Author: Nisha Rose

മറവിരോഗം കൂടി വരുന്നു ഈ കാലത്ത്.. പണ്ടൊക്കെ ഒരു 80 വയസ്സൊക്കെ കഴിയുമ്പോൾ ഒക്കെ കണ്ട് വന്നിരുന്ന മറവിരോഗം ഇന്ന് നേരത്തേ തുടങ്ങുന്നു. ജീവിതശൈലി ആണോ രോഗത്തിന് കാരണം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതിന്റെ ഉത്തരമറിയില്ല. അൽഷിമേഴ്‌സ്  രോഗികളെ അങ്ങനെ നേരിട്ട് കണ്ട് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഒരു കാലം വരെ. മമ്മിയൊക്കെ വല്ലതും വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയാലോ അയൽക്കാരുമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാലോ അടുപ്പത്ത് വെച്ചതൊക്കെ കരിഞ്ഞു പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പല പാത്രങ്ങളും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഡാഡിയുടെ കാണാമറയത്തേക്ക് മാറ്റപ്പെടും. അതൊക്കെ ഒരു കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വരുന്ന മറവികളാണ്. എനിക്കും മൊബൈൽ കിട്ടിയതിൽ പിന്നെ അത്തരം കരിച്ചിലുകൾ കൂടിയിട്ടുണ്ട്. ഇടക്ക്‌ ഗ്യാസ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ മറക്കാറുണ്ട്. പിന്നെ പ്രായം കൂടി വരും തോറും സംശയമാണ്. വാതിൽ പൂട്ടിയോ. ഗ്യാസ് ഓഫ് ചെയ്തില്ലേ.. ഇത്തരം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു മറവികൾ പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ വഴക്ക് കേൾക്കുന്നതിന് ഒരു കാരണം ആകാറുണ്ട് എന്നത് സത്യം. എന്റെ മറവിയെകുറിച്ച് ഞാൻ തന്നെ ബോധവതി ആയത്…

അവൻ കുഞ്ഞല്ലേ… അടുത്തിടെ നമ്മുടെ നിത്യ ജീവിതത്തിൽ നാം കാണുന്ന പലതുമായി ഏറെ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപെട്ട മറിമായം എന്ന പരിപാടിയുടെ ഒരു എപ്പിസോഡ് കണ്ടു. അതിന് മുൻപ് തന്നെ ഈ ഒരു പ്രവണതയെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും എഴുതണം എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചതേയുള്ളൂ. ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ഇന്നത്തെ തലമുറയിലെ ചില കുട്ടികളെ കുറിച്ചാണ്. “ഒന്നേ ഉള്ളുവെങ്കിലും ഉലക്കക്ക് തല്ലണം “എന്ന് നമ്മുടെ കാർന്നോന്മാർ പറഞ്ഞു വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവർ ഉദ്ദേശിച്ചത് അതല്ല എന്ന് നമുക്കറിയാം. ആവശ്യത്തിന് അടിയും വഴക്കും കുട്ടികൾക്ക് കൊടുക്കണം എന്ന് തന്നെയാണ്. അന്യരാജ്യങ്ങളിൽ കുട്ടികളെ അടിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പോലും അവകാശമില്ല അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ആ കുട്ടികളെ സർക്കാർ ഏറ്റെടുക്കും എന്നെല്ലാം നാം കേട്ടിരുന്നത് അത്ഭുതത്തോടെയാണ്. അടുത്തിടെ അത്തരം ഒരു ഹിന്ദി സിനിമ കാണാൻ ഇടയായി. അപ്പോൾ നാം പറഞ്ഞു വന്നത് ആ മാറിമായത്തിൽ ഒരു പത്ത് വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ അതിന്റെ അച്ഛനും…

ഇഷ്ടഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു എനിക്കും. അന്നതൊക്കെ വാങ്ങി തരാനും അത് കണ്ട് സന്തോഷിക്കാനും എന്റെ ഡാഡി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡാഡിയുടെ സഹോദരങ്ങൾക്ക് പോലും എന്തൊക്കെ ഭക്ഷണമാണ് ഇഷ്ടം എന്ന് ഡാഡി ഓർത്തു വെച്ച് അവർ വരുമ്പോൾ വാങ്ങി കൊണ്ട് വരും. ഞാൻ പണ്ടേ മധുരകൊതിച്ചി ആയിരുന്നു. പഴങ്ങളും പച്ചക്കറിയുമൊന്നും അന്നും ഇന്നും ആകർഷിച്ചിട്ടില്ല. ഡാഡി വാങ്ങി കൊണ്ട് വന്ന് തൊലിയൊക്കെ ചെത്തി തന്നാൽ കഴിക്കും. ഇന്നതിന് ആരുമില്ല ഞാൻ കഴിക്കാറുമില്ല. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യം വരുന്നത് ഡാഡി വാങ്ങി കൊണ്ട് വരാറുള്ള ചിക്കൻ ലിവർ ഫ്രൈ ആണ്. വിവാഹശേഷം വീട്ടിൽ വന്നാൽ അപ്പോൾ ഓടും സഫയർ ഹോട്ടലിലേക്ക് അത് വാങ്ങാൻ. വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം  ചട്ടി ചോറ് ആണ്. ഹോട്ടലുകളിൽ ഇപ്പോൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മീൻ വെക്കുന്ന ചട്ടിയിൽ കുറേ കറികൾ ഇട്ട് തരുന്നതല്ല ശരിക്കുമുള്ള ചാറ്റിച്ചോർ. ഉപ്പേരികൾ മുളകിട്ട് കഴിയുമ്പോൾ ആ ചീനച്ചട്ടിയിലോ അല്ലെങ്കിൽ നല്ല…

ഓണം ഓർമ്മകൾ പെയ്യുമ്പോൾ… ഓണത്തിനെ മടുത്തു തുടങ്ങി.. ഓണവസ്ത്രങ്ങൾ മടുത്തു തുടങ്ങി.. ഓണം ആഘോഷങ്ങളും പ്രഹസനം ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ ആകാം.. അതോ ബന്ധങ്ങളിൽ കൃതിമത്വം കൂടിയത് കൊണ്ടാണോ.. അറിയില്ല.. മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള കണ്ണുകൾക്കൊപ്പം ചുറ്റുമുള്ള മൊബൈൽ കാമെറകളെയും റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന കഥയില്ലാത്ത തമാശകളെയും കുറിച്ച് പോലും ജാഗരൂകർ ആയിരിക്കേണ്ടുമ്പോൾ തുറന്നുള്ള സംസാരങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും എവിടെ.. നാം പങ്ക് വെച്ച വേദനകൾ നാളെ ഒളിയമ്പുകൾ ആയി തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ആ വേദനകൾ എന്റേത് മാത്രമായിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. ഓണത്തിനെ കുറിച്ച് എഴുതി തുടങ്ങി വീണ്ടും എണ്ണിപറക്കലുകളിലേക്ക് അറിയാതെ പോയോ.. ഓണം അത് ബാല്യത്തിന്റേത് തന്നെയായിരുന്നു. പുതിയ ബാല്യം കാത്തിരിക്കുന്ന പുതിയ മാളിൽ വരുന്ന സിനിമകൾ കാണാനുള്ള കാത്തിരിപ്പല്ല.. അവധിക്കാലത്തിനായി.. തറവാട്ടിൽ ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന വയ്യസ്സായവർ… കസിൻസ്.. ഒരുമിച്ചുള്ള സദ്യ.. അടുക്കളയിൽ നിറഞ്ഞ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഓടി നടന്ന ബാല്യം.. കായ വറുത്തതും ശർക്കര വരട്ടിയും കടകളിൽ…

Spoiler Alert! എം ടി വാസുദേവൻനായരുടെ ചെറുകഥകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ അശ്വതിയും ഒപ്പം പ്രഗത്ഭരായ നമ്മുടെ ഒൻപത് സംവിധായകരും സംവിധാനം ചെയ്ത് മനോഹരമാക്കിയ വെബ് സീരീസ് കണ്ടു. മൂന്ന് മണിക്കൂറോളം തിയറ്ററിൽ പോയിരുന്ന് സിനിമ കാണാനുള്ള ക്ഷമ എനിക്ക് (പ്രായം കൂടിയത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല..) നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ഞാൻ ഈ വെബ് സീരീസ് ആർത്തിയോടെ കണ്ട് തീർത്തു. തികച്ചും നീതി പുലർത്തികൊണ്ട് കുറെയൊക്കെ ആ എഴുപതിന്റെ കാലഘട്ടങ്ങൾ ഭംഗിയായി ഒരുക്കാൻ കലാസംവിധായകർ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുതിയ തലമുറക്ക് തികച്ചും അന്യമായ നിരപലകയിട്ട് മൂടിയ കടകൾ ഉള്ള തെരുവുകളും ചായക്കട ചർച്ചകളും ഓല മേഞ്ഞ വീടുകളും പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. ഓളവും തീരവും മോഹൻലാൽ തന്നാൽ കഴിയും വിധം വള്ളുവനാടൻ ശൈലി ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു കൊച്ചുകഥ. അതിൽ സുരഭിയുടെ കഥാപാത്രമാണ് മികച്ചു നിൽക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നി. നമ്മെ വിട്ട് പോയ മാമുക്കോയ എന്ന മഹാനടനും പതിവ് പോലെ തന്റെ ഭാഗം…

ഞാൻ വരുന്നുണ്ട് അമ്മേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്ന് മടുത്ത ദിവസങ്ങൾ.. ആകെ ആശ്വാസം തോന്നുന്നത് മകന്റെ ആ മെസ്സേജ് വായിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. സുമ അത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു. ശക്തി കൂടിയ മരുന്നുകളുടെ ആലസ്യത്തിൽ മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോഴും ആ ചാറ്റ് തുറന്ന് വെച്ചിരുന്നു. പുതപ്പിച്ച് കിടത്താൻ അടുത്തേക്ക് വന്ന ഭർത്താവ് ആ ഫോൺ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി വെക്കുമ്പോൾ അയാൾ ഒന്നുകൂടെ നോക്കി. അതേ മകന്റെ ചാറ്റ് തന്നെ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ കുറേകാലത്തിന് ശേഷം നിറഞ്ഞൊഴുകി. പതുക്കെ അടുത്ത കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന അയാൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. പഴയ കാലങ്ങളിലേക്ക് ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് പോയി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ശേഷം വിദേശത്തേക്ക് പോയാൽ മൂന്ന് കൊല്ലം കൂടുമ്പോൾ മാത്രം ലീവ് കിട്ടി നാട്ടിൽ വരാൻ പറ്റിയിരുന്ന കാലത്താണ് അയാൾ അവിടെ ജീവിച്ചത്. കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് 28കൊല്ലം ആയെങ്കിലും കഷ്ടിച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചുകാണും ഇത് വരെ എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.…

മഴ… മഴയെ കുറിച്ച് എഴുതാൻ പറ്റിയ ദിവസം തന്നെ.. ഇന്ന് കാലത്തെ തൊട്ട് മഴ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നു. കുന്നംകുളം ഭാഗത്ത് മേഘവിസ്ഫോടനം നടന്നോ എന്ന് സംശയം ഉണ്ട്. മൂന്ന് മണിക്കൂർ ആയി നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴ. ഒപ്പം മിന്നലും ഇടിവെട്ടും. പണ്ടൊക്കെ നിലമിറങ്ങി ഇടിവെട്ടുന്നു.. കൊള്ളിയാൻ മിന്നുന്നു എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഈ മേഘവിസ്‌ഫോടനം ഒക്കെ “അടിപൊളി “പോലെ പുതിയതായി കണ്ട് പിടിച്ച വാക്കുകളാണ്. എല്ലാ ആധുനിക സൗകര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും മിന്നൽ ചാലകങ്ങൾ പഞ്ചായത്ത്‌ തോറും ഇടക്കിടക്ക് പിടിപ്പിക്കാത്തത് എന്താണാവോ.. മഴയെ കുറിച്ച് കവിതകൾ കേൾക്കാനും മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഉറങ്ങാനും മഴ കാണാനും ഒക്കെ നല്ലതായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇതൊക്കെ ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കുള്ളു എന്ന് കാലം തെളിയിച്ചു. ഇന്ന് ജൂൺ 1. സ്കൂൾ തുറക്കുന്ന ദിവസം. പുതിയ തുണിയുടെ മണമുള്ള യൂണിഫോം പാവാടയിൽ ചളി തെറിച്ചു നാശമാകുമ്പോൾ സങ്കടം വരും. ഈ മഴക്ക് വെക്കേഷൻ കാലത്ത് പെയ്തു കൂടായിരുന്നോ…

അമ്മക്കായി ഒരു ദിനം.. അങ്ങനെ ഒരു ദിനം നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ആവശ്യമുണ്ടോ. നമ്മളൊക്കെ എന്നും ഒന്നിച്ചല്ലേ. അതൊക്കെ യൂറോപ്യൻസിന് മാത്രമുള്ളത് എന്നൊക്കെയുള്ള ചിന്തയായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത്. ഇന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ കുട്ടികൾ വിദേശങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ തുടങ്ങി.. പോയവർ തിരിച്ചു വരാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അപ്പോൾ അമ്മമാർക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കാണാൻ പറ്റുന്ന അതിഥികളായി മക്കൾ മാറിക്കഴിഞ്ഞു. വയസ്സായാൽ വൃദ്ധസദനത്തിൽ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ആക്കുന്നതും നാം പരിഹാസത്തോടെ കണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ആ യാഥാർഥ്യം നമ്മൾ ഉൾക്കൊണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തികസ്ഥിക്ക് അനുസരിച്ച് അവരെ താമസിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ മാറി മാറി വരുന്നു എന്ന് മാത്രം. ആരൊക്കെ ചെയ്താലും എന്റെ മക്കൾ എന്നോട് അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ പറയാൻ ഒരമ്മക്കും ഇന്ന് പറ്റില്ല എന്നത് ഒരു പരമാർത്ഥം. കണ്ണുള്ളപ്പോൾ കണ്ണിന്റെ വിലയറിയില്ല എന്ന് പറയുന്നത് ഏറ്റവും യോജിക്കുന്നത് അച്ഛനമ്മമാരുടെ കാര്യത്തിലാണ്. എത്ര വഴക്ക് പറഞ്ഞാലും എത്ര തല്ല് കൂടിയാലും മക്കൾക്ക് ഒരു വിഷമം…

ആവേശം എന്ന ഫഹദ് ഫാസിൽ സിനിമയിലൂടെ ഈയിടെയും അതിന് മുൻപ് ലൂസിഫർ എന്ന സിനിമയുടെ ഭാഗമായി പല അടയാളങ്ങളിലൂടെയും വാക്കുകൾക്കിടയിലൂടെയും നാം ഈ വാക്ക് കൂടുതലായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്താണ് ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം.. ഇത് ഈ ലോകത്തിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ.. ആർക്കും ഉത്തരമില്ല. പക്ഷേ ഇതിനെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നവർക്ക് സംശയങ്ങൾ ഉണ്ട് താനും. പുരാതനവും നവീനവുമായ യാഥാർഥ്യം ആയതും സാങ്കൽപ്പികം ആയതുമായ സംഘടനകൾക്ക് നൽകി വരുന്ന പേരാണ് “ഇല്ലുമിനാറ്റി” എന്നത്. ഇതാണ് ഗൂഗിളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും കണ്ടെത്തിയ അർത്ഥം. ഈ പദം രൂപം കൊണ്ടത്.. enlightened അല്ലെങ്കിൽ വെളിച്ചപ്പെട്ടത് എന്ന് അർത്ഥമുള്ള ഇല്ലുമിനാറ്റസ് എന്ന ലാറ്റിൻ വാക്കിൽ നിന്നുമാണ് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. 1776 മെയ് ഒന്നിന് ഇന്നത്തെ ജർമനിയുടെ ഭാഗമായ ബവേറിയ എന്ന സ്ഥലത്തു വെച്ച് 5 അംഗങ്ങളുമായി തുടക്കം കുറിച്ചതാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്.ഇതിന്റെ സ്ഥാപകൻ ആയ ആദം വെയിഷാഫ്റ്റ് പെർഫെക്ടവിലിറ്റസ് എന്നൊരു പേർ ആയിരുന്നു…

മരിക്കുന്നതിന് മുൻപേ.. ഈ ഒരു വിഷയം വായിച്ചപ്പോളാണ് ഞാൻ എന്നെ ഒന്ന് കൂടി ഓർമിപ്പിച്ചത്. അതേ നിന്റെ നാളുകൾ എണ്ണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്തായാലും ജീവിച്ചിടത്തോളം കാലം ഇനി ജീവിക്കില്ല എന്നത് ഉറപ്പ്. അപ്പോൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം കടന്ന് വന്ന വഴികളിലേക്ക്.. ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം ആയിരുന്നോ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.. ആക്കാലത്ത് വിവാഹം എന്നത് ഒരു ഇരുപത്തിയൊന്നുകാരിക്ക്, എല്ലാവരും കഴിക്കുന്നു അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാർ കഴിപ്പിക്കുന്നു അതേ പോലെ ഞാനും എന്നൊരു ചടങ്ങ് മാത്രം ആയിരുന്നു. ആ ഒരു ദിവസത്തെ ആടയാഭരങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്കും അപ്പുറം താൻ ജനിച്ചുവളർന്ന വീട്ടിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കപ്പെടുകയാണ് എന്ന വലിയ സത്യമൊന്നും ആ പ്രായത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല മിക്കവർക്കും. കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചതല്ലേ ജോലിക്ക് വിടുമായിരിക്കും അങ്ങനെയല്ലേ അവർ വാക്ക് പറഞ്ഞത് എന്നൊന്നും പറയാനുള്ള ധൈര്യം എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. താഴെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കി പന്തടിച്ച പോലെ തിരിച്ചുവരരുത് എന്നാണ് എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്ന ഉപദേശം. വല്ലപ്പോഴും…