🪐രുദ്രന്റെ ജാതകഫലം 🪐

ട്രെയിൻ വളരെ വൈകിയാണ് എത്തിച്ചേർന്നത്. ബാഗും തോളിലിട്ട് കമ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് കയറി. വലിയ തിരക്കായിരുന്നു രാത്രി ഏറെ ആയിട്ടുണ്ട്. മിക്ക ബർത്തലും ആളുകൾ ഉറക്കം പിടിച്ചിരുന്നു.

ലൈറ്റു തെളിയിച്ചു സീറ്റ് എവിടെയാണെന്നു നോക്കി. തന്റെ ബർത്തിൽ ആരോ ഒരാൾ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്നു. നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ആരെയും ശല്യം ചെയ്യുന്നതു ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആളാണ്, പക്ഷേ നിവർത്തിയില്ലല്ലോ. പതുക്കെ അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു. അയാൾ ആകെ അസ്വസ്ഥതയോടെ എണീറ്റ് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി.

“എസ്ക്യൂസ് മീ ഇത് എൻ്റെ സീറ്റ് ആണ്. ഒഴിഞ്ഞു തന്നാൽ നന്നായിരുന്നു.” വളരെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

അയാൾഎന്തൊ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെരുപ്പ് ഒതുക്കി ഇട്ട് ബർത്തിലേക്ക് കയറി, ബാഗ് തലണയായി വെച്ചുകിടന്നു. ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് താഴെ എന്തോ ഒരു ബഹളം കേട്ട് ഉണർന്നു. വിൻഡോ സീറ്റിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ് ഉച്ചത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പറയുകയും ബഹളം വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. എന്താണെന്നറിയാൻ താഴേക്കു നോക്കി. ആ പെൺകുട്ടിയോടു ആരോ അപ മര്യാദയായി പെരുമാറി എന്നു മനസ്സിലായി.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ കുട്ടി എന്നോടുചോദിച്ചു. “ഞാൻ ഇവിടെ കിടന്നോട്ടെ അങ്കിൾ, എൻ്റെ സീറ്റ് എടുക്കുമോ?”

“അതിനെന്താ.. ” താൻ ആ സീറ്റിലേക്കു മാറി.

നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങി ഈ യാത്രയ്ക്കു പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ രുദ്രൻ ആലോചിക്കായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പരാജയത്തിന്റെയും നഷ്ടങ്ങളുടെയും കാരണം ഒരു ജോത്സ്യൻ പറഞ്ഞതുവെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ ജാതകദോഷം കൊണ്ടാണ്. അതിനായി കാശിയിൽ പോയി ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു പിതൃ കർമ്മങ്ങൾ നടത്തി ബലിതർപ്പണവും ചെയ്യുക. അത് കേട്ടതു മുതൽ ഉള്ളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും ദുരിതങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഈ ജാതകദോഷം ആണോ എന്ന ചിന്ത മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം കാശിയിലേക്കു പുറപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു. നേരം പുലർച്ചെ തന്നെ വാരാണശിയിൽ എത്തി. ഗംഗയുടെ തീരത്ത് കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അത് വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. അന്യമായ നഗരം ഇടുങ്ങിയ വഴികൾ. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ മണിയടി ശബ്ദം. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ എല്ലാം ചേർന്ന് മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് തന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. കാശി വിശ്വനാഥന്റെ സന്നിധിയിൽ തൊഴുതു ഗംഗയുടെ തീരത്തു നിന്നു. ദശാശ്വമേധഘട്ടിലേ ആരതിയുടെ മണിനാദത്തിനിടയിൽതാൻ ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിൽ ചുമന്നു നടന്ന ഭാരങ്ങളെല്ലാം ഗംഗയിൽ ഒഴുക്കിയന്നതുപോല തോന്നി. ആദ്യം തന്നെ ഗംഗയിൽ മുങ്ങി ഒരു പുരോഹിതൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പിതൃ കർമ്മങ്ങളും ബലി തർപ്പണങ്ങളും ശാന്തികർമ്മങ്ങളും ചെയ്തു. ഓരോ കർമ്മവും ചെയ്യുമ്പോഴും മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അവൾ പോയിട്ടു വർഷങ്ങളായെങ്കിലും അവളുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മായുന്നില്ല. അവൾക്കു പിറകെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ബാക്കിയായത് തന്റെ കുഞ്ഞുമകൻ മാത്രം. അവനെ വളർത്തുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം ജീവിതം പോലും മറന്നിരുന്നു. പുരോഹിതൻ പറഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരു വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്ത തുളസി മാനസ ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം ഉള്ള ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രം ഉണ്ട് അത് സങ്കടമോചന ക്ഷേത്രമാണ്. അവിടെ ഒരു ദേവീക്ഷേത്രവും ഉണ്ട് അവിടെ പോയി ഒന്നു തൊഴുതു കൊള്ളൂ. അവിടെ തൊഴുതു നിന്നപ്പോൾ മനസ്സിനൊരു ശാന്തി ലഭിക്കുന്നതായി അറിഞ്ഞു. സ്ത്രീകൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു അവർ അവരുടെ അഭ്യർത്ഥനകൾ വച്ച് കണ്ണുനീരോടുകൂടി ദേവിയോടു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും സങ്കടം അവിടെയുള്ള ദേവി ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം തൊഴുതുതിരിയുമ്പോൾ ഒരു അമ്മ രണ്ടു കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് കൽപ്പടവുകൾ കയറി വരുന്നു. വെറുതെ ആ കുട്ടികളെ ഒന്നു നോക്കി. അവർ ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രത്തിൽ നോക്കി തൊഴുതു നിൽക്കുന്നു അമ്മ ദേവിയോടു എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ച് കണ്ണുനീർ വാർത്തുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്.

മടങ്ങാനുള്ള ദിവസം ഗംഗയുടെ തീരത്ത് അവസാനമായി നിന്നപ്പോൾ തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ പരിഹരിക്കേണ്ടത് ജാതകത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ അല്ല. ജീവിതത്തിൽ താൻ അടച്ച വാതിലുകൾ ആയിരിക്കാം. അത് ഒരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തിരികെ പോരുമ്പോൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാശിനാഥനോടു മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിച്ചു. എല്ലാത്തിനും ഒരു അവസാനവും മനസ്സിനു സമാധാനവും തന്നു ഭഗവാനെ എന്നെ കാത്തുകൊള്ളണം. താനെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു കാടു കയറുന്നത്. എല്ലാം അവിടെ സമർപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ല ബാക്കി വരുന്നിടത്തു വച്ചു കാണാം. ട്രെയിനിൽ കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ആളൊഴിഞ്ഞ വിൻഡോ സീറ്റൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അല്പനേരം കണ്ണുകൾ അടച്ച് മനസ്സിനെ അതിൻ്റെ വഴിക്കു വിട്ടു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എതിർ സീറ്റിൽ ഒരു സ്ത്രീയും രണ്ടു കുട്ടികളും വന്നിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ സങ്കടത്തോടുകൂടി പ്രാർത്ഥിച്ചു നിന്ന സ്ത്രീയും കുട്ടികളും തന്നെയായിരുന്നു അത്. മൂത്ത കുട്ടി ജനാലയിൽ കൂടി പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കുന്നു. മറ്റേ കുട്ടി അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നു. സ്ത്രീയുടെ കയ്യിൽ ഒരു തുണിസഞ്ചി അതിൽ ഒരുപക്ഷേ പൂജാ സാധനങ്ങൾ ആയിരിക്കാം. 

“കാശിയിൽ പോയി വരികയാണോ?” തൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അതെ. ”

“കുട്ടികളെയും കൂടെ കൂട്ടി അല്ലേ?” അവരെ ഏൽപ്പിച്ചു പോരാൻ ആരുമില്ല. അവരുടെ മറുപടിയിൽ അയാൾക്ക് വേദന തോന്നി.

“ഭർത്താവ്?” ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.

“ആളില്ല”

പിന്നീട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ തന്നെ പറഞ്ഞു. ” അദ്ദേഹം പോയിട്ട് അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞു.”

കുട്ടികളെ നോക്കി, “കുട്ടികൾക്ക് എത്ര വയസ്സ് ?”

“പത്തും എട്ടും.”

“എനിക്കും ഒരു മകനുണ്ട്. ”

” ഭാര്യ?”

“അവളും… പോയിട്ട് കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി. ”

അവിടെ ഒരു നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ഒരേ വേദനയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന രണ്ട് വ്യക്തികളുടെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ട്രെയിൻ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി കുട്ടികൾ പതുക്കെ മയങ്ങി തുടങ്ങി അവർ കുട്ടികളെ പുതപ്പിച്ച് സ്വസ്ഥമായി കിടത്തി.

“ഒറ്റയ്ക്ക് കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടല്ലേ? ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. പക്ഷേ കുട്ടികളുടെ മുമ്പിൽ നമ്മൾ തളരാൻ പാടില്ലല്ലോ?” അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.

കാശിയിൽ താൻ തേടിയത് ശാന്തിയായിരുന്നു. ട്രെയിനിൽ അറിയാതെ തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ വേദനയാണ് അയാൾ കേൾക്കേണ്ടിവന്നത്.. സ്റ്റേഷൻ അടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു കുട്ടികൾ ഉണർന്നു. അവർ ബാഗ് ഒക്കെ ഒതുക്കിയെടുത്തു ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ ചോദിച്ചു “ഇറങ്ങട്ടെ.”

താൻ ചിരിച്ചു. ചില പരിചയങ്ങൾ മറക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

“പേരു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? “

“രുഗ്മിണി “

അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷം ഒരാൾ തന്റെ വേദന കേട്ടതിന്റെ ആശ്വാസമാകാം. അവർ അവരുടെ വഴിക്കു പിരിഞ്ഞു.

പക്ഷേ കഥകൾ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ മറ്റൊരു ക്ഷേത്രത്തിൽവെച്ചു വീണ്ടും അവർ കണ്ടുമുട്ടി. അന്ന് അവർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. താൻ അവർക്കു തന്റെ ഫോൺ നമ്പർ കൊടുത്തു. വിളിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവർ വിളിച്ചു. ആദ്യം കുട്ടിയുടെ വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി. തിരിച്ചു അവരുടെ കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങൾ താനും തിരക്കി. പിന്നെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. പതുക്കെ അവരുടെ ഏകാന്തതകൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുവാനും സംസാരിക്കുവാനും തുടങ്ങി. അവർ കുട്ടികളുടെ അനുമതിയോടുകൂടി ഒത്തുചേരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതു പുതിയ പ്രണയത്തിൻ്റെ തുടക്കമായിരുന്നില്ല, ഒരിക്കൽ തകർന്നുപോയ രണ്ടു ജീവിതങ്ങൾ പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ച നിമിഷം ആയിരുന്നു. അവർക്ക് അത് ജീവിതത്തിൻ്റെ രണ്ടാമൂഴമായിരുന്നു. ആദ്യ ജീവിതം അവർക്കു നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കാണ് പഠിപ്പിച്ചതെങ്കിൽ രണ്ടാം ഊഴം പഠിപ്പിച്ചത് വൈകിയെത്തുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു സുന്ദര ഭവനം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞവർ പുതിയ വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ മകൻ ഒരു മൂലയിൽ നിശബ്ദമായിരുന്നു. രണ്ടു കുട്ടികൾ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുനിന്നു. പുതിയ വീട് ; പുതിയ മുറികൾ ; പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ ; എല്ലാം അവർക്കു പുതിയതായിരുന്നു.

അവളുടെ മക്കൾ ഓർത്തു. ” ഇനി ഞങ്ങളുടെ അമ്മ ആരുടേതാണ്?”

അവളുടെ മൂത്തകുട്ടി തന്റെ മകനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

“ഇവിടെ ഞങ്ങൾ എവിടെയാണു കിടക്കുന്നത് ?”

ചെറിയ കുട്ടി ചുമൽ കുലുക്കി “എനിക്കറിയില്ല. “

അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവനു സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നി. അവൾ മൂന്നു കുട്ടികളെയും നോക്കി, രണ്ടു വീടുകളിൽ നിന്നും വന്നവർ. ഇനിമുതൽ ഇവർ ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടവർ. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കു പോലും നിർബന്ധം, ‘ഇത് എൻ്റെ ആണ്. നീ ഇത് എടുക്കരുത’ന്നുള്ള വാശികൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾക്ക് എന്തുപറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. മകനെ ശാസിച്ചാൽ പുതിയ ഭാര്യയുടെ മകനോടു പക്ഷം പിടിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നും മോന്. അവളുടെ കുട്ടികളെ ശാസിച്ചാൽ സ്വന്തം കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ലന്ന തോന്നൽ അവൾക്കുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം. അങ്ങനെ ഓരോ വാക്കും പ്രവർത്തിയും വളരെ സൂക്ഷിച്ചു മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്തു.

ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ ഇളയ കുട്ടിക്കു പനി. അമ്മ അടുത്തില്ല.

തന്റെ മകൻ വന്നു പറഞ്ഞു, “അച്ഛാ… അവനു വയ്യന്നു തോന്നുന്നു.”

താൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയി. ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു. അതിനുശേഷം മരുന്നു വാങ്ങാനായി പോകുമ്പോൾ മോനോടു പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ചു.

“മോനെ, അവനെ നോക്കിക്കൊള്ളണം. അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ വരാം.”

അവൻ കുഞ്ഞിനു വെള്ളം കൊടുക്കുകയും പുതപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ മകൻ അവൻ്റെ കൂടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞ് “ചേട്ടാ” എന്നു വിളിച്ചു “എൻ്റെ അടുത്തിരിക്കുമോ” എന്നു ചോദിച്ചു.

ആദ്യമായി ആ വിളി കേട്ടവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.

“പേടിക്കേണ്ട ട്ടോ, അച്ഛനിപ്പോ വരും” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ അവന്റെ കൈകളും കാലുമൊക്കെ തടവി കൊടുത്തു.

അന്ന് രാത്രി മുതൽ വീട്ടിൽ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടു തുടങ്ങി.

താൻപറഞ്ഞു “നമ്മൾ ഭയക്കുന്നതു പോലെ ഒന്നും ഇല്ല രുക്കു. കുട്ടികൾ നമ്മളെക്കാൾ ബുദ്ധിമാന്മാരാണ്.”

കാലം പിന്നെയും കടന്നു. അവർ പിണക്കങ്ങൾ മറന്നു ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാനും സ്കൂളിൽ പോകുവാനും ടൂറു പോകുവാനും ഒക്കെ തുടങ്ങി. കുട്ടികൾ അച്ഛായെന്നും അമ്മേയെന്നും വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ രണ്ടാളും വളരെയധികം സന്തോഷിച്ചു. കാശിലെ ഗംഗയിൽ താൻ നേടിയ ശാന്തി എന്തായിരുന്നുവെന്നു ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. ജാതകത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ മാറിയോന്ന് അറിയില്ല. ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ എന്തുമാറ്റം വരുത്തിയന്നും അറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ട തൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും ചിരികൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. അയാൾ അവളെയും അവൾ അയാളെയും നോക്കി ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഒരേ തിരിച്ചറിവ്. ആദ്യമൂഴം അവർ ജീവിച്ചിരുന്നു. രണ്ടാമൂഴം അവർ പരസ്പരം ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുകയായിരുന്നു…. 

വിഷയം: രണ്ടാമൂഴം