🌸 യാദൃശ്ചികം 🌸

#എൻ്റെരചന (അവസാന സന്ദേശം) 

യാത്ര അയാൾക്ക് എന്നും ഹരമായിരുന്നു. സന്തോഷത്തിനും വേദനയിലും യാത്ര അയാളെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു. ശാലുവിനും ട്രെയിൻ യാത്ര വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കാറിൽ യാത്ര പോകാൻ ഒരുങ്ങിയാലും ശാലു അതിനു സമ്മതിക്കുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഒരു ഡൽഹി യാത്രയിൽ ശാലുവിനെ അയാൾക്ക് നഷ്ടമായി. അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ട്രെയിൻ തന്നെ അവളെ അയാളിൽ നിന്നും അകറ്റി. മുഖം കഴുകുവാനായി വാഷ്ബേസിന്‍റെ അടുത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ  അതിശക്തമായ കാറ്റിൽ ട്രെയിനിന്റെ വാതിൽ തട്ടി ശാലുവിന്റെ ആയുസ്സിന് വിരാമം ഇട്ടു. അവൾ ഇല്ലാത്ത ആദ്യ യാത്രയാണ്.

അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തി. കൂട്ടത്തോടെ ആളുകൾ തിക്കി തിരക്കി കയറുന്നു. അവസാനം കയറിയ ആൾ അയാളുടെ സീറ്റിന്റെ എതിർവശത്ത് ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അയാൾ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി തോന്നി. പാറിപ്പറന്ന് മുടിയിഴകൾ കുറ്റിരോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മുഖം. വിഷാദം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ആകെ നിരാശ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നിക്കുന്നു.

ചായക്കാരനിൽ നിന്നും ചായ വാങ്ങിക്കുമ്പോൾ തോന്നി ഒരെണ്ണം അയാൾക്കും കൂടി വാങ്ങി കൊടുക്കാമെന്ന്. വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ചായ വളരെ നന്ദിയോട് കൂടി മെല്ലെ കുടിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യം അയാൾ കേട്ടില്ല എന്ന് തോന്നി.

“എന്താണ് പേര് ?”

“ദീപു” എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു.

ചോദ്യം വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു “എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു”

“അറിയില്ല” എന്നായിരുന്നു മറുപടി.

അത് കേട്ട് അയാൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്രയാണോ?”

ട്രെയിൻ യാത്രയുടെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ അയാൾ സാവധാനം അയാളുടെ വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

“കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും ഭവന നിർമ്മാണവും ലോണിലൂടെ നേടി. യാദൃശ്ചികമായി ഒരു നാൾ ഗൾഫിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ പകച്ചു പോയാ ദിവസങ്ങൾ. ബാങ്കിൽ നിന്നും ജപ്തി നോട്ടീസ് വന്നപ്പോൾ ഭാര്യ വഴക്കിട്ട് മക്കളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

എനിക്ക് എൻ്റെ അമ്മയും അച്ഛനും വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇത്രയും ഉയർന്നത്. സാമ്പത്തികശേഷി വളരെ കുറവുള്ള കുടുംബത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു വിവാഹം കഴിച്ചത്. ഭാര്യ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. കടബാധ്യതയാൽ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഭാര്യ. തന്റെ ഹൃദയത്തിലുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പ്രശസ്തിയില്ലാതെ പോയ നിമിഷങ്ങൾ.”

ഇരുട്ടിനു സാന്ദ്രത കൂടിയിരിക്കുന്നു. അയാൾ അത്താഴത്തിനു ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ ദീപു നിർവികാരനായി നിരസിച്ചു.
നിദ്ര അയാളെ തലോടിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ദീപുവിന്റെ മനസ്സ് അചഞ്ചലമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ പരതി. ഇല്ല, ദീപു ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. 

ആകാശം വെളുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ഏതോ സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ദീപു ഓർക്കുകയായിരുന്നു ഓരോ നിമിഷവും മനസ്സിനെ ഒപ്പം പിടിച്ചു നിർത്തുവാനും ഒഴുക്കിന് ഒപ്പം നീന്താനും ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ ഒന്നും സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ. ആത്മഹത്യ മാത്രമേ ഇനിയൊരു പോംവഴി ഉള്ളൂ.
ദീപുവിൻ്റെ മനസ്സിൽ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു. ചിത്രയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് പാർക്കിലെ കൽബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്. രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ തൻ്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയി അതിലൊരാളെ പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു സുന്ദരിയായ ഒരു കുട്ടി. പിന്നീട് താൻ മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ പാർക്കിൽ പോകുമായിരുന്നു. ആ കുട്ടിയും അവിടെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവളെ കാണുമ്പോൾ ചുവന്ന വാകപ്പൂക്കളിൽ തട്ടി വന്ന സായാഹ്ന പ്രകാശം അവളുടെ കവിളുകളിൽ ചുവപ്പ് പടർത്തിയിരുന്നു. മെല്ലെ മെല്ലെ തമ്മിലടുക്കുകയും ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ലോകത്തിലെ എല്ലാത്തിനെപ്പറ്റിയും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ അടുപ്പം വിവാഹത്തിൽ എത്തിച്ചു. സാമ്പത്തികം കുറവുള്ള വരായിരുന്നു എങ്കിലും കുലീന കുടുംബത്തിലെ കുട്ടിയായിരുന്നു ചിത്ര. അവൾക്ക് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്നെ തള്ളിക്കളയാൻ എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു. എല്ലാത്തിനും പണമാണ് പ്രശ്നം പണമില്ലാത്തവൻ പിണം തന്നെ.

സ്റ്റേഷനിൽ എവിടെയോ വണ്ടി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. അയാൾ മുഖം കഴുകി തിരികെ വരുമ്പോൾ ദീപു കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടക്കുകയാണ്. Coffee കുടിക്കുന്നോ. അയാളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ദീപുഞെട്ടി ഉണർന്നു. വേണ്ട എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പക്ഷേ അയാൾ രണ്ട് കപ്പ് കോഫി കൊണ്ടുവന്നു ഒന്ന് ദീപുവിനുക്കൊടുത്തു. അയാൾ ചോദിച്ചു ഇനി എന്താ പ്ലാൻ? എവിടെ പോകാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനില്ലാതെ ദീപു തലകുനിച്ച് ഇരുന്നു.

അടുത്ത രണ്ടു സ്റ്റേഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഇറങ്ങാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു ദീപുവിൻ്റെ ഇരുകരങ്ങളും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അയാൾ പറഞ്ഞു (എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷം നിങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം ബാക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കുക നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല) അയാൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിന് പ്രചോദനമായ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ വഴിത്തരിവായി മാറിയ ആ സന്ദേശം ഉൾക്കൊണ്ട് ദീപു യാത്ര തുടർന്നു.
ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം ദീപു തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം തിരിച്ചുപിടിച്ച് ഭാര്യയും മക്കളുമായി അതീവ സന്തോഷവാനായി ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിലാണ്. അയാളുടെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്ത അതേ ട്രെയിനിൽ അതേ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ അയാളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തുപോയി. 2019 ഡിസംബർ പതിനാലാം തീയതിയാണ് ദീപു അയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മനസ്സിനു കുളിർമയേകിയ സന്ദേശം നൽകി അയാൾ യാത്രയായി. അത് നന്ദിയോട് കൂടി ദീപു വീണ്ടും ഓർമ്മിച്ചു.

നേരെ എതിരെ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കയ്യിലെ പത്രത്തിൽ വെറുതെ കണ്ണുകളുടക്കി. ചരമകോളത്തിൽ കണ്ട അയാളുടെ ചിത്രം ദീപുവിനെ ഞെട്ടിച്ചു. (സൂര്യനാരായണൻ വയസ്സ് 55 മരണം 2019 ഡിസംബർ 15 )എന്ന് എഴുതിയ കോളം കണ്ട് ഞെട്ടി തെറിച്ചു. തന്നെ മരണത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ച അയാൾക്ക് അന്ന് എന്തായിരിക്കും സംഭവിച്ചത്…?