മഴപ്പേടി

ഉണ്ണിക്കുട്ടന് ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതൽ മഴയെ പേടിയായിരുന്നു. എല്ലാവരും മഴയെ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ പുതുമഴയുടെ മണത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവന് എന്നും മഴ മനസ്സമാധാനം കെടുത്തുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരുന്നു. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും വരുമ്പോൾ അവന് മഴ കൂട്ടായി വന്നു. അതുകൊണ്ട് മഴക്കാറ് കാണുമ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിലും ഇരുട്ട് കയറും. 

ചാറ്റൽമഴ പോലും അവന് പേമാരിയായി തോന്നി. സ്കൂളിൽ ബാലചന്ദ്രൻ സാറ് സുഗതകുമാരിയുടെ രാത്രിമഴ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവൻ പലപ്പോഴും ചെവി പൊത്തിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. കവിത മന:പാഠം ചൊല്ലാത്തതിന് മാഷിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും അടി വാങ്ങുമ്പോൾ അവന് സങ്കടം തോന്നിയില്ല. അത് അവനെ കൊണ്ട് പറ്റാത്ത കാര്യമാണ് എന്ന് സാറിനറിയില്ലല്ലോ. മഴ പെയ്ത രാത്രിയിൽ ചീവിടുകളുടെ ശബ്ദവും, തവളകളുടെ കരച്ചിലും, പാമ്പുകൾ ഇണ ചേരുമ്പോൾ ഉള്ള സീൽക്കാരവും എല്ലാം അവന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു. അങ്ങനെ എത്രയോ രാവുകൾ. 

ആ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ അവനും അനിയത്തിയും നിലത്ത് പായ വിരിച്ചു ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ നിർത്താതെ മഴ പെയ്യുമായിരുന്നു. ഷീറ്റിട്ട വീടിന്റെ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ മഴവെള്ളം വീണ് അവരുടെ കാലുകളെ നനച്ച് നീർച്ചാലായി ഒഴുകുമായിരുന്നു. അവരുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളേയും നോട്ട് ബുക്കുകളേയും നനയ്ക്കുന്ന മഴവെള്ളം. അപ്പോഴും അവർക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാലുകൾ മടക്കി വച്ച് നേരം വെളുക്കുന്നതും കാത്തിരിക്കും. അങ്ങനെ എത്രയോ രാവുകൾ. 

അവൻ വലുതായിട്ടും ആ പേടി മാറിയില്ല. കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ ഏറ്റ ആഘാതം ഒരു തീരാനോവായി ഇന്നും അവനോടൊപ്പമുണ്ട്. ബുക്കുകൾ നനയാതിരിക്കാൻ പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിട്ട് മറച്ചു വയ്ക്കുന്ന അവന്റേയും അനിയത്തിയുടേയും ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വരും. വിറകടുപ്പ് നനയാതിരിക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന അമ്മയുടെ ചിത്രം മനസ്സിലേക്ക് ഓടിവരും. പ്രളയം വന്നപ്പോൾ അതവനെ മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിൽ പോലും എത്തിച്ചു. ഇപ്പോഴും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി കുറ്റിയിട്ടിരിക്കും. എന്തോ ഒരു ദുരന്തം വരാൻ പോകുന്നതായി അവന് തോന്നും. 

എല്ലാവരും മഴയെ വർണ്ണിക്കുമ്പോൾ, മഴയുടെ ഫോട്ടോയും വീഡിയോയും എടുക്കുമ്പോൾ അവനും ശ്രമിക്കാറുണ്ട് മഴയെ സ്നേഹിക്കാൻ. പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ വീണ്ടും ആ പഴയ പത്തു വയസ്സുകാരനായി മാറും. മഴയെ പേടിക്കുന്ന മഴവെള്ളം നനയാതിരിക്കാൻ മുട്ടുമടക്കി വീടിന്റെ കളിമൺ ചുമരിന്റെ ഒരു കോണിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന ആ പത്തു വയസ്സുകാരൻ.