🌹മൗനസാക്ഷി🌹

പഴക്കമേറിയ ഒരു മനയായിരുന്നു മംഗലത്ത് മന. അവിടെ ഗോവിന്ദൻ നമ്പൂതിരിയും അവരുടെ സഹോദരി സരസ്വതി അന്തർജ്ജനവും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പത്നി ലളിതമ്മയും ആയിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. ചുറ്റും തെങ്ങും തോപ്പുകൾ പച്ചനിറത്തിൽ തലയാട്ടുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങൾ. മഴക്കാലത്ത് മുറ്റത്തെ കൽപ്പടവുകളിൽ പായൽ പിടിക്കും. അതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പച്ചപ്പായൽ ചുരണ്ടിയെടുത്ത് കളിക്കാനായി കുട്ടികൾ ധാരാളമായി അവിടെ എത്തുമായിരുന്നു. വേനൽ കാലങ്ങളിൽ മാവിൻചുവട്ടിൽ കളിക്കാനായി അയൽപക്കത്തുള്ള കുട്ടികൾ എത്തിയിരുന്നു.

ആ വീട്ടിൽ സഹോദരങ്ങളായ ഗോവിന്ദൻ്റെ മകൾ സിന്ധുവും സരസ്വതിയുടെ മകൻ ഗോപനും രണ്ടു കുട്ടികളും വീട്ടിൽ ഒന്നിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നു. ഗോപന് സിന്ധുവിനെക്കാൾ രണ്ടു വയസ്സ് മൂപ്പ്. അവർ ഒരുമിച്ച് സ്കൂളിൽ പോയി ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പഠിച്ചു. ഉത്സവങ്ങളൊക്കെ അവർ ഒന്നിച്ചായിരുന്നു ആഘോഷിച്ചിരുന്നത്.

“ഗോപാ ; നിനക്കുള്ള പെണ്ണ് വേറെ എവിടെയും അന്വേഷിക്കേണ്ട നമ്മുടെ സിന്ധു തന്നെ മതി അല്ലേ?” അമ്മായി ലളിതമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ ഗോപന്റെ മുഖത്ത് നാണം വരും.

ആ കളിയാക്കലുകളിൽ അറിയാതെ തന്നെ സിന്ധു അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ സിന്ധുവിന് അങ്ങനെ ഒരു ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് ഗോപൻ എപ്പോഴും അടുത്ത ഒരു ജേഷ്ഠനും സുഹൃത്തും മാത്രമായിരുന്നു. ഗോപൻ പഠിക്കുന്ന കോളേജിൽ തന്നെ സിന്ധുവിനും അഡ്മിഷൻ കിട്ടി .ആ കോളേജിൽ സിന്ധുവിനെ പഠിപ്പിക്കാനായി വന്ന കൃഷ്ണദാസ് എന്ന അധ്യാപകൻ സിന്ധുവിന്റെ പഠിപ്പിന്റെ മികവ് കണ്ട് അവളെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ സാറിനോട് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പുസ്തകങ്ങൾ മേടിക്കാനും ആയി എപ്പോഴും അടുത്തെത്തും. അങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ നല്ലൊരു ബന്ധം വളർന്നുവന്നു. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗോപൻ ജോലി അന്വേഷിച്ച് ബോംബെയിലേക്ക് പോകുവാൻ തയ്യാറായി. പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അമ്മായിയോടു അവൻ മടിച്ചു മടിച്ചു പറഞ്ഞു

“അമ്മായി”….. സിന്ധുവിന്റെ പഠിത്തം കഴിയട്ടെ . എനിക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടിയിട്ട് ഞാൻ വരാം .അപ്പോൾ അമ്മാവനോട് സംസാരിക്കാം.

“ശരി മോനെ; “എന്നൊരു മറുപടി മാത്രം. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രതീക്ഷ കണ്ടപ്പോൾ അമ്മായിക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ല. സിന്ധു പിജിക്ക് ചേർന്നു കൃഷ്ണദാസ് ആയിരുന്നു അവളുടെ സാർ. സാറിന് സിന്ധുവിനോടുള്ള അടുപ്പം അദ്ദേഹം അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞു. അവർ സിന്ധുവിന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് വിവാഹം ആലോചിച്ചു. ഗോവിന്ദൻ നമ്പൂതിരിക്ക് ആളുകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. നല്ല ജോലി കാണാനും തരക്കേടില്ല. ഗോവിന്ദൻ നമ്പൂതിരിക്കും സരസ്വതിക്കും ആ ബന്ധം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ ലളിതമ്മ മാത്രം മിണ്ടാതിരുന്നു. ഗോപന്റെ മനസ്സ് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ സിന്ധുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഗോപൻ ഇല്ല എന്നും അവർക്ക് മനസ്സിലായി. കല്യാണം നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു. ക്ഷണക്കത്തുകൾ അടിച്ചു .അവസാനം ഒരു കത്ത് ബോംബെയിലേക്ക് അയച്ചു. കത്ത് കണ്ടിട്ട് ഗോപന് ആദ്യം വിശ്വാസമായില്ല. അവൻ വിറയാർന്ന കൈകളോടെ അമ്മായിയെ വിളിച്ചു.

“അമ്മായി…… ഇത് സിന്ധുവിന്റെ വിവാഹ കത്തല്ലേ?”

അപ്പുറത്ത് നിശബ്ദത.

“അമ്മായി എന്താ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്?”

“അമ്മാവനോട് ഞാൻ അതു പറഞ്ഞില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ടാണ്?”

“അവളുടെ മനസ്സിൽ നീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല മോനേ. നിന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം അവൾക്ക് കിട്ടുമെന്ന് തോന്നി. നീ അവളെ കാത്തിരുന്നു നിൻ്റെ ജീവിതം നഷ്ടമാക്കരുത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അത് പറയാതിരുന്നത്.”

ഫോണിൻ്റെ മറുവശത്ത് ഗോപൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ബോംബെയുടെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകൾ മങ്ങുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. അവൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത് നാട്ടിലെ ആ പഴയ തറവാടും മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചിരിച്ച മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന സിന്ധുവിനെയും ആയിരുന്നു.

“അമ്മായി”

” എന്താ മോനെ?”

“സാരമില്ല ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.” അത് പറയുമ്പോൾ അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.

കാലം കടന്നുപോയി. പിന്നീട് ഗോപൻ ബോംബെയിലെ തിരക്കുള്ള ജീവിതം ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി.

നീണ്ട 15 വർഷത്തിനുശേഷം ഗോപൻ നാട്ടിലെത്തി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് കയറിയപ്പോൾ ഗോപന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ നാട്ടിലേക്കും സ്വന്തം ആളുകൾക്കിടയിലേക്ക് മടങ്ങി എത്തുകയായിരുന്നു അവൻ. വരാന്തയിൽ ഒരു സ്ത്രീ നിലവിളക്കിന്റെ തിരി നേരെയാക്കുന്നു. ഗോപൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകളി നരകൾ വീണിരുന്നു.

“സിന്ധു”

ആ വിളി കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും സന്തോഷവും കലർന്ന പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.

“ഗോപേട്ടാ” സിന്ധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ” എത്ര വർഷമായി…. എവിടെയായിരുന്നു?”

” ജീവിതത്തിൻ്റെ പുറകെ ഓടുകയായിരുന്നു സിന്ധു.”

“ഏട്ടത്തിയും കുട്ടികളും ?”

അല്പം മൗനത്തിന് ശേഷം ഗോപൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വിവാഹം കഴച്ചിട്ടില്ല.”

ഇരുവരും വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് കുറെ നേരം പഴയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു. അമ്മയുടെയും അമ്മാവന്റെയും അമ്മായിയുടെയും വേർപാടിനെ കുറിച്ച് സിന്ധു വളരെയധികം സംസാരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു കാർ വന്നു നിന്നു. അത് നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന മധ്യവയസ്കനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപന് ആളെ മനസ്സിലായി കൃഷ്ണദാസ് സാർ. സിന്ധുവിന്റെ ഭർത്താവ്.

സിന്ധു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പരിചയപ്പെടുത്തി. “ഗോപേട്ടൻ അറിയുമല്ലോ, ഇതാണ് കൃഷ്ണേട്ടൻ.”

കൃഷ്ണദാസ് മുന്നോട്ടുവന്ന ഗോപന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവൻ ചിരിച്ചു .മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു ചെറിയ നൊമ്പരം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും അതിനുമേൽ സന്തോഷമായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീടിനുള്ളിൽ നിന്നും രണ്ട് യുവാക്കൾ പുറത്തുവന്നു സിന്ധുവിന്റെ മക്കൾ. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ സമയം എത്ര ദൂരം മുന്നോട്ടുപോയി എന്ന് ഗോപന് മനസ്സിലായി. സന്ധ്യ ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പഴയ തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരുകാലത്ത് തന്റെ മനസ്സിൽ ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇന്ന് മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയാണ്. രണ്ടു മക്കളുടെ അമ്മയുമാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ ഗോപന്റെ അവസാന നോമ്പരവും മാഞ്ഞുപോയി. ജീവിതം ഓരോരുത്തർക്കും അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച വഴിയിലൂടെ ആയിരിക്കില്ലല്ലോ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്ന ചില മുഖങ്ങൾ; ചില ഓർമ്മകൾ ; ചില ബന്ധങ്ങൾ ; കാലം എത്ര കടന്നു പോയാലും ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോവില്ല. കാലമിത്രയും കഴിഞ്ഞു. സിന്ധുവിനെ തനിക്ക് തന്റെ ജീവനുതുല്യം ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു. ഞാൻ അതു പറഞ്ഞില്ല എന്ന ദുഃഖം ഒരു ചെറു നോവായി അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഉറഞ്ഞു കിടന്നു.

വിഷയം:  ഞാനത് പറഞ്ഞില്ല.