പറയാതെ, അറിയാതെ

“ആരായിരിക്കും ഈ കൊറിയർ അയച്ചത്?” ശുഭ ഓർമ്മകളിൽ തിരഞ്ഞു.

രാവിലെ ഒരു കൊറിയർ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ഫോൺ വന്നപ്പോൾ തുടങ്ങിയ ആകാംക്ഷയാണ്. പാക്കറ്റിലെ അഡ്രസ് നോക്കി. ഏതോ ഒരു നിതിൻ ആണ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ഒരു പേര് ഓർമ്മയിൽ തിരഞ്ഞു പരാജയപ്പെട്ടു. പൊതി തുറന്നപ്പോൾ ഒരു നീലക്കടലാസ്സ് താഴെ വീണു. പരിചിതമായ കയ്യക്ഷരം കണ്ടപ്പോൾ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കത്ത് വായിച്ചു.

“ശുഭയ്ക്ക്, ഇത്രയും നാളുകൾക്കു ശേഷം വീണ്ടും നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു കയറുന്നതിൽ തെറ്റുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. എങ്കിലും എന്റെ ആദ്യത്തെ പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ ആദ്യത്തെ കോപ്പി നിനക്ക് അയയ്ക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നിതിൻ എന്റെ സഹായിയാണ്. ഇതു നമ്മുടെ കഥയാണ്. പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ എന്റെ മനസ്സ് ഇതിലുണ്ട്. വായിക്കുമല്ലോ.

ഒരു പാട് സ്നേഹത്തോടെ,

……………………….. വിഷ്ണു.”

കണ്ണുനീർ കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുവോളം അവൾ ആ കത്തിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നു. പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് വായിച്ചു. “പറയാതെ പോയത് .”

****************

“നിനക്ക് സുഖമല്ലേ? കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലല്ലോ. പണ്ടത്തെ നിന്റെ നിഴൽ പോലെ തോന്നുന്നു.” അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ മറുപടി പറയാതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

മടിച്ചു മടിച്ചു അവൾ ചോദിച്ചു.”രേഖയും മോളും വന്നില്ലേ?”

“ഇല്ല, അവൾക്ക് നാട് ഇഷ്ടമല്ല. ഒരിക്കലും ചേരേണ്ടാത്തവർ ഒന്നിച്ചാൽ ജീവിതം എന്നുമൊരു കാട്ടിക്കൂട്ടലാകും.”അവൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

അവളുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരം അവന്റെ കാതുകളെ തഴുകി.

“നിനക്ക് എന്നോട് അങ്ങനെയൊരു ഇഷ്ടമുണ്ടെന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകിപ്പോയി. നിന്റെ പുസ്തകം നന്നായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത്രയും കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു പുസ്തകം വേണ്ടിവന്നു നിനക്കതു തുറന്നു പറയാൻ. എന്നോട് ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ നീ ആ ചോദ്യം. കേൾക്കാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു. ‘എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?”എന്ന്. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഈ ജീവിതം ജീവിക്കാൻ നീ എന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ലേ. ഇഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്കും മടിയായിരുന്നു. ഒരു ജീവിതമല്ലേ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചോർന്നു പോയത്?”

അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നീ മനസ്സിലാക്കിയുമില്ല. അടുത്തൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കൊരുമിക്കാം. അതിനായി കാത്തിരിക്കാം.” അവർക്ക് പിന്നിൽ അപ്പോഴും തിരകൾ മത്സരിച്ചു അലയടിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പറയാൻ വിട്ടു പോയ പലതിൻെറയും ഭാരവും പേറി.

#എന്റെരചന.. പറയാതെ പോയത്