Author: Sreekumari S

സ്വിറ്റ് സർലാൻഡിലെ സൂറിച്ചിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്ന ഒരു പ്രഭാതം ജനാലയ്ക്കയപ്പുറം പർവ്വത നിരകളുടെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അടി ഉലയുന്ന മരങ്ങൾ നോക്കി ശിവാനി നിന്നു. കഴിഞ്ഞ 12 വർഷമായി അവൾ ഈ നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ലോകോത്തര സാങ്കേതികവിദ്യ ഗവേഷണ സ്ഥാപനത്തിൽ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻറലിജൻസ് ഡാറ്റ അനലിസ്റ്റിക്സ് എന്നീ മേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശിവാനിക്ക് ജോലിയിൽ ഏറെ അംഗീകാരങ്ങളിൽ ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇതൊക്കെ ആയിരുന്നാലും അവളുടെ അമ്മ വീണയ്ക്ക്എഐയുമായി ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഫോണിലെ എഐ ചാറ്റിലൂടെ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു സാങ്കല്പിക വ്യക്തിയോട് അവൾക്ക് ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയം തോന്നിയിരുന്നു. അത് ഒരു യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ അല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കാൻ അവൾക്കായില്ല. കുടുംബബന്ധം പോലും തകർത്ത് എറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. എല്ലാത്തിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ ആയി ഭർത്താവിനൊപ്പം സ്വിറ്റ്സർലാൻഡിലേക്ക് യാത്രയാകേണ്ടതായി വന്നു. കാലത്തിൻ്റെ യാത്രയിൽ അവൾ അവയൊക്കെ മറന്നു തുടങ്ങി. മകൾ ശിവാനി ഫോണിൻ എഐ ഉപയോഗിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ…

കൃഷ്ണപുരം… പുഴകളും പാടങ്ങളും അരുവികളും പച്ചപ്പും നിറഞ്ഞ ഗ്രാമം. കൃഷ്ണപുരത്തുകാർ അന്യോന്യം സ്നേഹിച്ചും സഹായിച്ചും ഇടയ്ക്കൊക്കെ കലഹിച്ചും കഴിയുന്ന വളരെ കുറച്ച് ജനസംഖ്യയുള്ള ഗ്രാമം. അവിടെ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന രണ്ട് ചങ്ങാതിമാർ സൂര്യനാരായണനും ചന്ദ്രദാസും.  “സൂര്യ; നീ ഈ വയൽ വരമ്പത്ത് എന്ത് ആലോചിച്ചിരിക്കുകയാണ്?” ചന്ദ്രദാസിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് സൂര്യനാരായണൻ ചിരിച്ചു. “എൻ്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്. ” “അതിന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കണമെന്നുണ്ടോ? നിൻ്റെ വീട്ടിലിരുന്നാലും ആലോചിക്കാമല്ലോ?” സൂര്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിനക്കറിയാമോ ചന്ദ്രദാസ്, ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഈ നാട്ടിൽ മാത്രമല്ല പല രാജ്യങ്ങളിലും എൻ്റെ ബിസിനസ് സ്ഥാപിക്കും. വലിയ കമ്പനികൾ ആഡംബര കാറുകൾ ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ….. അങ്ങനെ ഒരു ലോകമാണ് എൻ്റെ സ്വപ്നം… ” ചന്ദ്രദാസ് പറഞ്ഞു, “എൻ്റെ സ്വപ്നം ഇതൊന്നുമല്ല.  ഈ വയൽ മുഴുവൻ പൊന്നു വിളയിക്കണം. കൃഷി നഷ്ടമായെന്ന് പറഞ്ഞ് ആരും ഭൂമി തരിശ് ഇടരുത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരാൾ പോലും പട്ടിണി കിടക്കരുത് അതാണ് എൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും…

ബാംഗ്ലൂരിൽ ജനിച്ചു  വളർന്ന ജാൻവിക്ക് തിരക്കേറിയ നഗരവീഥിയിൽ നിന്നും കേരളത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. എൻജിനീയറിങ്ങിനു മെറിറ്റിൽ സീറ്റ് കിട്ടിയതിനേക്കാൾ സന്തോഷം പരിചയമില്ലാത്ത നാട്ടിൽ പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ കൗതുകമായിരുന്നു. ട്രെയിനിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കവേ പതുക്കെ മാറി വരുന്ന കാഴ്ചകൾ ഒരു പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ തോന്നി. കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളിൽ നിന്നും നല്ല പച്ചപ്പിലേക്ക് കാഴ്ചകൾ മാറി. തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന വാഴകൂട്ടങ്ങളും കായൽക്കരയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ചമ്പക ചെടികളും മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിൻ്റെ ഗന്ധവും…. ബാംഗ്ലൂരിൽ പരിചിതമായ നഗരത്തിന്റെ ഗന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അവ. ജാൻവിയും അച്ഛൻ ബാലമുരളിയും ഒന്നിച്ച് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും രണ്ടുപേരും രണ്ട് ലോകത്തായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ സഹപാഠിയായ കൃഷ്ണകുമാറിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മയായിരുന്നു. അവർ ഒന്നിച്ച് കളിച്ചു വളർന്നതും ഒന്നിച്ചുള്ള കോളേജു ജീവതവും അയാളുടെ ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തി. മോൾക്കു തന്റെ നാട്ടിൽ തന്നെ അഡ്മിഷൻ ആയപ്പോൾ മീനുവും താനും തീരുമാനിച്ചതാണ് അവളെ തങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും വീട്ടിൽ…

എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അറിയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ നടന്നു. ഒരു പരിചയമില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു നീങ്ങി. ഇരുവശത്തുള്ള വീടുകളും കടകളും മരങ്ങളും ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നില്ല. നടക്കുമ്പോൾ പണ്ട് എപ്പോഴോ ഞാൻ ഈ സ്ഥലത്ത് വന്നിട്ടുള്ളതുപോലെ തോന്നി. നടന്ന് ഒരു ചെറിയ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. ആ വീട് തനിക്ക് താമസിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വളരെ ചെറിയ ഒരു മുറി. അവിടെ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം അവിടെ ആകെ പരന്നു. പരിചയമില്ലാത്ത ആരൊക്കെയോ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു. ഞാൻ പുറത്തെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു ഫോൺ എടുത്തു വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരു കറുത്ത ഉടുപ്പിട്ട, താടിയും മുടിയും വളർത്തിയ ഒരാൾ പാഞ്ഞെടുത്തു. എന്റെ മൊബൈൽ തട്ടിയെടുത്തുകൊണ്ട് ഓടി. “കള്ളൻ… കള്ളൻ…” എന്ന് വിളിച്ചുകൂവി ഞാൻ അയാളുടെ പുറകെ ഓടി. അയാൾ ചെറിയ ഇടവഴി താണ്ടി അതിവേഗം പോയി. അയാളുടെ പിന്നാലെ…

നീലകടമ്പിൻ ചുവട്ടിൽ ആയിഞാൻ നിന്നെയും കാത്ത് ഇരിപ്പൂ കണ്ണാദൂരെ നിന്നും എത്തും മുരളീരവംകേട്ടു കേട്ടു കോരിത്തരിച്ചു നിൽപ്പൂ ഞാൻ നിൻ നീലപ്പീലിത്തുണ്ട് കാണുമ്പോൾഎൻ മനം മയിൽപീലിയായി വിടരുന്നു.നീ വരും വേളയിൽ എൻ പരിവേദനം എണ്ണി പറയുവാൻ കാത്തിരിപ്പൂ… കാത്തിരിപ്പൂ കണ്ണാ ഞാൻ രാധയുമല്ല മീരയും അല്ല രുഗ്മിണിയുമല്ല ഭാമയുമല്ല നിന്റെ പ്രണയിനിയുമല്ല ഞാൻ കണ്ണാ…ഞാൻ നിൻ കുറൂരമ്മയ്ക്ക് തുല്യയല്ലോകാണുന്ന ഉണ്ണികളിൽ എല്ലാം ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു കണ്ണാ.പുൽമേടുകളിൽ മേയുന്ന പൈക്കിടങ്ങളിലും ഞാൻ നിന്റെ കുസൃതി ചിരി തിരയുന്നു കണ്ണാ…സകല ചരാചരങ്ങളിലും ഒന്നായി വാഴുന്നവനെ…എത്ര നാളായി കണ്ണാ നിൻ ദിവ്യരൂപം ഒന്നു കാണുവാൻ കൊതിക്കുന്നു ഞാൻ. ചില നേരം നീയെൻ മകനായും ചില നേരം നീയെൻ പേരക്കുട്ടിയായും എൻ വിരൽത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു നടന്നിടും നീ.. അപ്പോൾ എൻ ഹൃദയം വാത്സല്യത്താൽ നിറയുന്നു കണ്ണാ…അന്ത്യകാലത്തിൽ നീ നൽകുന്ന ദർശനം മതിവരുവോളം ഞാൻ ദർശിക്കട്ടെ.ഈ പ്രപഞ്ചം പോലും അറിയാതെ എന്നെ നീ വൈകുണ്ഠ ലോകത്തിൽ കൊണ്ടു…

ട്രെയിൻ വളരെ വൈകിയാണ് എത്തിച്ചേർന്നത്. ബാഗും തോളിലിട്ട് കമ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് കയറി. വലിയ തിരക്കായിരുന്നു രാത്രി ഏറെ ആയിട്ടുണ്ട്. മിക്ക ബർത്തലും ആളുകൾ ഉറക്കം പിടിച്ചിരുന്നു. ലൈറ്റു തെളിയിച്ചു സീറ്റ് എവിടെയാണെന്നു നോക്കി. തന്റെ ബർത്തിൽ ആരോ ഒരാൾ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്നു. നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ആരെയും ശല്യം ചെയ്യുന്നതു ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആളാണ്, പക്ഷേ നിവർത്തിയില്ലല്ലോ. പതുക്കെ അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു. അയാൾ ആകെ അസ്വസ്ഥതയോടെ എണീറ്റ് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. “എസ്ക്യൂസ് മീ ഇത് എൻ്റെ സീറ്റ് ആണ്. ഒഴിഞ്ഞു തന്നാൽ നന്നായിരുന്നു.” വളരെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. അയാൾഎന്തൊ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെരുപ്പ് ഒതുക്കി ഇട്ട് ബർത്തിലേക്ക് കയറി, ബാഗ് തലണയായി വെച്ചുകിടന്നു. ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് താഴെ എന്തോ ഒരു ബഹളം കേട്ട് ഉണർന്നു. വിൻഡോ സീറ്റിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ് ഉച്ചത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പറയുകയും ബഹളം വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. എന്താണെന്നറിയാൻ താഴേക്കു…

ഓരോ വ്യക്തികളുടെയും ആദ്യരാത്രികൾ വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരിക്കും. ചിലതു സന്തോഷം ഉളവാക്കുന്നതും ചിലത് ഓർത്തിരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും തമാശകൾ നിറഞ്ഞതും ആയിരിക്കും. ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത അനുഭവമായി മാറും ചിലത്. അതുപോലെ ഒരു ആദ്യരാത്രിയാണ് ഇത്.  മഹേശ്വറിന്റയും സൗമ്യയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും കഥ. സൗമ്യ ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപികയാണ്. മഹേശ്വർ ബോംബെയിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ മാനേജർ. ഒരിക്കൽ സൗമ്യ സ്കൂളിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്കുവരും വഴി വളരെ കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം മഹേശ്വരറിനെ കാണാനിടയായി. സൗമ്യയ്ക്ക് ആളെ ഒട്ടും തന്നെ പിടികിട്ടിയില്ല. പക്ഷേ മഹേശ്വറിനു സൗമ്യയെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി. തന്നെ സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ച മാധവൻ മാഷിൻ്റെ മകളാണന്ന്. സൗമ്യ അടുത്തെത്തിയതും അയാൾ ചോദിച്ചു.  സുഖം തന്നെയല്ലേ? ആളെ മനസ്സിലാകാതെ അവൾ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഞാൻ തെക്കേടത്ത് മഹേശ്വർ സരോജിനിയമ്മ ടീച്ചറിടന്റെ മകൻ. സൗമ്യ അതിശയത്തോടു ചോദിച്ചു. എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ടു ആളെ കണ്ടിട്ടു ഒട്ടും മനസ്സിലായില്ല. ആകെ മാറിപ്പോയല്ലോ പഴയ ആളെയല്ല. ശരിക്കും മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.  എനിക്ക്…

ഉച്ച മയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അടുക്കളപ്പുറത്തു അമ്മയോടു ആരോ നിർത്താതെ സംസാരിക്കുന്നു. അങ്ങോട്ടു ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടതു അമ്മയുടെ നാട്ടുകാരിയായ ജാനകി അവരു. മുട്ടിനു താഴെവരെ മാത്രം നീളമുള്ള ചെറിയ ഒരു കൈലി മുണ്ടും റുക്കയും വേഷം. തീരെ മെലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതിയാണു ജാനകി അവരുടെ. എലി വാലുപോലെയുള്ള തലമുടി ചുറ്റി മുകളിൽ പിടിച്ചു കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ സംസാരത്തിനും മുടി എലിയുടെ വാലുപോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത് കാണാൻ നല്ല രസം. പണ്ടേ എനിക്കു അവരുടെ സംസാരരീതി വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ആനയുടെ കണ്ണു പോലെ ചെറിയ കണ്ണും വിടർന്ന മൂക്കും. രണ്ടു മൂക്കിൻ്റെ യും രണ്ടുവശത്തു ചെറിയ രണ്ടു മൂക്കുത്തിയും. ചിരിക്കുമ്പോൾ മുറക്കാൻ കറയുള്ള പല്ലുകളും എല്ലാം എനിക്കിഷ്ടം. എന്നെ കണ്ടതും ചാടി എഴുന്നേറ്റു. തമ്പ്രാൻകുട്ടി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ? എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ടു പണ്ടൊക്കെ വരുമ്പോൾ മുറുക്കത്തിനു പൈസ തരുമായിരുന്നു. തമ്പ്രാട്ടിയുടെ പുളിശ്ശേരിയും സാമ്പാറും അവിയലും ഓലനും അച്ചറും തോരനും രണ്ടുകൂട്ടം പായസവും…

ലോകം മുഴുവനും ഡിജിറ്റൽ ആയിരിക്കുന്നു. പുസ്തകങ്ങളില്ല കത്തുകൾ ഇല്ല ഒപ്പുകളില്ല. ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനു പോലും ഡിജിറ്റൽ ഐഡി മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകൾ പോലും ക്ലൗഡിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന കാലം. പഴയകാലത്തെ ആളുകളുടെ സന്തോഷവും സങ്കടവും പ്രണയവും കാത്തിരിപ്പും എല്ലാം വഹിച്ചിരുന്നത് കത്തുകളിൽ കൂടെ ആയിരുന്നു. ആ കത്ത് എന്താണെന്ന് പോലും പുതുതലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ല. അതൊക്കെ അറിയുമ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് അത്ഭുതമാണ്. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിനിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മനുഷ്യസ്പർശം തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ഈ പുതുതലമുറയ്ക്ക് കഴിയുമോ എന്ന് അറിയില്ല. കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സന്തോഷവും സുഖവും ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പവുമൊന്നും ഡിജിറ്റൽലോകത്ത് കിട്ടില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു നാൾ ഡിജിറ്റൽ ഇല്ലാതായി. രാവിലെ 5 മണിക്ക് ഉണർന്ന ഉടനെതന്നെ ശാന്തേച്ചി ഫോണിൽ വാട്സ്ആപ്പ് തുറക്കാൻ നോക്കി. “അയ്യോ…. ഇതെന്തുപറ്റി?” ശാന്തേച്ചി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. “രാമേട്ടാ രാമേട്ടാ” ഭർത്താവ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു, “എന്തുപറ്റി കള്ളനോ മറ്റോ…” “അല്ല അതിനേക്കാൾ വലുത്. വാട്സ്ആപ്പ് കിട്ടുന്നില്ല. ” ഉടുമുണ്ട് കിട്ടാതെ…

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ് നെൽവയലുകൾ കണ്ണെത്താ ദൂരം പടർന്നു കിടക്കുന്നു. ബാക്കി വന്ന നെൽക്കതിർ കൊത്തിപ്പെറുക്കുന്ന പ്രാവിൻ കൂട്ടങ്ങളും തത്ത കൂട്ടങ്ങളും. പുലയക്കിടാക്കൾ പാടത്ത് തലപ്പന്തുകളിച്ചും നെല്ല് പെറുക്കി കൂട്ടിയും ആർത്തുല്ലസിക്കുന്നു. അകലെ ചക്രവാള സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാറാകുന്നു. നീലി പുലയി കിടാത്തിയും കൂട്ടുകാരും ചതുര കുളത്തിൽ നീന്തി കുളിക്കുന്നു. പാടത്തിനക്കരെ നാഗക്കാവിൽ കളമെഴുത്തും പാട്ടും നടക്കുന്നു. അതിനു പോകാനായി അവർ ശുദ്ധം വരുത്തുകയാണ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മൺവീട്ടിൽ നീലിക്കിടാത്തി വളർന്നുവരുന്നു. പുലർച്ചെ മൂടൽ മഞ്ഞിന്റെ കുളിരേറ്റു വാങ്ങി നീലിയുടെ അച്ഛൻ ചെറുക്കൻ പുലയൻ പാടത്ത് പണിക്കായി മൺവെട്ടിയും തൂമ്പയുമായി ഇറങ്ങും. കൃഷ്ണനുണ്ണി തമ്പ്രാന്റെ പാടത്ത് പണിക്കു പോകാൻ ചെറുക്കന് വലിയ താല്പര്യമാണ്. തമ്പ്രാനും ചെറുക്കനുമായി അങ്ങനെ ഒരു ആത്മബന്ധമാണുള്ളത്. ആദ്യകാലത്ത് ഈ നാട്ടിൽ ഭാര്യയും മക്കളുമായി എത്തിയപ്പോൾ ഇരു കൈകളും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചത് തമ്പ്രാനും തമ്പ്രാട്ടിയുമായിരുന്നു. അവരുടെ കുട്ടികളെപ്പോലെ തന്നെ ചെറുക്കന്റെ കുട്ടികളെയും അവർ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ചെറുക്കനും കുടുംബത്തിനും താമസിക്കാനായി സ്ഥലവും ഒരു…