അച്ഛനെയാണെനിക്കിഷ്ടം

എനിക്ക് എന്റെ അച്‌ഛൻ ഒരു പാട് പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. മാതാപിതാ ഗുരു ദൈവം എന്നാണല്ലോ. അതായത് മാതാവ് പിതാവിനെയും പിതാവ് ഗുരുവിനെയും ഗുരു ദൈവത്തെയും എന്ന രീതിയിൽ നമുക്ക് അറിവ് പകർന്ന് തരുന്നത്. എന്നാൽ എന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്നായിരുന്നു എനിക്കു ലഭിച്ച ഒരോ അറിവും നല്ല അനുഭവങ്ങളും.

കുട്ടി കാലത്തെ ശരാശരി കുടുംബത്തിൽ മൂത്ത മകളായി ജനിച്ച എനിക്ക് അച്ഛന്റെ സ്നേഹം ആദ്യം തൊട്ട് അറിയാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി. വിദ്യാലയത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ചേർത്തുവാൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് എന്നെ ഈ ലോകത്തെ അതിലെ അനുഭവങ്ങളെ മനസ്സുകൊണ്ട് തൊട്ടറിയിപ്പിച്ചതും അച്ഛനായിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത കടയിൽ കൊണ്ടുപോയതും, അമ്പലങ്ങളിലും ഉൽസവ പറമ്പിലും കൊണ്ടു നടന്നതും, കാല് കഴക്കുമ്പോൾ തോളത്ത് കിടത്തി ഒരു ബലുണും വാങ്ങി തന്ന് എന്നെയും താങ്ങിപാവം ആ മനുഷ്യൻ സ്നേഹം മാത്രം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി നടന്നപ്പോൾ അറിയാത്ത ഒരു കുട്ടിക്കാലത്തിലെ രസിച്ചിരുന്ന അച്ഛന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തൊട്ടു തലോടാറുണ്ട്.

മിഠായി അടക്കം പലതും വാങ്ങി തരുവാനായാ വാശി പിടിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങൾക്കായി എന്തെങ്കിലും കൈയ്യിൽ കരുതുമായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ സായാഹ്‌നങ്ങളിൽ അച്ഛൻ വരുന്നതും കാത്ത് ഉമ്മറ പടിയിൽ ഞങ്ങളിരിക്കും. ഒരു ചെറിയ നാരാങ്ങ മിഠായിയാവും ചിലപ്പോൾ. പക്ഷേ അതിന്റെ രുചി അച്ഛന്റെ സ്നേഹമായിരുന്നു.
വാർദ്ധക്യത്തിലെ അസുഖങ്ങൾ അച്ഛനെ ഒരു പാട് കഷ്ടപെടുത്തി. പിന്നീട് ആശുപത്രിയിൽ കയറി ഇറങ്ങലായി. അപ്പോഴും അച്ഛന് ഒരു പരാതിയും ഇല്ലായിരുന്നു. മിണ്ടാതെ ഇരിക്കും എങ്കിലും എനിക്കറിയാം ആ മനസ്സിലെ വേവാലാതിയായിരുന്നു അച്ഛനെ കൊണ്ട് ഇനി ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാനാവാത്തതിന്റെ സങ്കടം.
അങ്ങനെ ഒരു ആശുപത്രി സന്ദർശനത്തിൽ അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടു വേർപിരിഞ്ഞു. എന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷത്തിന് നിലച്ചിരുന്നു. അത് ഉൾകൊള്ളുവാൻ എനിക്ക് ഒരു പാട് സമയം എടുത്തിരുന്നു. അച്ഛന്റെ വേർ പാ ട് ഉണ്ടാക്കിയ മുകത ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. മക്കൾ വളർന്നു അവരുടെ ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും അച്ഛൻ തന്നിരുന്ന ധൈര്യം അതിനൊപ്പമാവില്ല ഒന്നും
ഇന്നു ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മുൻ വശത്തെ മുറിയിൽ ആ ചാരു കസേര ഇരിപ്പുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതു കാണുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഉണ്ട് എന്ന തോന്നൽ മനസ്സിൽ
വരാറുണ്ട്.
അച്ഛന് നിത്യ ശാന്തി നേർന്നു കൊണ്ട്
അച്ഛന്റെ മകൾ