🌹അനുഭവയോഗം🌹

ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും നടന്നില്ലേലും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ മുടങ്ങാതെ നടക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്.

അതിലാദ്യത്തെ കാര്യം എന്താണെന്നറിയോ? 

നമ്മള് എവിടേലും പോവാൻ വേണ്ടി രാവിലെ തന്നെ കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഡ്രസ് അയേൺ ചെയ്യാന്നു വിചാരിച്ച് അയേൺ ബോക്സിനടുത്തു ചെല്ലുമ്പോ കൃത്യം അപ്പോത്തന്നെ കരണ്ട് പോവും, പിന്നെ കുറേ നേരം കരണ്ടു വരുന്നതും നോക്കി നിന്ന് കരണ്ട് വരാതാവുമ്പോൾ തേയ്ക്കാത്ത ഡ്രസ്സുമിട്ട് നമ്മള് പോവും.

ഇനിയഥവാ കരണ്ട് പോയില്ലാന്നിരിക്കട്ടെ,

നമ്മള് കുളിച്ചൊരുങ്ങി നല്ല ഡ്രസ്സ് ഒക്കെയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തുടങ്ങും മഴ പെയ്യാൻ. വീട്ടിൽന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ പണ്ടാരം പെയ്യൂലാ, അപ്പോ നമ്മള് കുടയെടുത്തെങ്കിലോ? വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി കുറച്ച് നടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും പെയ്യും. അതായത് നമ്മൾക്ക് മഴ പെയ്താൽ കേറി നിൽക്കാനൊരു സ്ഥലമില്ലാന്ന് മഴക്ക് മനസ്സിലാവണം അപ്പോഴേ പെയ്യൂ. ബൈക്കിനാണ് പോണതെങ്കിൽ നമ്മള് അന്നു മാത്രം കോട്ട് എടുക്കാൻ മറന്നിട്ടുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. 

പിന്നെ മറ്റൊരു സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, നമ്മള് എന്നും പോകേണ്ട ട്രയിനിന്, ട്രയിൻ വരുന്ന സമയത്തിന് ഒരു പത്ത് മിനിട്ട് നേരത്തേ റെയിൽവേ സ്റേഷനിൽ എത്തുന്നു. അങ്ങനെയുളള ദിവസങ്ങളിൽ ട്രയിൻ അരമണിക്കൂറോ, ഒരു മണിക്കൂറോ ലേറ്റോയി വരുന്നു നമ്മൾക്ക് അത്യാവശ്യമായി എത്തേണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം ട്രെയിൻ വൈകിയത് കൊണ്ട് നടക്കാതാവുന്നു. 

അതേ ട്രയിനിന് ഒരു ദിവസം മാത്രം നമ്മൾ ട്രയിൻ വരേണ്ട സമയത്തിൻ്റെ ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിട്ട് വൈകിയെത്തുന്നു. അന്ന് ട്രയിൻ കൃത്യസമയത്ത് പോയിട്ടുണ്ടാവും. ഇങ്ങനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളൊക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ കൃത്യമായി നടക്കും. 

“എനിക്ക് മാത്രമാണോ ഇങ്ങനെ?

അതായത് ഉത്തമാ, ദൈവങ്ങൾ വിചാരിച്ചാൽ പോലും നമ്മളുടെ ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ നടത്തിത്തരാൻ സാധിക്കില്ലാ എന്നതിന് ഒരു കഥയുണ്ട്. 

ഒരിക്കൽ ശിവഭഗവാനോട് പാർവ്വതി ചോദിച്ചു. 

“അല്ലയോ ഭഗവാനെ, ആ കാണുന്ന അമ്പലത്തിലെ പൂജാരി ദിവസവും നിങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നതല്ലേ, അയാളും അയാളുടെ കുടുംബവും തികഞ്ഞ ശിവഭക്തരാണ് എന്നിട്ടും അവർക്ക് മാത്രമെന്താ അവിടുന്ന് എന്നും ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പടും വേദനയും മാത്രം കൊടുക്കുന്നത്. അവർക്ക് നല്ല ഒരു ജീവിതം കിട്ടാൻ സഹായിച്ചൂടെ?”

“ഭവതി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എനിക്കറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല. ചിലരെ നമ്മൾ എത്ര സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവർക്കത് അനുഭവിക്കാനുള്ള യോഗമുണ്ടാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നോം അയാളെ സഹായിക്കാത്തത്. “

“ഹേയ്, അത് ശരിയാവില്ല. പ്രഭോ, അങ്ങ് ആ സാധു ബ്രാഹ്മണനെ സഹായിച്ചേ മതിയാവൂ. അമ്പലത്തിൽ നിന്നു കിട്ടുന്ന പടച്ചോറും മറ്റു നിവേദ്യങ്ങളുമാണ് ആ കുടുംബത്തിൻ്റെ ഭക്ഷണം. അവർക്കും നല്ല ജീവിതം കിട്ടണ്ടേ, ഒന്നുമില്ലേലും അവർ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും ശിവകീർത്തനങ്ങൾ ഉരുവിട്ട് ജീവിക്കുന്നവരുമല്ലേ?”

“ശരി, ഭവതിയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ നോം അയാളെ സഹായിക്കാം. അയാൾ നാളെ പുലർച്ചെ അമ്പലക്കുളത്തിൽ കുളിച്ച് നടതുറക്കാനായി പോവുമ്പോൾ അയാൾ പോകുന്ന വഴിയിൽ, ഞാൻ ഓരോ കിഴി സ്വർണ്ണം അയാളുടെ മുമ്പിലേയ്ക്ക് ഇട്ടു കൊടുക്കാം, അയാൾ അതെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചോട്ടെ.”

“ശരി പ്രഭോ, ആ കാഴ്ച കാണാനായി ഞാനും രാവിലെ തന്നെ അങ്ങയുടെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ടാവും.” പാർവ്വതി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. 

പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ തന്നെ ആ സാധു പൂജാരി, ഇല്ലത്തു നിന്നും അമ്പലകുളത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരുന്ന വഴി അയാൾ ചിന്തിച്ചു. എന്നും ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും ഭഗവാൻ എന്നിൽ പ്രസാധിക്കാത്തതിന് എന്താവും കാരണം. 

അയാൾ കൈ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് കുളക്കരയിലേയ്ക്ക് നടക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. എന്നും താൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് കണ്ണും തുറന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടാണ് അമ്പലത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോവാറുള്ളത്. ഇന്ന് കുളി കഴിഞ്ഞ് കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് വേണം അമ്പലത്തിലേയ്ക്ക് പോവാനെന്നും കണ്ണടയ്ക്കാതെ പ്രാർത്ഥിച്ച് പോവുന്നതുകൊണ്ടാവാം ഭഗവാൻ തന്നിൽ പ്രസാധിക്കാത്തതെന്നും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ അന്ന് കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ച് കൊണ്ട് പോവാനായി തീരുമാനിച്ചു. 

അയാൾ കുളി കഴിഞ്ഞ് നടന്നു പോവുമ്പോൾ അയാൾക്ക് മുമ്പിലേയ്ക്ക് ഓരോ കിഴി സ്വർണ്ണ നാണയങ്ങൾ ഭഗവാൻ ഇട്ടു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണടച്ച്, തൊഴുതു പിടിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് അമ്പലത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോയ പൂജാരി ആ കിഴികളൊന്നും കാണാതെ കുഴിയിൽ വീഴാതെ അമ്പലത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി, അതാണ് അനുഭവ യോഗം ഇല്ലാന്ന് പറയുന്നത്. 

ദൈവം സഹായിച്ചിട്ടു പോലും അയാൾക്കത് അനുഭവിക്കാനുള്ള യോഗമില്ലാതെ പോയി. 

അതേപോലെ മറ്റൊരു കഥയുമുണ്ട്. 

ഒരിക്കൽ ഒരു കുറുക്കൻ കോഴിക്കൂടിൻ്റെ മുമ്പിൽ പോയി പുലരുംവരെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.. കുറുക്കൻ പല തവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു കോഴിയെപ്പോലും പിടിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. അങ്ങനെ മഞ്ഞും മഴയും കൊണ്ട് ക്ഷമയോടെ അൻപത്തിയൊമ്പത് ദിവസം കാത്തിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാത്രി കൂടെ പോയാൽ രണ്ടു മാസം പൂർത്തിയാവും. അന്ന് രാത്രി കുറുക്കൻ മാളത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോൾ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. 

അപ്പോ കുറുക്കൻ ചിന്തിച്ചു, 

”രണ്ടു മാസമായി ആ കോഴിക്കൂടിൻ്റെ മുമ്പിൽ മഞ്ഞും മഴയും തണുപ്പുമടിച്ച് പോയി നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇതുവരെ ഒരു കോഴിയെയും പിടിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ഇന്നാണെങ്കിൽ ഒടുക്കത്തെ മഴയും, ഇന്ന് മാളത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങാം, എന്ന്

കുറുക്കൻ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി. 

പക്ഷേ അന്നേ ദിവസം വീട്ടുടമസ്ഥൻ കോഴിക്കൂട് അടയ്ക്കാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു. 

ചില കാര്യങ്ങളിങ്ങനെയാണ്. 

“യോഗം ല്യ അമ്മിണിയേ “

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര