ബാധ

ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി അശ്വതി നെടുവീർപ്പിട്ടു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ വേതുകുളിക്കു വെള്ളം തിളപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ശൊ, ആ തിളച്ച വെള്ളം മുക്കി ഒഴിക്കുന്ന സീൻ കോൺട്രാ. അവൾക്കു ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് അടക്കാൻ പറ്റാത്തത് പോലെ തോന്നി. അമ്മമ്മേടെ ചുന്ദരീമണി എവിടെ? അശ്വതിയുടെ അമ്മ കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ടു കടന്നു വന്നു, അലക്കാനുള്ള തുണികൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് പോവാനൊരുങ്ങി.

”അമ്മേ..” അശ്വതി വിളിച്ചു. “എനിക്ക് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രെഷൻ ആണ്.”

”ന്ന് വെച്ചാ? ” അമ്മ അന്തം വിട്ടു.

അശ്വതി തുടർന്നു, “എനിക്ക് ദേഷ്യം വരണൂ, സങ്കടം സഹിക്കാൻ വയ്യ.. ചില സമയത് മോളെ കാണുമ്പോ ഇവിടുന്നു എങ്ങോട്ടേലും ഇറങ്ങിപ്പോയാലോ തോന്നും. കുറച്ച്‌  നേരം മനു ഏട്ടന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാന്ന് വെച്ചാ പ്രസവിച്ച കെടക്കണ പെണ്ണ് ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നുടാത്രെ. കഷ്ടണ്ടട്ടോ! അമ്മയും രണ്ടു പ്രസവിച്ചതല്ലേ? നിങ്ങടെ കാലത്ത് ഇതൊന്നുണ്ടാർന്നില്യേ?”

”പിന്നേയ്..” ഇതും പറഞ്ഞു അമ്മ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

”നിക്ക് അമ്മേ, പറഞ്ഞിട്ട് പോ” അശ്വതി പിന്നാലെ ചെന്നു.

”ന്റെ അച്ചൂ, നിനക്കു ഇവിടെ ആരാ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കഥകള് പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ളത്?”

”അത് പിന്നെ അച്ഛമ്മ, അല്ലതാരാ?” അശ്വതിക്ക് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

”ആ എന്നാപ്പിന്നെ അവിടെ ചോയ്‌ച്ചോ. പറഞ്ഞു തരും പെറ്റു കിടക്കുമ്പോ മരുമകൾക്ക് ബാധ കേറിയ കഥ. അന്ന് നാട്ടുകാരോട് വിസ്തരിക്കണത് അകത്തന്ന് ഞാൻ കുറെ കേട്ടതാ. ഒരു ഇരുമ്പാണിയും കൈയിൽ വെച്ച് എത്ര നടന്നിരിക്കുണു. ഒന്ന് മുറ്റത്തേക്കു ഇറങ്ങണംന്നു വെച്ചാ അത് വേണം.”

”എന്നിട്ട് അമ്മ സൈക്കോളജിസ്റ് നെ ഒന്നും കണ്ടില്ലേ?” അശ്വതിക്കു സൊല്യൂഷൻ അറിയാൻ തിരക്കായി.

”ആ, നിന്റെ അമ്മമ്മ പോയി കണ്ടു അന്നത്തെ സൈക്കോളജിസ്റ് നെ – ദിവാകരപ്പണിക്കരെ. രണ്ടേലസ്സും ഒരു തകിടും കൊണ്ട് മൂപ്പര് പരിപാടി തീർത്തു.”

”ശ്ശെയ്, എന്നിട്ടു മാറിയോ? ശരിക്കും?” അശ്വതിക്കു വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ.

പെറുക്കികൂട്ടിയ തുണികളെ ഒന്നുകൂടി ചുരുട്ടിക്കൊണ്ടു അമ്മ പറഞ്ഞു “മാറീണ്ടാവും.. ആലോചിക്കാൻ നേരണ്ടായില്യ, പരന്നു കെടക്കണ മുറ്റടിച്ച്‌ കഴിഞ്ഞാ അരക്കാൻ രണ്ടിടങ്ങഴി അരിണ്ടാവും എന്നും കല്ലില്”.  മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ ഫോണിൽ ആയിരുന്നു.