്ടില്ല.

അച്ഛനോട് പറയണം, അച്ഛൻ അവരെ രക്ഷിക്കുമെന്ന ധൈര്യത്തിലാണ് അവരുടെ കളി. കാക്കിക്കുപ്പായം നിയമം പാലിക്കാനാണ്. അല്ലാതെ കണ്ട തെമ്മാടികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ അല്ലെന്ന്.”

“ഇനി ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു നീ എന്നോട് വഴക്കിടണ്ടാ. അച്ഛന്റെയും മോന്റെയും ഇടയ്ക്ക് നിന്ന് എനിക്ക് മടുത്തു.. കാശിക്കൊ വല്ലേടത്തേക്കും പോയാലോന്നാ ഇപ്പൊ എനിക്ക്.”

“എന്റെ അമ്മകുട്ടിക്ക് എന്നെ വിട്ടു പോവാൻ കഴിയോ.. “ന്നിട്ട് ഇപ്പൊ നീ പോയില്ലേ…

അമ്മ പറഞ്ഞതല്ലേ വഴക്കിനു പോണ്ടാന്ന്. ദാസേട്ടാ ങ്ങടെ മകനാണ് കണ്ണൻന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവരവനെ..

“ദാസേട്ടാ അവന് ഈയിടായി വല്ലാത്ത മാറ്റമുണ്ട്.  എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് തർക്കിക്കാറില്ല, അങ്ങനെയുള്ള അവൻ എന്താടാ നിന്റെ കോലംന്ന് ഞാനൊന്ന്  ചോദിച്ചതിന് എന്നെ കടിച്ചുകീറി. അമ്മ ഇനി ഇങ്ങട്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞു വരണ്ടന്ന് പറഞ്ഞു. അവന്റെ അപ്പോഴത്തെ ഭാവം എന്നെ വല്ലാതെ പേടിപ്പിച്ചു. അവന് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട് ദാസേട്ടാ, ങ്ങൾ അവനോട് ഒന്ന് ചോദിക്ക്.”

“നിന്റെ മകന് ആഹാരം എല്ലിൽ കുത്തുന്നതിന്റ അഹങ്കാരമാണ്. കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടുമ്പോൾ താനെ പഠിച്ചോളും. കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ പോയാൽ പഠിച്ചു വരണം. അല്ലാതെ, വലിയ വീട്ടിലെ പിള്ളേരെ നിയമം പഠിപ്പിക്കാൻ പോകരുത്.”

കഴിച്ചോണ്ടിരുന്ന ഭക്ഷണം പ്ലേറ്റിലേക്കെറിഞ്ഞു ദേഷ്യപ്പെട്ട് പോകുന്ന ദാസേട്ടനെ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും കാര്യമറിയാൻ കണ്ണന്റെ കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചിരുന്നു.

“ആന്റി പേടിക്കേണ്ടാ, ഇതൊക്കെ കോളേജുകളിൽ സർവ്വസാധാരണമാണ്.  ഒരു  സീനിയർ പയ്യൻ കണ്ണന്റെ ഷർട്ട്‌ ഓന് വേണംന്ന് പറഞ്ഞു. മ്മടെ ഹീറോ പറ്റില്ലെന്നുപറഞ്ഞ് കൂളായി പോയി. അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ അടിപിടി.”

മനു അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വയം സമാധാനിച്ചു. പിള്ളേരല്ലേ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ശരിയാവുംന്ന്.

പക്ഷേ ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു വൈരാഗ്യം കൂടികൂടി വരുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.

“അവൻ എന്താ മോളേ ഇങ്ങനെ ആയെ. അവന് നമ്മളെ വേണ്ടേ.”

“ഏട്ടൻ വരും അമ്മേ, തെറ്റ് കണ്ടാൽ ഏട്ടൻ ചൂണ്ടികാട്ടും. അത് പലർക്കും ഇഷ്ടല്ല. ഞങ്ങൾ സീനിയർസ്, ഞങ്ങളെ ഭരിക്കാൻ നീയാരാ എന്ന ധാർഷ്ട്യമാണ് അവർക്ക്. ഇത്തിരി കഞ്ചാവും മദ്യം ഒക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്ന പിള്ളേരാണെന്നാ കേട്ടത്. അച്ഛൻ വിചാരിച്ചാൽ അവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാം. പക്ഷേ, അവർ അച്ഛന്റെ പാർട്ടിക്കാരായതോണ്ട് അച്ഛൻ ചെയ്യില്ല. അതാണ് അച്ഛനോടുള്ള ഏട്ടന്റെ ദേഷ്യം.”

കണ്ണൻ ഫോൺ എടുക്കാഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും മനൂനെ വിളിച്ചിരുന്നു.

“ആന്റീ, കണ്ണൻ അവർക്കെതിരെ കേസ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവർ ആകെ ദേഷ്യത്തിലാണ് കണ്ണനോട് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറയണം.”

തലയ്ക്കകത്തു വണ്ട് മൂളുന്നപോലെ.. ദാസേട്ടന്റെ ദേഷ്യംപിടിച്ച മുഖം, കണ്ണന്റെ മുഖത്ത് ഞാൻ ആരുടേയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കില്ലെന്ന വാശി. “ആന്റീ, അവനോട് സൂക്ഷിക്കാൻ പറയണം…” മനു.

“അമ്മേ, ഏട്ടനെ ഞാൻ മൂന്ന് ദിവസായി വിളിക്കുന്നു ആദ്യമൊക്കെ ഫോൺ റിങ് ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ സ്വിച്ചഡ് ഓഫ്. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു അമ്മേ.”

മുഖങ്ങൾ മാറി മാറി വരുന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ടു മൂടിയിരിക്കുന്നു. മേഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീർപ്പുമുട്ടുകയാണ്. പുറത്തേക്ക് ഒഴുകാൻ… കഴിയുന്നില്ല അവൻ, എന്റെ കണ്ണൻ…. അവന് ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ട..

കൃഷ്ണാ, നീ എന്റെ പ്രാണൻ എടുത്തോ. എന്റെ കുട്ടിക്ക് ആയുസ്സ് കൊടുക്ക്.

“കണ്ണാ.. കണ്ണാ.. ”

“അമ്മായീ… അമ്മായീ..” ആരോ കവിളിൽ തട്ടുന്നുണ്ട്. അമ്മൂന്റെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാം..

ദേവീ, ദേവീന്ന് വിളിക്കുന്നത് ദാസേട്ടനല്ലേ.. ദാസേട്ടാ യെനിക്ക് ങ്ങളോട് ദേഷ്യം ഇല്ലാന്ന് പറയണം. പക്ഷേ, നാവ് പൊങ്ങുന്നില്ല

“അമ്മേ..” അത് എന്റെ കണ്ണന്റെ ശബ്ദമല്ലേ കണ്ണാ, കണ്ണാ. അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം നീ അമ്മേ വിട്ടു പോവില്ലന്ന്.

ചുറ്റും പകച്ചു നോക്കുന്ന ശ്രീദേവിയെ തന്നില്ലേക്ക് അടുക്കിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ ദാസൻ കണ്ണന്റെ അച്ഛൻമാത്രമായിരുന്നു. അയാൾ അന്നുവരെ ധരിച്ച കാക്കിക്കുപ്പായവും പിടിച്ച കൊടികളും അപ്പോൾ അയാളെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നന്ദ

#റാഗിങ്

Pic courtesy  :Google