🎈🎈”സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നും മോക്ഷം തേടിയവൾ”🎈🎈

മേഘങ്ങൾ അടിഞ്ഞു കൂടിയ ആ ദിവസം മുതൽ തന്നെ നയനയുടെ മനസ്സും എന്തോ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ വിറച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് വന്ന മഴ തുള്ളിക്കൊരുകുടം പോലെ പെയ്തിറങ്ങി-ആകാശത്താകെ മിന്നൽപിണർ ആദ്യം ചെറുതായി നിറഞ്ഞ വെള്ളം വീട്ടുമുറ്റം താണ്ടി അടുക്കള വരെ എത്തി. അച്ഛനും അമ്മയും രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം. വെള്ളം ഉടനെ ഇറങ്ങും എന്ന് വിചാരിച്ചു അവർ ഇരുന്നു. പക്ഷേ മഴയ്ക്ക് കരുണ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ വെള്ളം പെട്ടെന്ന് ഉയരുകയും അവർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങളും പെട്ടികളും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിത്തുടങ്ങി. ചുവരിനോട് ചേർത്തിട്ടിരുന്ന കട്ടിൽ പോലും ഒഴുകി തുടങ്ങിയപ്പോൾ നയനയ്ക്ക് ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുവാൻ തുടങ്ങി.

” നമുക്ക് ഈ നശിച്ച നാട്ടിൽ നിന്നും പോകാം അച്ഛ നമുക്ക് പട്ടണത്തിൽ പോയി താമസിക്കാം.”

നിസ്സഹായനായ അച്ഛൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ വേദനകൾ പ്രതീക്ഷകൾ എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി പോയതുപോലെ. നയനയും വിനയയും അവരവരുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ഫയലിൽ വെച്ച് മാറോടണച്ചു.

മഴയ്ക്ക് ശമനം ഉണ്ടായില്ല ആകാശം കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. നയനയുടെ കണ്ണുകളും അതുപോലെ തന്നെ. അവർക്ക് ആ ദിവസം നഷ്ടമായത് ഒരു വീട് മാത്രമായിരുന്നില്ല. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടിയായിരുന്നു.

പട്ടണത്തിലുള്ള അച്ഛൻ്റെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ അവർ എത്തി. വെള്ളമെല്ലാം ഇറങ്ങി തീർന്നപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും അവരുടെ നാട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി അവിടെ ഒരു ചെറിയ വീട് എടുത്ത് താമസം ആയി.

നയനയ്ക്ക് വിവാഹാലോചനകൾ വന്നുതുടങ്ങി. നയനയെ ആദ്യമായി കാണുന്നവർക്ക് അവൾ വലിയ സുന്ദരിയായി തോന്നുകയില്ല, കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്ന മൃദുവായ മുടി എത്ര പിന്നിലേക്ക് മാടിയൊതുക്കിയാലും ചില മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണു കിടക്കും. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ വെള്ളാരം കണ്ണായിരുന്നു അവളുടെത്. ഏതിനും എന്തിനും കിലുക്കാംപെട്ടി പോലത്തെ ചിരി. നടപ്പാണെങ്കിൽ വളരെ വേഗത്തിൽ.. ജീവിതത്തെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ. വേദനകൾ പറയാതെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവൾ. നറുപുഷ്പം പോലെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സൗന്ദര്യം. എന്നും എല്ലാത്തിനെയും സ്വപ്നം കാണുന്നവൾ. അക്കര നിൽക്കുമ്പോൾ ഇക്കരെ പച്ച എന്നൊരു സ്വഭാവ വൈകല്യവും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

പട്ടണത്തിൽ നിന്നും വിവാഹാലോചന വന്നപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും നോക്കാതെ സമ്മതിച്ചു. മഴക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെ പ്രയാസം പിടിക്കേണ്ടി വരില്ലല്ലോ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അധികനാൾ ആയില്ല അതിനു മുൻപേ തന്നെ ഭർത്താവിൻ്റെ കൂടെ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക്. ഒരു വീട്ടിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേ വാടക മുറികളിൽ. അന്യമായ മതിലുകൾ ഒരിക്കലും തനിക്കുള്ളതല്ലാത്ത ചുവരുകൾക്കിടയിൽ അവൾ ജീവിച്ചു പോന്നു. പക്ഷേ എല്ലാം താൽക്കാലികമായിരുന്നു. ഓരോ സ്ഥലത്തുനിന്നും ഓർമ്മകളെ കൂടി കെട്ടിപ്പൂട്ടി അവൾ വീണ്ടും പുതിയ വിലാസത്തിലേക്ക്.

“നമുക്ക് ഒരു വീട് ഉണ്ടാകില്ലേ?”

ഒരു രാത്രി മഴത്തുള്ളികൾ ജനാല ചില്ലിൽ വീണു ഉടയുമ്പോൾ ഭർത്താവിനോട് മന്ദമായി ചോദിച്ചു. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഉണ്ടാകും… ഒരിക്കൽ.”

ആ “ഒരിക്കൽ”എന്ന വാക്കിൽ അവൾ ജീവിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ ഭർത്താവിൻ്റെ കുടുംബത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. അവിടെ ഭാഗം വച്ച് കിട്ടിയ സ്ഥലത്ത് ഒരു വീടിനായി തറക്കല്ലിട്ടു. കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ആദ്യ പ്രകാശം. എൻ്റെ ഇത്രയും നാളത്തെ പ്രാർത്ഥന ദൈവം കേട്ടു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവൾ ദൈവത്തിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ജീവിതം അവളെ വീണ്ടും പരീക്ഷണത്തിലേക്ക് തള്ളി വിട്ടു. പൂർത്തിയാക്കാത്ത സ്വപ്നമായി ആ കല്ല് അവിടെ തന്നെ കിടന്നു. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കണ്ണീർ വാർത്തു. അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ഭാർത്താവ് കാനഡയിലേക്ക് ജോലി കിട്ടി പോയി. ഫോണിലൂടെ സംസാരങ്ങൾ കുറയുന്നു. സ്മരണകൾ കൂടുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. “എനിക്ക് സ്വന്തം വീട് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരിക്കും”. അവൾ അതിനെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുവാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഭർത്താവ് ലീവിന് നാട്ടിലെത്തി. ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് വളരെ സാധാരണമായി അയാൾ അവളെ ഒരു പുതിയ വഴിയിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി.

ഇവിടെ എന്താ ? അവൾ ചോദിച്ചു. നോക്കൂ അയാൾ പറഞ്ഞ ദിക്കിലേക്ക് നോക്കി അവൾ കണ്ടത് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ഒരു നാല്കെട്ട്. തിരുമുറ്റത്ത് ഒരു തുളസിത്തറ. ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. പക്ഷേ അതിൽ ഒരു പരിചിതമായ സ്നേഹം കരുതൽ എല്ലാം ഉടലെടുത്തു.

ഇത്… നയനയുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.

“നമ്മുടെ വീട്” അവൻ മന്ദമായി പറഞ്ഞു. അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവളെ മാറോട് അണച്ചു. ആ നിമിഷം അവൾ വർഷങ്ങളായി അടക്കി നിർത്തിയിരുന്ന കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.പക്ഷേ അത് സങ്കട കണ്ണീരല്ല സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ പെരുമഴ.

അവൾ മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്നു. അകത്തു കടന്ന് ചുവരുകളിൾ സ്പർശിച്ചു. മണ്ണിൻ്റെ ഗന്ധം ശ്വസിച്ചു.

“ഇവിടെ നമ്മളോട് ആരും പോകാൻ പറയില്ലല്ലോ?”. ഒരിക്കലുമില്ല അവൻ പറഞ്ഞു. നയന ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളായ കാത്തിരിപ്പും വേദനയും അവസാനം ലഭിച്ച സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചില സ്വപ്നങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ് വൈകി വരുന്ന വസന്തങ്ങൾ ആണ്. പക്ഷേ അവ വരുമ്പോൾ അത് വെറും സ്വപ്നം അല്ല.ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ നിറക്കുന്ന അനുഭവമായി മാറും.

സ്വന്തം വീട്

ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും മാത്രമല്ല ഹൃദയം ഒടുവിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന സ്ഥലവും കൂടിയാണ്. ഒരു വീട്ടിൽ നമ്മൾ താമസിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ വീടിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ ആ വീട് നമ്മളെ കൂടി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം. സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കി അവർ രണ്ടു കുട്ടികളുമായി ആ വീട്ടിൽ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു… പക്ഷേ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അവസാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള ഓരോ സ്വപ്നങ്ങളും അവളിൽ ഭീതി ഉണർത്തി. ആ ഭയത്തിൽ അവളുടെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ ദൈവത്തിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു എനിക്കിനി സ്വപ്നങ്ങളെ വേണ്ട…

വിഷയം : സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കിയവർ