🌚അപരിചിതമായ വഴികൾ🌚

എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അറിയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ നടന്നു. ഒരു പരിചയമില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു നീങ്ങി. ഇരുവശത്തുള്ള വീടുകളും കടകളും മരങ്ങളും ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നില്ല. നടക്കുമ്പോൾ പണ്ട് എപ്പോഴോ ഞാൻ ഈ സ്ഥലത്ത് വന്നിട്ടുള്ളതുപോലെ തോന്നി.
നടന്ന് ഒരു ചെറിയ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. ആ വീട് തനിക്ക് താമസിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വളരെ ചെറിയ ഒരു മുറി. അവിടെ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം അവിടെ ആകെ പരന്നു. പരിചയമില്ലാത്ത ആരൊക്കെയോ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു.

ഞാൻ പുറത്തെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു ഫോൺ എടുത്തു വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരു കറുത്ത ഉടുപ്പിട്ട, താടിയും മുടിയും വളർത്തിയ ഒരാൾ പാഞ്ഞെടുത്തു. എന്റെ മൊബൈൽ തട്ടിയെടുത്തുകൊണ്ട് ഓടി.

“കള്ളൻ… കള്ളൻ…” എന്ന് വിളിച്ചുകൂവി ഞാൻ അയാളുടെ പുറകെ ഓടി.

അയാൾ ചെറിയ ഇടവഴി താണ്ടി അതിവേഗം പോയി. അയാളുടെ പിന്നാലെ ഓടിയ ഞാൻ വളരെ പിറകിലായിരുന്നു. അയാൾ ഒരു കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി പോയി. അയാളെ പിടിക്കാൻ ആകാതെ അവസാനം കിതച്ച് വഴിയരികിൽ തളർന്നിരുന്നു.

എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ ബാഗ് ആ മുറിയിൽ ആയിപ്പോയിരുന്നു. തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് കരുതി. എന്റെ എളിയിൽ തിരുകിയിരുന്ന കുഞ്ഞു പേഴ്സിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മയിൽ എത്തി. അതിൽ വണ്ടിക്കൂലിക്കുള്ള പൈസ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് പോന്നു.
ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് തോന്നി ആ സ്ഥലത്തേക്ക് വീണ്ടും ഒന്നു പോകണമെന്ന്. എന്തിനാണ് പോകുന്നത് എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ തന്റെ കുറെ സാധനങ്ങൾ അവിടെ ഉള്ളതായി ഓർമ്മയിലുണ്ട്.

കണ്ടു മറന്ന ചെറിയ വഴികളിലൂടെ നടന്ന് ചുവന്ന ഓടിട്ട ഒരു ചെറിയ വീടിനു മുന്നിലെത്തി. അവിടെ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.
അയാൾ എന്റെ മകൻ അർണവാണോ?

അവൻ എന്നെ കണ്ട് ചിരിച്ചു. അവന്റെ ഛായയിൽ മറ്റാരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ?

ഞാൻ ചോദിച്ചു, “നീ മാത്രമേ വന്നുള്ളോ?”
“അല്ല, എന്റെ ഭാര്യ സൗഭാഗ്യയുമുണ്ട്.”
“സൗഭാഗ്യയോ?… നിന്റെ ഭാര്യ കൃത്തികയല്ലേ?”
അവൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനാൾ ഇവിടെ കറങ്ങാൻ വന്നതാണ്.”
ആ മുറിയിൽ എന്റെ ഭാര്യയുണ്ട്. ഞാൻ അവളെ കാണാനായി മുറിയിലേക്ക് കയറി. പക്ഷേ അത് എന്റെ മരുമകൾ ആയിരുന്നില്ല. അവൾ പകുതി ബോധത്തിലാണെന്ന് തോന്നി.
അവിടുത്തെ അലമാരയിൽ മദ്യക്കുപ്പികൾ കണ്ടു. അവന്റെ ഫേവറേറ്റ് ആയിട്ടുള്ള Morpheus കുപ്പികൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. Smirnoff പാതി കുപ്പിയായിരിക്കുന്നു.
അവൾ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഭാഷ പോലും എനിക്ക് അറിയാത്തതായിരുന്നു.

ഞാൻ വീണ്ടും നടന്നു. തന്റെ എന്നു കരുതിയിരുന്ന മുറി ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ പൂജകൾ നടക്കുന്നു.
മടിച്ച് മടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറിയ ഞാൻ അവിടെ ഒരു പണ്ഡിറ്റിനെ കണ്ടു.
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു, “എന്റെ ഒരു പഴയ ബാഗ് ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ടല്ലോ.”

അദ്ദേഹം അത് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ആ ബാഗ് വളരെ മോശമായി പോയിരുന്നു. അതിനുള്ളിലെ എന്റെ കുട്ടികൾക്ക് വാങ്ങിയ കുറെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വളരെ മോശമായ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടു. അത് ഞാൻ തിരികെ ചോദിച്ചു.
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “തരാം… ദക്ഷിണ വേണം.”
എന്റെ കൈവശം ഒന്നുമില്ല.
“ഞാൻ എന്റെ മകന്റെ പക്കൽ നിന്നും വാങ്ങി വരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരികെ നടന്നു.

നടക്കുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഞാൻ പിന്നിട്ട വഴികളൊന്നും കാണാനില്ല. എനിക്ക് അപരിചിതമായ പ്രദേശം. ദിക്കറിയാതെ, ദിശയറിയാതെ നടന്നു.
ഒരു പഴയ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടിക്കൽ എത്തിനിന്നു. നീണ്ടുകിടന്ന വള്ളികൾ ചുറ്റി ഞാൻ ആ പടിക്കെട്ടിൽ വീണു.
അതൊരു ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രമായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പകുതി ഭാഗങ്ങളും മണ്ണിനടിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
മതിലിന്റെ മുകളിലൂടെ താഴേക്കു നോക്കുമ്പോൾ കരിയിലകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഒറ്റയടിപ്പാത വളഞ്ഞുവളഞ്ഞു പോകുന്നതായി കണ്ടു. ഒരുപക്ഷേ അവിടെ വീടുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി. മതിൽ ചാടിക്കടക്കുവാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ കറുപ്പും ചാരനിറവും കലർന്ന ഒരു കാട്ടുപൂച്ച എന്റെ തോളിൽ കടിച്ചുപിടിച്ചു. ഞാൻ അലറിക്കരഞ്ഞു. അതിനെ വലിച്ചെടുത്ത് ദൂരെ എറിഞ്ഞു. പ്രാണനും കൊണ്ട് താഴത്തേക്ക് ചാടുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു കറുത്ത നായയും അതിന്റെ ഒരു വെളുത്ത നായ്ക്കുട്ടിയും.  നായ്ക്കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ചെന്നതാണെന്ന് കരുതിയിരിക്കാം. കറുത്ത നായ എന്നെ കടിക്കാനായി വന്നു. അതിന്റെ വായ രണ്ടായി പിളർത്തി അതിനെയും ഞാൻ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അത് വല്ലാത്ത ശബ്ദത്തോടെ ഓടിപ്പോയി.

പിന്നെയും ഞാൻ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.

കുറച്ചുദൂരം ചെന്നപ്പോൾ അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ. ചുരുണ്ട ഇടതൂർന്ന മുടിയുള്ള, പച്ചയിൽ വെള്ളിക്കസവുള്ള സാരിയുടുത്ത്, തലയിൽ പിച്ചിപ്പൂ ചൂടിയിരുന്നു അവർ.
അവർ എന്നോടു ചോദിച്ചു, “നീ എവിടെ പോകുന്നു?”

“എന്റെ മകനെ കാണുവാനായി.”
“ഇവിടെ വീടുകളൊന്നുമില്ല. നിനക്ക് വഴിതെറ്റിയിരിക്കും. വരൂ, എന്റെ കൂടെ വരൂ. എന്റെ കാർ അവിടെ കിടക്കുന്നു. അതിൽ നിന്നെ ഞാൻ നിന്റെ മകന്റെ അടുത്ത് എത്തിക്കാം.”
പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ ആരോ പറഞ്ഞു:
വേണ്ട… കൂടെ പോകണ്ട. അവർ അത്ര നല്ല ഒരു സ്ത്രീ അല്ല.
തിരിഞ്ഞോടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“വരൂ… ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കാം.”
“വേണ്ട. ഞാൻ വരുന്നില്ല.”
അത് കേട്ടതും അവരുടെ ഭാവം മാറി. അവർ അവരുടെ ഉടുതുണി ഉയർത്തി തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പൃഷ്ഠം കുലുക്കി എന്നെ കാണിച്ചു.

കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഓടി. എത്ര ദൂരം ഓടി എന്ന് അറിയില്ല. ഒരു ചെറിയ മൺതിട്ടയിൽ തളർച്ചയോടെ കിടന്നു.
പെട്ടെന്ന് ആരോ തന്നെ കുലുക്കി വിളിച്ചു. വളരെ ബദ്ധപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ തുറക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.

പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ തന്റെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ഭർത്താവിനെയും മകനെയും മരുമകളെയും കൊച്ചുമകളെയും കണ്ടു.

“അച്ഛമ്മേ… എന്തു ഉറക്കമാ ഇത്? ഏഴുമണിക്ക് പവർകട്ട് വന്ന സമയം തൊട്ട് ഈ സമയം വരെ അച്ഛമ്മ നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു.”
കൊച്ചുമകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ മരുമകൾ ചോദിച്ചു: “അത്താഴം കഴിക്കണ്ടേ?”
അതു പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
“ഇന്നും അമ്മ സ്വപ്നം കണ്ടു എന്നു തോന്നുന്നു.”

അതു കേട്ട് ഭർത്താവ് കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.
“അതുപിന്നെ പറയണോ… സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഹോൾസെയിൽ ഷോപ്പ് അല്ലെ നിന്റെ അമ്മായിയമ്മ! പവർകട്ട് അല്ല, പ്രളയം വന്നാലും അവൾ അറിയില്ല. നമ്മളല്ലേ പവർകട്ടിന്റെ ദുരിതം അനുഭവിച്ചത്? നമ്മളല്ലേ കൊതുകുകടിയും ചൂടും ഒക്കെ സഹിച്ചത്? അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരിക്കില്ല.”
അവർ കൂട്ടച്ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

ഇളിഭ്യയായി അവരുടെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോൾ തന്റെ കാലിലും തോളിലും നായയുടെയും പൂച്ചയുടെയും കടിയേറ്റ ഭാഗത്ത് ഇപ്പോഴും നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതായി തോന്നി….

വിഷയം: ഒരു പവർകട്ട് രാത്രിയിൽ.