Author: Nisha Rose

ജീവിതത്തിൽ അടുത്തിടെ നടന്നതുൾപ്പെടെ പല കാര്യങ്ങളും സത്യത്തിൽ ഞാൻ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു എന്നത് വേദനയാജനകമായ സത്യം ആണ്. എന്റെ അനിയത്തി പോലും, അതെനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല എന്ന് പറയുമ്പോൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. കഴിക്കുന്ന മരുന്നുകളുടെ ആണോ അതോ പ്രായത്തിന്റെയും അസുഖങ്ങളുടെയും അനന്തരഫലമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലം മുൻപ് നടന്ന പലതും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ കുട്ടിക്കാലം.. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സുവർണകാലം അത് ഞാൻ ഇത് വരെ മറന്നിട്ടില്ല. അതുകൂടി മറക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്നെഴുതിവെക്കാൻ ഒരവസരം കിട്ടിയതിൽ നന്ദി. എടുത്ത് പറയാൻ മാത്രം പ്രത്യേകതകൾ ഒന്നും ഇല്ല എങ്കിൽ കൂടി എന്റേത് മാത്രമായ ഒരുപാട് സന്തോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കാലമായിരുന്നു അത്. വീട്ടിൽ ഏറ്റവും മൂത്തകുട്ടി ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും താഴെ രണ്ട് പേർ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടും സ്വന്തം വീട്ടിൽ അങ്ങനെ വലിയ കൊഞ്ചിക്കൽ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മോളേ.. എന്നോ ഉണ്ണി എന്നോ ഉള്ള ചെല്ലപേരുകളൊന്നും വിളിച്ചിട്ടുമില്ല. അവിടെ…

നിഷ.. ഞാൻ ജനിച്ച കാലത്ത് ഒരുപാട് പേർക്ക് ഈ പേരുണ്ട് എന്ന് എന്റെ ഡാഡിക്ക് ഒരു തോന്നൽ.. അതുകൊണ്ട് എന്റെ പേരിന്റെ കൂടെ ഒരു “റോസ് “കൂട്ടി ചേർത്തു. അങ്ങനെ ഒരു നാല്പത് വയസ്സൊക്കെ ആകുന്നത് വരെ ഞാൻ ഈ പേരുള്ള ആരെയും കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഇതേ റോസ് കൂടെയുള്ള എന്റെ അനിയത്തി ആഷാറോസ് ഒരിക്കൽ അതിശയത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു ഒരു സിനിമാനിർമാതാവിന്റെ മകളുടെ പേര് ഇതേ പേര് തന്നെ എന്ന്. അങ്ങനെ ഒരു അപരനെ ഞാൻ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരാളെ പോലെ ഈ ലോകത്ത് എഴുപേർ ഉണ്ടാകും എന്ന് പണ്ടേ തൊട്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പിന്തുടരുന്ന പല സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും ഞാനത് വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടു. ഒരിക്കൽ അല്ല പല തവണ എന്നോട് ആളുകൾ ഇന്ന ആളല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതും കൊച്ചിയിലെ പ്രമുഖ ഒരു വസ്ത്രാലയത്തിന്റെ ഉടമയായ ഒരു സ്ത്രീ. അവരല്ല, അവർക്ക് തടി കുറവല്ലേ എന്ന്…

കൂട്ട്.. ഒരുപാട് കൂട്ടുണ്ട്.. എന്നാൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമുക്ക് ആരുമില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടാകാറില്ലേ.. ഉണ്ടാകും. ചുറ്റിനും ബന്ധുക്കൾ ഭർത്താവ് മക്കൾ എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കാനും എന്തെങ്കിലും ആശ്വാസവാക്കുകൾ പറയാനും നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാവുന്ന നല്ലൊരു കൂട്ട് വേണം. സന്തോഷങ്ങൾ പങ്ക് വെക്കാനും സങ്കടങ്ങൾ പങ്കിടാനും നല്ലൊരു കൂട്ട്.. അത് ആരുടേയും സ്വപ്നമാണ്.. ആഗ്രഹമാണ്.. പലപ്പോഴും നമ്മൾ മനസ്സ് തുറന്ന് പറഞ്ഞ പല വിഷമങ്ങളും പിന്നീട് നമുക്കെതിരെ തന്നെ പാരയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പല സൗഹൃദങ്ങളും നമ്മൾ കാണാറുണ്ട് അല്ലേ.. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പല തരം സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. എന്നും അവർ കൂടെയുണ്ടാകും എന്നൊരു വിശ്വാസം നമുക്കുണ്ടാകും. പക്ഷെ സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ പല പല തലങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തരായി നമ്മെ വിട്ട് പോകും. വളരെ ചുരുക്കം സൗഹൃദങ്ങൾ നമ്മുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകും. എന്നും കണ്ടില്ല എങ്കിലും എന്നും വിളിച്ചില്ല എങ്കിലും ഒരു വിളിക്കപ്പുറം അവരുണ്ട് എന്ന വിശ്വാസം…

മരണാനന്തരം എന്ത് എന്നതിനെ പറ്റി സോഷ്യൽ മീഡിയകളിൽ നടക്കുന്ന മിക്ക ചർച്ചകളും കൗതുകത്തോടെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. ആത്മാക്കളുമായി സംസാരിച്ചു എന്നും പുനർജ്ജന്മങ്ങളെ കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോഴും ഏറെ ജിജ്ഞാസയോടെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കും. ഇന്നും അഞ്ജാതമായി തുടരുന്ന ആ ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ഇന്നെനിക്ക് പണ്ടത്തെ പോലെ പേടി തോന്നുന്നില്ല. എന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇടക്കിടക്ക് സംസാരിക്കുന്ന ആൾ ആയിരുന്നു ഞാൻ. എന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് അറിയാൻ കുറച്ചു കൗതുകം കൂടുതലാണ് പതിവ് പോലെ. ഒരു മിനുട്ട് പോലും മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഞാൻ എങ്ങനെ ഇത്ര നേരം ഇങ്ങനെ കിടക്കും.. ഇതിന്റെ സ്വിച്ച് ഒന്ന് ഓഫ്‌ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അടുത്തിടെ ചോദിച്ചു എന്റെ കസിൻ ചോദിച്ചു. വല്ലപ്പോഴും മാത്രം കണ്ടുമുട്ടുന്ന അവരെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ പതിവിലും കൂടുതൽ സംസാരിക്കാറുണ്ട് എന്നത് സത്യം. അതൊക്കെ സന്തോഷം തരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ആയിരുന്നു. പേടിക്കാതെ മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കുന്ന അപൂർവം നിമിഷങ്ങൾ.. അമ്മ…

Holy week.. എന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ പറയുന്ന “കഷ്ടാനുഭവാഴ്ച്ച ” ചെറുപ്പത്തിലേ ഓർമ്മകളിൽ അവധിക്കാലം തുടങ്ങുന്നത് ഏതാണ്ട് ഈ സമയത്ത് ആയിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഡാഡിയുടെ വീട്ടിൽ എല്ലാ ആചാരങ്ങളോടും കൂടി നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന നോമ്പിന്റെ സന്ധ്യാ നമസ്കാരങ്ങളിലും  മാംസാഹരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുമുള്ള സമ്പൂർണ കഷ്ടാനുഭവാഴ്ച്ച  തന്നെയാണ് ഓർമ്മകളിൽ.. കൊല്ലത്തിൽ രണ്ട് തവണ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന അപ്പമാണ് ഇൻഡറി അപ്പം. പാതിനോമ്പിനും പെസഹാക്കും. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അങ്ങനെ നോമ്പ് നോക്കുന്ന പതിവ് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് പതിനോമ്പിന്റെ അപ്പം ഉണ്ടാക്കാറില്ല. മധുരം ഇടാതെ അരിപ്പൊടിയും ഉഴുന്നും തേങ്ങയും ഉള്ളിയും ജീരകവും ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു അപ്പം. വലിയ രുചി അന്ന് തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ പെസഹാ ദിവസം തേങ്ങാപാലിൽ ശർക്കര ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന പാലിൽ മുക്കി കഴിക്കുമ്പോൾ എത്ര കഴിച്ചാലും മതിയാകില്ല. പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ തിരുനാൾ ആണ് പെസഹ. യേശുവിന്റെ അവസാനത്തെ അത്താഴത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ദിവസം. പിറ്റേന്നും പള്ളിയിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് കുട്ടികൾക്ക് ബാക്കിയുള്ളത് കഴിക്കാൻ…

അടുക്കള പണികൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അനില വിയർത്തൊട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇട്ടിരുന്ന നൈറ്റിയുടെ അറ്റം തന്നെ എടുത്ത് മുഖം തുടക്കുമ്പോൾ അവളോർത്തു. ഇങ്ങനെ മുഖം തുടക്കരുത് എന്ന് പണ്ട് കൈ നോക്കിയ ഒരു കാക്കാലത്തി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ.. അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടാകുമോ തന്റെ മുഖത്ത് കരിമംഗല്യം വന്നത് എന്നതും മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പോയി. അതൊക്കെ  ഓർക്കാൻ എവിടെ നേരം.. ഒന്ന് നന്നായി ഒരുങ്ങിയിട്ട്.. കണ്ണാടി തന്നെ നോക്കിയിട്ട് എത്ര കാലമായി. ഓരോന്നോർത്ത് കൊണ്ട് അവൾ കുളിക്കാനായി പോയി. ഒരു കാക്ക കുളിക്കുള്ള നേരമേ ഉണ്ടാകാറുള്ളു. എണ്ണ തേച്ചുകുളിയൊക്കെ കല്യാണത്തോടെ തീർന്നു. ഇന്നതൊക്കെ ഓർക്കാൻ എന്താണാവോ കാരണം എന്നവൾ ഡ്രസ്സ് മാറുമ്പോൾ വിചാരിച്ചു. വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറി ചോറും കറിയും ഡൈനിങ് മേശയിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. പലചരക്ക് കട നടത്തുന്ന ഭർത്താവ് വരും. വെച്ച കറികൾക്കെല്ലാം കുറ്റപ്പെടുത്തൽ മാത്രമേ കേൾക്കാറുള്ളു. നന്നായി എന്ന് തോന്നിയാൽ മൗനവും. എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ദേഷ്യപ്പെടും. 20 കൊല്ലം കൊണ്ട് ഇതെല്ലാം ശീലമായി…

അച്ഛൻ.. അപ്പച്ചൻ.. പപ്പ.. ഡാഡി… അപ്പ… പല തരത്തിൽ പലരും വിളിക്കുന്നു. അവരെയൊക്കെ ഓർക്കാൻ പ്രത്യേക ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ.. കൂടെയുള്ളപ്പോൾ വില അറിയാതെ പോകുന്നതും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ വിലമതിക്കാനാകാത്തതുമായ അതിവിശിഷ്ട വ്യക്തികളാണ് മാതാപിതാക്കൾ. പിതൃ ദിനങ്ങൾ മാതൃ ദിനങ്ങൾ ഇതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ ചെറുപ്പകാലത്ത് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ അത്ര അറിയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ വരവോടെ മമ്മിക്ക് വേണ്ടി പോസ്റ്റുകൾ ഇടാറുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ഭാഗ്യം എന്റെ ഡാഡിക്ക് ഉണ്ടായില്ല. അതിനും മുൻപേ ഡാഡി പോയി. പക്ഷേ ഒരു പോസ്റ്റിലൂടെയോ എഴുത്തുകളിൽ കൂടിയോ അവർ നമുക്ക് തന്ന സ്നേഹം തരുന്ന സ്നേഹം, ആ കരുതൽ അത് നമുക്ക് തീറ്റിച്ചുകൊടുക്കാൻ ആവില്ല എങ്കിലും പോസ്റ്റ്‌ ഇടുന്ന നമുക്കും അത് വായിക്കുന്ന അവർക്കും കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് ഒരു സന്തോഷം. അത്ര മാത്രം. നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട നമ്മുടെ പിതാവിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നമുക്ക് പറയാൻ പറ്റാതിരുന്ന പലതും നമുക്ക് തുറന്നെഴുതാം. എവിടെയെങ്കിലുമിരുന്നു അവരിത് കാണുന്നുണ്ട് എന്ന് ആശ്വസിക്കാം പ്രതീക്ഷിക്കാം. നമ്മുടെ…

മഴയെ പ്രണയിക്കുന്നതിനും പ്രായമുണ്ട്. ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ ശപിക്കുകയും വേനൽ ചൂടിനെ പഴിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും നാല് ദിവസം നിർത്താതെ പെയ്താൽ മഴയെയും ശപിക്കും. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും മഴക്ക് ഓരോ രൂപഭാവമാണ്. കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു അപ്പാപ്പൻ വലിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്ന സൈക്കിൾ റിക്ഷയിൽ ആയിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ നഴ്സറി പോക്ക്. ഉയരത്തിലിരുന്ന് കാഴ്ചകൾ കണ്ട് പോകുമ്പോൾ മഴ  വന്നാൽ അപ്പാപ്പൻ ഒരു ഷീറ്റിട്ട് ഞങ്ങളെ മറയ്ക്കും. അപ്പാപ്പൻ മഴ കൊണ്ട് ഓടും. പാവം. ആ പ്രായത്തിൽ അത് ഞാൻ ഓർത്തില്ല എന്നും കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ മറയ്ക്കുന്ന മഴയെ ഞാൻ വെറുത്തു. പാവം അപ്പാപ്പൻ. ഇന്നത്തെ പോലെ അല്ല വേനലവധി വേനൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. പുതിയ തുണിയുടെ മണമുള്ള യൂണിഫോം നനച്ചുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്  മഴ വന്നിരുന്നത്. നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ക്‌ളാസിൽ ഇരിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയ പ്രായത്തിൽ ഈ പുതിയ യൂണിഫോം  വാങ്ങാൻ പൈസയില്ലാതെ സ്കൂളിൽ നിന്നും കൊടുത്തിരുന്ന തുണികൾക്കായി കാത്തിരുന്ന കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന സങ്കടം അന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. ബോക്സ്…

ഇത്രയും പ്രായത്തിനിടക്ക് ഒരുപാട് ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടി.. പരിചയപ്പെടാൻ ഏറെ നേരം വേണ്ടാത്ത ഞാൻ കുറെ പേരെ പരിചയപ്പെട്ടു. അതിൽ ചിലരൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കളായി. തുറന്ന പുസ്തകം എന്ന് എല്ലാവരും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഞാൻ എല്ലാവരോടും എന്റെ മനസ്സ് തുറന്നു.. എന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്ക് വെച്ചു. എല്ലാവരും എന്റെ സ്വന്തം എന്ന് കരുതി എല്ലാം പങ്ക് വെച്ചു. വിവാഹത്തിലൂടെ കിട്ടിയ ബന്ധുക്കൾ.. അവിടെയും മൂടുപടങ്ങൾ വേണം എന്ന് എന്നിലെ 21 കാരിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്ന് പറയരുത് എന്ന പാഠങ്ങൾ എല്ലാം പഠിച്ചു. നമ്മോട് ചിരിച്ചു കാണിച്ച പലരോടും നമ്മൾ പങ്ക് വെച്ച സങ്കടങ്ങൾ അവർക്ക് ഒരു നേരമ്പോക്ക് മാത്രമായിരുന്നു എന്നും മറ്റുള്ളവരുമായി അത് ചർച്ച ചെയ്ത് അവരുടെ മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നും പിന്നീട് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പല മുഖംമൂടികൾ അഴിഞ്ഞുവീണു. നെഞ്ച് പൊട്ടി നാം സ്വന്തം എന്ന് കരുതി പങ്ക് വെച്ച പലതും അവർ ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി. എല്ലാം പാഠങ്ങൾ…

എന്റെ ഡാഡിയെ കുറിച്ച് ഞാൻ എഴുതിയത് വായിക്കാൻ ഡാഡിയില്ല. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം എഴുതിയതാണ്. എന്നാലും എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരില്ല ഡാഡിയെ കുറിച്ച്. ലോകത്ത് കിട്ടാവുന്ന എല്ലാ സുഖങ്ങളും തന്റെ മക്കൾക്ക് കിട്ടണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഡാഡി ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്. നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നിരിക്കണം.എന്നെ ഞാൻ ആക്കിയത് എന്റെ ഡാഡി ആണ്. എന്റെ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും കൂട്ടുനിന്ന എന്റെ ഡാഡി. വൈകുവോളം ഡാൻസ് പ്രാക്ടീസ് തീരാൻ എന്നെ കാത്തുനിന്ന എന്റെ ഡാഡി. ഇന്ന് ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കി എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് പറയാൻ എന്നെ പ്രാപ്ത ആക്കിയ എന്റെ ഡാഡി.. തുടയിൽ അടി തന്നിട്ട് കിടന്നുറങ്ങിയാൽ അതിൽ വന്ന് വെളിച്ചെണ്ണ പുരട്ടി തരുമ്പോൾ ഞാൻ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കും,ആ വാത്സല്യം അനുഭവിക്കാൻ. മമ്മി അത്ര സ്നേഹം കാണിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലുമല്ല.മാത്രമല്ല ജോലി തിരക്കും കുട്ടികളെ വളർത്തലും ഒക്കെ ആയി എപ്പോഴും ഓട്ടത്തിലാണ് താനും. സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇന്നത്തെ കുട്ടികളെ പോലെ എല്ലാം തുറന്ന്…