ഉത്രാടത്തിൽ തനിയെ

ഇന്ന് ഉത്രാടം! എല്ലാവരും പരക്കംപാച്ചിലിൽ ആണ്.
നാളത്തേക്കുള്ള സദ്യക്കും വിളിക്കാൻ ആരെങ്കിലും വിട്ടുപോയോ എന്ന ആധിയിലും രാധ ഫോൺ എടുത്തു കൂട്ടുകാരിയെ വിളിച്ചു. അവളാണെങ്കിൽ ഫോൺ എടുത്തു രണ്ടു വാക്കു മുഴുമിപ്പിക്കാതെ ഫോൺ വെച്ചിട്ട് പോയി.

എനിക്കും ഇതുപോലെ തിരക്കുള്ള ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് രവിയേട്ടനും കൂട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും എല്ലാം കൂടി നല്ല രസമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും വെച്ച് വിളമ്പി ദിവസങ്ങൾ അങ്ങ് കടന്നു പോയി.

ഇന്ന് ഈ ജനലഴിയിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായോ എന്ന ഒരു തോന്നൽ. എന്നും അടിമയായി കഴിയണമായിരുന്നോ? അതോ ആത്മാഭിമാനം എന്ന ഒന്നില്ലേ ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ പോലും മനസ്സ് കാണിക്കാത്ത
വാക്കുകൾക്ക് വില കൽപിക്കാത്ത ആളുടെ കൂടെ എന്തിന് ഒത്തുപോണം? എല്ലാവരും എന്നേ കുറ്റം പറയുന്നുണ്ടാവും. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഒക്കെ വലുതായി രവിയേട്ടനും പുതിയ കൂട്ടായി. അവർ സ്റ്റാറ്റസ് ഇടലും ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്യലുമായി ആകെ ബഹളം. ഇതിൽ നഷ്ടം എനിക്ക് മാത്രമാണ് അന്നും ഇന്നും.

നിങ്ങൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കൂ എന്ന മോട്ടിവേഷണൽ സ്പീക്കർമാരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴേ ഒന്നങ്ങ് പൊട്ടിച്ചൊന്നു കൊടുക്കാൻ തോന്നും അവർക്കെന്തും വിളിച്ചു പറയാലോ സ്വയം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അറിയാം. കൂട്ട് വേണം എന്നെല്ലാവരും പറയുമ്പോയും കൂട്ടിപ്പിടിക്കുന്നവരാവണം അല്ലാതെ കൂട്ടുണ്ട് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നവരെ അല്ല.

രാധയായി തന്നേ ജീവിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നൂന്നില്ല. അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റയും രാധക്കുട്ടി അന്നേ ശവമായി.ഇതൊന്നും കാണാൻ അവരില്ലല്ലോ. അവരുള്ളത് വരെ ഞാൻ അഭിനയം തുടർന്നതാണ് എന്റെ തെറ്റ് സ്വർഗ്ഗത്തിലിരുന്ന് അവർ അറിയുന്നുണ്ടോ ആവോ ഞാൻ കാട്ടിക്കൂട്ടിയത്. ഇന്നെനിക്ക് 24 മണിക്കൂറ് ഒന്ന് കഴിഞ്ഞു കിട്ടണമെങ്കിൽ രണ്ടു ഉറക്ക ഗുളികകളും ഒരു സിനിമയും നിർബന്ധമായിരിക്കുന്നു.

രവിയേട്ടനു ഒന്ന് എന്നേ മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിച്ചൂടായിരുന്നോ? എന്നേ ഒന്ന് തലോടാമായിരുന്നില്ലേ ? എന്റെ ചിന്തകൾ നിനക്ക് ആർത്തവവിരാമത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണെന്നു പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി തന്നുടായിരുന്നോ? എന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ വലുതാക്കി എന്നേ കൊണ്ട് തന്നേ തീരുമാനം എടുപ്പിക്കേണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഞാൻ ആരുമല്ലാതെ ആയി . എന്നേ പോലെ അനേകം രാധമാർ… ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിൽ ഗതി കിട്ടാ പ്രേതം പോലെ

സുഹാനjumbu