🌹ഹർത്താല്🌹

” എടാ, നമുക്കൊന്നു കാണണ്ടേ?”

“ങേഹേ, പിന്നെ വേണ്ടേ”

അവളുടെ മെസേജ് കണ്ട് ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. കാരണം പരിചയപ്പെട്ട അന്നുമുതല് ഞാനവളോടു ചോദിക്കുന്നതാണ്, “നമുക്കൊന്നു കാണണ്ടേന്ന്” അപ്പോഴൊക്കെ അവള് പറയും
‘അതിനൊക്കെ ഒരു കാലവും സമയവുമുണ്ട് ദാസാ’ ന്ന്.

അപ്പോൾ “എന്നാ അങ്ങനാവട്ടെ വിജയാ”ന്ന് ഞാനും ഒരു മറുപടി അയക്കും. എന്തായാലും അവളുടെ മെസേജ് കണ്ട് എന്നിലെ “ഫോറസ്റ്റ് ചിക്കൻ” തലയുയർത്തി നീട്ടിയൊന്നു കൂവി, എന്നിട്ട് വിനയ കുനിയാന്വിതനായി അവളോടു ചോദിച്ചു.

” ഓ, നമ്മളെയൊക്കെ കാണാൻ സമയമായോ, ഞാൻ എത്ര കാലമായിട്ട് പറയുന്നതാ നമുക്ക് കാണണ്ടേന്ന് അപ്പോഴൊന്നും നിനക്ക് സമയമായില്ല, ഇപ്പോ എന്ത് പറ്റി,

” ഒന്നും പറ്റീല, എനിക്ക് ഇപ്പഴാ നിന്നെ ഒന്നു കാണണമെന്ന് തോന്നിയത്. അപ്പോ കാണാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. അതാ, എന്തേയ്? അത് വല്യ തെറ്റായിപ്പോയോ? എന്നാ ഞാൻ കാണാൻ വരുന്നില്ല പോരേ”

“ശ്ശെടാ, ഞാനങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞതല്ല , ഞാനെപ്പോ കാണണ്ടേ ന്ന് ചോദിച്ചാലും നീ മുടക്കം പറയും. ഇപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് കാണണ്ടേന്ന് നീ തന്നെ ചോദിച്ചപ്പോൾ അതിൻ്റെ ഒരാവേശത്തിൽ പറഞ്ഞ് പോയതാ നീയൊന്ന് ക്ഷമി”

” ഉം അങ്ങനാണേൽ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു.”

വിത്ത് ചിരിക്കുന്ന ഇമോജി

അത് കണ്ടപ്പോൾ ചെറിയോരു സമാധാനായി. എന്തായാലും ഓള് ദേഷ്യത്തിലല്ല.

” എന്നാ നീ പറ എവിടെ വെച്ചാ കാണുന്നേ. സ്ഥലവും സമയവും നീ തന്നെ പറഞ്ഞോ”

” എടാ, എന്നാ ഞാൻ സൺഡേ അമ്പലത്തിൽ വരാം”

” സൺഡേ ന്ന് പറയുമ്പോ ഞായറാഴ്ചയല്ലേ?”

” അതേ നിനക്കെന്തെങ്കിലും സംശയം ണ്ടോ?”

” അതല്ല. എനിക്ക് സൺഡേയും മൺഡേയും തമ്മിൽ മാറിപ്പോവും അതാ, ഞായറാണോ തിങ്കളാണോന്നൊരു ഉൽപ്രേക്ഷ വരും”

” ഉൽപ്രേക്ഷയോ?”

” ങ്ഹാ അങ്ങനെയൊക്കെയുണ്ട്. ഞാൻ മലയാളം മീഡിയമല്ലേ പഠിച്ചത് അതാ, നീ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയവും, അതുകൊണ്ടാ നിനക്ക് ഉൽപ്രേക്ഷയെപ്പറ്റി വല്യ വിവരമില്ലാത്തത്.”

“ഓ, നീയൊരു മലയാളം മീഡിയക്കാരൻ എങ്കിൽ നീ മഞ്ജരിയുടെ ലക്ഷണം പറ”

” അല്ലാ, അതിപ്പോ, അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ”

പടച്ചോനേ മുർഖൻ പാമ്പിനെയാണല്ലോ ചവിട്ടിയത്. വെറുതേ ചെറിയ വട കൊടുത്തു വലിയ വട വാങ്ങീന്ന് പറഞ്ഞപോലെയായല്ലോ,

” എന്തേയ് നിനക്കറിയില്ലേ?”

” അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം”

‘”എന്നാ പറ”

“താമരശ്ശേരി, ഓമശ്ശേരി, അരീക്കോട് മുക്കം കഴിഞ്ഞാലത് മഞ്ചേരിയായിടും”

“മഞ്ചേരിയല്ലടാ… മണ്ണാർക്കാട്”
അതും പറഞ്ഞ് അവള് കുറേ ചിരിക്കുന്ന ഇമോജിയും ഇട്ടു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.
നീ മലയാള പണ്ഡിതൻ തന്നെടാ സമ്മയ്ച്ചു. എടാ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് പഠിക്കണം ഇല്ലേൽ ഇങ്ങനിരിക്കും.

” എന്ത് പറയാനാടീ, നമ്മക്കയിനുള്ള ബുദ്ധിയില്ലാണ്ടായിപ്പോയി. ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലാലോ? അതൊക്കെപ്പോട്ടെ. നീ ഈ ഞായറാഴ്ചയാണോ വരുന്നത്?

” അതേ, നീ അമ്പലത്തിൽ എത്തിക്കോ. ഞാനവിടെ വരാം”

” നിന്നെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും?”

” എടാ പൊട്ടാ, പിന്നെ നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഫോണല്ലേ ഉള്ളത്. ഞാനവിടെ വന്നിട്ട് വിളിക്കാം, ശരി എന്നാ സൺഡേ. സോറി, നിനക്ക് സൺഡേ അറിയില്ലാലോ, ഞായറാഴ്ച കാണാം.”

” ഓകേ ശരി ഡീ, ഞാൻ ഞായറാഴ്ച അമ്പലത്തിൽ കാണും.”

അവളെയിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല, അവളുടെ പ്രൊഫൈലാണെങ്കിൽ ഒരു വെളുത്ത പൂച്ചക്കുട്ടിയുടേതാണ്. കുറേ പ്രാവശ്യം ഫോട്ടോയ്ക്ക് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ അവൾ പറഞ്ഞത്, ‘സമയമാവുമ്പോൾ നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണാമെന്നാണ്.’ വീഡിയോ കോളിനെ പറ്റി ചിന്തിക്കുകയേ വേണ്ടാന്നവൾ ആദ്യമേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവൾ വോയ്സ് തന്നിട്ടുണ്ട്, നല്ല കിളിനാദം. അവളുടെ സൗണ്ട് കേട്ടാൽ അവൾക്കൊരു നാൽപ്പത് വയസ്, അതിനപ്പുറം പോവൂല, എന്തായാലും ഞായറാഴ്ച കാണാലോ?

അവൾക്ക് റിപ്ലേ കൊടുത്ത ശേഷം ഞാനൊന്ന് കണ്ണാടിയെടുത്ത് നോക്കി.
പ്രായമായി വരുന്നതിൻ്റെ ലക്ഷണങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്, മുടി നരച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മുടി വെട്ടാനുമായിരിക്കുന്നു. മുടിയാകെ നീണ്ട് ചീകി വെച്ചാൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കാത്ത അവസ്ഥയിലുമായി.
എന്തായാലും ശനിയാഴ്ച വരെ ജോലിക്ക് പോണം, അതിനിടയ്ക്ക് മുടി വെട്ടാനും ഡൈ ചെയ്യാനുമൊന്നും നേരമില്ല. ഞായറാഴ്ച രാവിലെ പോയി മുടിയും വെട്ടി ഡൈയുംചെയ്ത് വരാം. അവളെ കാണാൻ പോവുമ്പോൾ ഇത്തിരി ചുള്ളനായിട്ട് തന്നെ പോവാം
ഈ ‘അങ്കിൾ വൈബും’ വെച്ച് അവളെ കാണാൻ പോയാൽ അവൾ ഓടിയ വഴിക്ക് പുല്ലു പോയിട്ട് ഇൻ്റർലോക്കുപോലും പതിപ്പിക്കാനാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
ഞായറാഴ്ച രാവിലെ തന്നെ ബ്രൂട്ടീഷ്യൻ ചെയ്തേക്കാം. അങ്ങനെ സമാധാനിച്ച് ശനിയാഴ്ച വരെ ഒപ്പിച്ചു.

ശനിയാഴ്ച രാത്രി അവൾക്ക് മെസേജയച്ചു നോക്കി.

” എടീ, നീ നാളെ വരില്ലേ?”

” പിന്നെന്താ തീർച്ചയായും”

അങ്ങനെ ഞായറാഴ്ച പരസ്പരം കാണുന്നതിനുള്ള ചർച്ചകൾ പുരോഗമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്. വാട്സപ്പിലെ വാർത്താ ചാനലിൽ ഒരുമെസേജ് വന്നത്.

നാളെ ഞായറാഴ്ച ഹർത്താൽ,
വാർത്ത വായിച്ചപ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞത്,

ഉണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉണ്ടെന്നും ഇല്ലേന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഇല്ലാന്നുമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടിയുടെ ഹർത്താലാണ് പോലും, എന്തായാലും ഹർത്താൽ സ്ട്രോങ്ങാണത്രേ, വാർത്ത വായിച്ചതും ഞാനവൾക്ക് മെസേജയച്ചു.

” എടീ, നാളെ ഹർത്താലാണു പോലും നീയെങ്ങനെ വരും.”

” എടാ എൻ്റെ ജീവനിൽ കൊക്കുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വരും.”

“ജീവനിൽ കൊക്കോ?”

“സോറി, കൊക്കിൽ ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ”

” എടീ ബസ്സൊന്നുമുണ്ടാവില്ല”

” ഞാനെൻ്റെ ആക്ടീവയിൽ വന്നോളുമെടാ, നീയെങ്ങനെയെങ്കിലും എത്താൻ നോക്ക്”

” ഞാനും ബൈക്കിന് വന്നോളാം”

“എന്നാ രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ കാണാം”

മെസേജ് അയച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഫോൺ എടുത്തു വെച്ച് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബെഡ് റൂമിലെ അലമാരയിലെ കണ്ണാടിയിൽ ഞാനെന്നെ കണ്ടപ്പോഴാണ് ബ്രൂട്ടിഷ്യൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യം വീണ്ടുമോർത്തത്.

“മുടിയാകെ നരച്ചിരിക്കുന്നല്ലോ?
പടച്ചോനേ, നാളെ ബ്രൂട്ടീഷ്യൻ ചെയ്യാന്ന് വെച്ചതാ, ഒടുക്കത്തെ ഹർത്താലു കാരണം നാളെ ഷോപ്പൊന്നും തുറക്കില്ലാലോ, ഈ കോലത്തിലെങ്ങനെ ഓളെപ്പോയിക്കാണും? എഫ് ബി പ്രൊഫൈലിലെ എൻ്റെ പഴയ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടായിരിക്കും ഓള് മിണ്ടിയത് തന്നെ. ഇതിപ്പോ ഓളെന്നെ കണ്ടിട്ട് ‘ അങ്കിളേ’ ന്ന് വിളിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ. ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും നാളെ വരാന്ന് ഓളോട് പറഞ്ഞും പോയി.

ആകെ പെട്ടല്ലോ ഭഗോതീ, പോയില്ലേൽ ചിലപ്പോ ഓള് ബ്ലോക്ക് ഇട്ട് പോവാനും സാധ്യതയുണ്ട്, കാരണം ഹർത്താലായിട്ടും കൂടെ ഓള് റിസ്കെടുത്ത് വരുന്നതാണ്. അപ്പോ ഓളെ കാണാൻ പോയില്ലേൽ ആകെ പ്രശ്നാവും. ഉള്ള സമാധാനം കൂടെ ഹർത്താലുകാര് കളഞ്ഞല്ലോന്നോർത്ത് ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് നേരം വെളുപ്പിച്ചു.

രാവിലെ ഫോണെടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ ഓൾടെ മെസേജുണ്ട്.

” എടാ ഞാനെന്തായാലും വരും, നീ വരില്ലേ? വന്നില്ലേൽ ഞാൻ ബ്ലോക്കിട്ട് പോവും. റിസ്കെടുത്ത് വരുന്നതാ”

“വരാടീ, ഞാൻ പെട്ടെന്ന് റെഡിയാവട്ടെ”

അതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബൈക്കുമെടുത്ത് ടൗണിലേക്ക് വിട്ടു. ഏതേലും, ബ്രൂട്ടീഷ്യൻ ഷോപ്പ് തുറന്നോന്നറിയാൻ. പടച്ചോൻ സഹായിച്ച് ഒരൊറ്റ കട പോലും തുറന്നിട്ടില്ല. എല്ലാം ഹർത്താലുകാര് അടപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നു. ഹർത്താലുകാരുടെ കയ്യീന്ന് ഏറുവാങ്ങണ്ടാന്ന് കരുതി ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോന്നു.

വീട്ടിലെത്തി ദയനീയമായി കണ്ണാടിയിലൊന്നു നോക്കി. ഈ കോലത്തിൽ പോവുകയല്ലാതെ വേറെ മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല. പിന്നീട് വേഗം കുളിച്ചൊരുങ്ങി ബൈക്കുമെടുത്ത് സമരക്കാര് കാണാതെ ഊടുവഴിയിലൂടെ അമ്പലത്തിലേക്ക് വിട്ടു.

ഹർത്താലായത് കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു. അമ്പലമുറ്റത്ത് ആളുകൾ നന്നേ കുറവ്. അവിടെത്തി അമ്പലമുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറിയൊരു കൽത്തൂണിനു മറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് ഞാനവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. കോൾ അറ്റൻഡായതും അവൾ ചോദിച്ചു.

“എടാ നീയെത്തിയോ?”

” ങ്ഹാ എത്തി. നീയെത്തിയോ?”

” ഞാനെത്തിയിട്ട് കുറേ നേരമായി. ഞാനിതാ ആൽത്തറയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട് നീയിങ്ങോട്ട് വാ” അവൾ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ആൽത്തറയിലേയ്ക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ചുരിദാറിട്ടൊരു അമ്മച്ചിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതുകണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

” ചുരിദാറിട്ടിരിക്കുന്ന ആളാണോ നീ.”

” അതേ നീയെവിടെ?”

“ഞാൻ അമ്പലമുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറുന്നേയുള്ളൂ.”

അവളുടെ നേരെ മുന്നിലുള്ള കൽത്തുണിൻ്റെ മറവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അതു കണ്ടിട്ടാവണം അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.
” എടാ, എൻ്റെ മുന്നിലുള്ള കൽത്തൂണിൻ്റെ മറവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരമ്മാവൻ എൻ്റെ വായില് നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. വഷളൻ, അല്ലേലും ഈ അമ്മാവൻമ്മാർക്കാണിപ്പോ സൂക്കേട് കൂടുതല് , കാട്ടുകോഴീടെ നോട്ടം കണ്ടില്ലേ?”

അവള് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി, ഈ എന്നെയാണ് അവള് അമ്മാവൻന്നും, കാട്ടുകോഴീന്നും വിളിച്ചത്. ഇനി അവളുടെ മുന്നിച്ചെന്നിട്ടെന്ത് കാര്യം. അവളുടെ വിചാരം അവൾക്കിപ്പോഴും പതിനേഴ് വയസ്സാണെന്നാ, അവളുടേം മുടിയൊക്കെ നരച്ചിട്ടുണ്ട്, പെട്ടെന്ന് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഏതോ അമ്മച്ചിയാണെന്നാ ഞാനും കരുതിയത്.

ഞാൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി വേഗം റോഡിലേക്ക് നടന്നു.

ജുറാസിക് പാർക്കിൽ ദിനോസറ് വിഴുങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി കാട്ടിൽ കേടായി ഉപേക്ഷിച്ച വിമാനത്തിൽ ചാടിക്കേറി നായകൻ അത് സ്റ്റാർട്ടാക്കി പറപ്പിച്ച് പോവുമ്പോലെ ഞാനെൻ്റെ ബൈക്കുമെടുത്ത് പറന്നു, പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത് കേട്ട് ഞാനതെടുത്ത് അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

“എടാ നീയെവിടെ, കാണുന്നില്ലാലോ?”

ഞാനവിടെ വന്നപ്പോ ആൽത്തറയിൽ, മുടിയൊക്കെ നരച്ച ഒരമ്മച്ചി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു, അതാണോ നീ

” അമ്മച്ചിയോ? മുടി നരച്ച ന്നുള്ളത് നേരാ, അത് ഇന്നത്തെ ഹർത്താലുകാര് പറ്റിച്ചതാ, ബ്യൂട്ടിപാർലർ തുറന്നില്ല.”

” നീയാ കൽത്തൂണിന് മറവിൽ ഒരമ്മാവനെ കണ്ടില്ലേ, അതായിരുന്നു ഞാൻ, എന്നെയും ഹർത്താലുകാര് ചതിച്ചതാ, ഡൈ വാങ്ങിയടിക്കാൻ പോലും പറ്റീല. ഹലോ, ഹലോ,…..” ങ്ഹേ കട്ടായോ?

ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയിൽ നിന്നും മാറ്റി ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് നോക്കി. ഫോൺ കട്ടായിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് മെസഞ്ചറിൽ മെസേജിടാമെന്ന് കരുതി മെസഞ്ചറിൽ നോക്കിയപ്പോ അവിടൊരു സ്പാനറിൻ്റെ ചിത്രം കണ്ടു.

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര