മുഖംമൂടികൾ അഴിയുമ്പോൾ

ഇത്രയും പ്രായത്തിനിടക്ക് ഒരുപാട് ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടി.. പരിചയപ്പെടാൻ ഏറെ നേരം വേണ്ടാത്ത ഞാൻ കുറെ പേരെ പരിചയപ്പെട്ടു. അതിൽ ചിലരൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കളായി. തുറന്ന പുസ്തകം എന്ന് എല്ലാവരും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഞാൻ എല്ലാവരോടും എന്റെ മനസ്സ് തുറന്നു.. എന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്ക് വെച്ചു. എല്ലാവരും എന്റെ സ്വന്തം എന്ന് കരുതി എല്ലാം പങ്ക് വെച്ചു. വിവാഹത്തിലൂടെ കിട്ടിയ ബന്ധുക്കൾ.. അവിടെയും മൂടുപടങ്ങൾ വേണം എന്ന് എന്നിലെ 21 കാരിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്ന് പറയരുത് എന്ന പാഠങ്ങൾ എല്ലാം പഠിച്ചു.

നമ്മോട് ചിരിച്ചു കാണിച്ച പലരോടും നമ്മൾ പങ്ക് വെച്ച സങ്കടങ്ങൾ അവർക്ക് ഒരു നേരമ്പോക്ക് മാത്രമായിരുന്നു എന്നും മറ്റുള്ളവരുമായി അത് ചർച്ച ചെയ്ത് അവരുടെ മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നും പിന്നീട് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പല മുഖംമൂടികൾ അഴിഞ്ഞുവീണു. നെഞ്ച് പൊട്ടി നാം സ്വന്തം എന്ന് കരുതി പങ്ക് വെച്ച പലതും അവർ ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി. എല്ലാം പാഠങ്ങൾ തന്നെ എന്ന് അപ്പോൾ കരുതും. പക്ഷേ കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്ന് വീണ്ടും നാം അവരെ വിശ്വസിക്കും. ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്ത പല ബന്ധങ്ങളും മരണം വരെ കൊണ്ട് പോകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവർ.

ബൂമറാങ് പോലെ നാം വിശ്വസിച്ച് തുറന്ന് പറഞ്ഞ പലതും നമ്മുടെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ വന്ന് തറക്കും.ഇത്രയുംസ്നേഹത്തോടെ നമ്മോട് പെരുമാറുന്നവർ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നമ്മളെ പറ്റി പറയുന്നു എന്ന് നമുക്ക് തോന്നും. നുണയാകും എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിക്കും. പക്ഷേ അതെല്ലാം സത്യമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും വീണ്ടും അവരോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറണം എന്നത് ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത സത്യം.ഒരിക്കൽ എല്ലാം അവരോട് ചോദിക്കണമെന്ന് മനസ്സ് പറയുമ്പോഴും അരുത്.. അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വലുതാകും എന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചു ബന്ധുക്കൾ..

ഇനി അങ്ങോട്ട് ഞാനും മുഖംമൂടി അണിയും എന്ന് ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ വിചാരിക്കും. പക്ഷേ ഇത്രയും പ്രായമായില്ലേ. ഇനി മാറാൻ എനിക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

എനിക്ക് ശരി എന്ന് തോന്നുന്നത് ഞാൻ ചെയ്യും.. ഞാൻ തുറന്ന് പറയും.. അങ്ങനെ എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുന്നവർ മാത്രം എന്നെ സ്നേഹിക്കട്ടെ..

എന്തായാലും എന്നും മുഖംമൂടികൾ അണിഞ്ഞു ജീവിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.. ഒരിക്കൽ അഴിഞ്ഞു വീഴും എല്ലാ മുഖംമൂടികളും.