💕ആരോ ഒരാൾ💕

ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കതക് പൂട്ടി ഇടുങ്ങിയ സ്റ്റെപ്പിലൂടെ അവൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. താഴത്തെ നിലയിലെ ബിസിനസ് സ്ഥാപനം തുറന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.

”ടീച്ചർ എന്തുണ്ട് വിശേഷം”കടയുടമയുടെ സ്ഥിരം ചോദ്യം.

പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു “ഇന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ ട്യൂഷൻ നിർത്തുകയാണ്”.

“അപ്പോൾ ഒരു കൂട്ട് നഷ്ടമായി” അയാൾ വിഷമത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു.

അവൾ പതിയെ താഴെ എത്തി സ്കൂട്ടർ എടുത്തു. ഉദരത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ജീവൻ വളരുന്നുണ്ട്. “വാവേ നമുക്ക് സൂക്ഷിച്ചു പോകാമേ”അവൾ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിൽ എത്തണം. അവിടെ രണ്ടുപേർ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്, ഒരു ദിവസത്തെ മുഴുവൻ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ. സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടവരെ പോലെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ മാറിയത് പോലെ. എല്ലാം തോന്നലുകൾ ആയിരിക്കാം.

യാത്രയിൽ ഉടനീളം തിരമാല പോലെ ചിന്തകൾ ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കോവിഡിനു ശേഷം കഷ്ടപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനമാണ്. വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഇല്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോയി ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതാണ് ഇപ്പോൾ നിർത്തിയിട്ട് വരുന്നത്. എങ്കിലും അതിഥി വീട്ടിലേക്ക് വരികയാണ്. ആ സന്തോഷത്തിന്റെ മുമ്പിൽ എല്ലാ നഷ്ടങ്ങളും നഷ്ടങ്ങളെല്ലാതാകുന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചെങ്കിലും ചുമപ്പ് നിറമുള്ള രശ്മികൾ ആകാശത്ത് കാണാം. പതിയെ അവൾ വീടിന് മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി. മോള് വന്നു വാതിൽ തുറന്നു

ഈയിടെയായി അങ്ങനെയാണ്. വെളിയിൽ വന്ന് കാത്തുനിൽക്കുന്ന ശീലം ഒക്കെ അവൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ഏഴുവർഷമായി മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു വന്നതാണ്. പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെ ഒരു മാറ്റം പോലെ. ഒരുപക്ഷേ തോന്നൽ ആയിരിക്കാം. ചായ കുടിക്കുന്ന സമയം മുഴുവൻ എന്തോ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. എങ്കിലും ഒന്നും ചോദിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം വളരെ പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്. സംസാരങ്ങൾ ഒക്കെ വളരെ കുറവാണ്. എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. എല്ലാം തോന്നലുകൾ ആയിരിക്കാം. വിശ്രമം അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്ന സമയമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ പതിയെ മുറിയിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് പോയി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഗർഭകാല പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഭാഗമായി യാത്ര ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത നിലയിലേക്ക് അവൾ ആ മുറിയിൽ ഒതുങ്ങപ്പെട്ടു. പതിയെ പതിയെ സംസാരങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. രണ്ടു ജനൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശം മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ ലോകം.  വെളുത്തും കറുത്തും ചുമന്നും പല നിറത്തിലുള്ള ആകാശം. മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുപോലെ.

അവൻ അവളെ പരിഗണിക്കാറില്ല. എല്ലാം കടമ പോലെ. ചാറ്റുകൾ, നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നിവക്കിടലെ ഇടവേളകളിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ അവൻ ചുരുങ്ങിയ ഭാഷയിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിരുന്നു. തികച്ചും നിർവികാരമായി.ആദ്യമൊക്കെ അവൾ പരാതി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവന്റെ ജോലിഭാരത്തിൻ്റെ കണക്കിന് മുൻപിൽ അവൾ നിശബ്ദയായി. നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരികളായി, കാരണമില്ലാത്ത വഴക്കുകളായി, കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളായി നാലാമതൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് വീട്ടിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ അതൊന്നും തോന്നലുകൾ അല്ല. അതെ, ആരോ ഒരാളുണ്ട്. ചെറിയ ചെറിയ ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും ആയി സന്തോഷം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ വീട്ടിൽ ഇത്തിൾ പോലെ പടർന്നു കയറിയ ഒരാൾ. അവൻ്റെ മാനസിക നിലയെയും സ്വഭാവത്തെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ മാത്രം ശക്തിയുള്ള ഒരാൾ. ആർക്കും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ഒരു അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം. കണ്ണീരിനോ സങ്കടത്തിനോ മാറ്റിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവൻ മാറി തുടങ്ങി. അവൻറെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അവൾക്ക് തീരെ പരിചയമില്ലാത്ത ഏതൊക്കെയോ നിറങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ. ഇനി അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഏക വഴി. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും ഹൃദയം കൊണ്ട് അവനെ സ്നേഹിച്ച അവൾക്ക് ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി സാന്നിധ്യം മാത്രമായ അവനെ എങ്ങനെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയും.

ഒടുവിൽ ഒരുനാൾ ഓപ്പറേഷൻ തീയേറ്ററിൻ്റെ നേർത്ത തണുപ്പിൽ മരുന്നുകൾ സമ്മാനിച്ച അബോധാവസ്ഥയിൽ നിന്നും അവൾ മെല്ലെ ഉണർന്നു; സന്തോഷത്തോടെ, മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക്. പുറത്ത് നിശബ്ദതയിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒപ്പം അവനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി ശരീരം മാത്രമായി.

ആരൊക്കെയോ കരയുന്നുണ്ട്. ഇല്ല, ഇനി ഒരിക്കലും ഒന്നും പഴയതു പോലെയാകില്ല. കാരണം നീ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ നിൻറെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ആയിരുന്നു എൻറെ ജീവനും ജീവിതവും. ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാൻ ആവില്ലാത്ത വിധം ആ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിൽ പൂക്കളുടെ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ട് വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ചുറ്റും വെള്ള പൂക്കൾ. നിറം നഷ്ടപ്പെട്ട അവളുടെ ജീവിതം പോലെ. ആ വെള്ള പൂക്കൾക്കിടയിലേക്ക് അവൾ മെല്ലെ നടന്നു. ജീവിതം കവർന്നെടുത്ത ആ ഒരാൾ ആരെന്നറിയാത .