സുഹൃത്തേ

സൗഹൃദം

കാലം മായ്ക്കാത്ത ചില മനുഷ്യർ

ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരെയെല്ലാം

സുഹൃത്തുക്കൾ എന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല…

ചിലർ വഴിയരികിലെ തണൽപോലെ വരും—

കുറച്ചുനേരം ആശ്വാസം നൽകി

അടുത്ത വളവിൽ നമ്മളെ തനിച്ചാക്കി പോകും.

ചിലർ മഴപോലെ വരും—

മനസ്സിനെ നനച്ച്,

ഓർമ്മകളുടെ മണം ബാക്കിയാക്കി

കാലത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിലേക്ക് പെയ്തൊഴിയും.

പക്ഷേ…

ചില മനുഷ്യരുണ്ട്.

അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്

വന്നതാണോ,

അതോ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ

ഒരു ഭാഗമായിത്തീർന്നതാണോ എന്ന്

ഒരിക്കൽ പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവർ.

അവരെയാണ് നമ്മൾ

സൗഹൃദം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

സൗഹൃദത്തിന് വലിയ വാക്കുകളൊന്നും ആവശ്യമില്ല.

ദിവസവും സംസാരിക്കണമെന്നില്ല.

എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളിലും കൂടെയുണ്ടാകണമെന്നില്ല.

എല്ലാ യാത്രകളിലും ഒപ്പമുണ്ടാകണമെന്നില്ല.

ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോകും…

വർഷങ്ങൾ പോലും.

സംസാരങ്ങൾ കുറഞ്ഞേക്കാം.

ദൂരങ്ങൾ കൂടിയേക്കാം.

ജീവിതം ഓരോരുത്തരെയും

ഓരോ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയേക്കാം.

എങ്കിലും,

ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി

“എങ്ങനെയുണ്ട്?” എന്നൊരു ചോദ്യം വന്നാൽ

നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന്

പഴയ കാലത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകും.

അതാണ് യഥാർത്ഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം.

ദൂരം ബന്ധത്തെ അളക്കുന്ന അളവുകോലല്ല;

മനസ്സിൽ ഒരാൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന

സ്ഥലമാണ് സൗഹൃദത്തിന്റെ അളവ്.

നമ്മുടെ ചിരി കാണുമ്പോൾ

സന്തോഷിക്കുന്നവരെ ഒരുപാട് കിട്ടും.

പക്ഷേ,

ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന

കണ്ണുനീർ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാൾ—

അയാളാണ് സുഹൃത്ത്.

നമ്മൾ പറയുന്ന വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നവർ

ഒരുപാട് ഉണ്ടാകും.

പക്ഷേ,

നമ്മൾ പറയാതെ പോകുന്ന വാക്കുകൾ

കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ—

അതാണ് സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴം.

നമ്മൾ വിജയിക്കുമ്പോൾ

കൈയടിക്കുന്നവർ പലരുണ്ടാകും.

പക്ഷേ,

നമ്മൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ

നമ്മുടെ അരികിൽ ഇരുന്ന്

“ഇത് അവസാനമല്ല” എന്ന് പറയുന്ന ഒരാൾ—

അയാളാണ് ജീവിതം നമ്മുക്ക് നൽകിയ

വിലയേറിയ സമ്മാനം.

സൗഹൃദം എന്നത്

എപ്പോഴും ഒരേ അഭിപ്രായം പുലർത്തുന്നതല്ല.

ചിലപ്പോൾ നമ്മളോട് വിയോജിക്കാനും,

നമ്മുടെ തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും,

നമ്മൾ തെറ്റായ വഴിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ

തിരികെ വിളിക്കാനും കഴിയുന്ന ബന്ധമാണ്

യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം.

കാരണം

നമ്മുടെ ഇഷ്ടം മാത്രം നോക്കുന്നവൻ

ഒരു പരിചയക്കാരനായിരിക്കാം…

പക്ഷേ,

നമ്മുടെ നന്മ നോക്കി

നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി പോലും

സത്യം പറയുന്നവൻ

ഒരു സുഹൃത്തായിരിക്കും.

ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ച

ഏറ്റവും വലിയ പാഠങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇതാണ്—

ബന്ധങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതല്ല

ജീവിതത്തെ സമ്പന്നമാക്കുന്നത്;

ബന്ധങ്ങളുടെ സത്യസന്ധതയാണ്.

ആയിരം പേരുടെ ഇടയിൽ

ഒറ്റപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ

സത്യമായി ഇടം നേടുക എന്നതാണ്

വലിയ ഭാഗ്യം.

കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ

നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പലരും മാറിപ്പോകും.

ചിലരുടെ മുഖങ്ങൾ

ഓർമ്മകളിൽ മങ്ങും.

ചിലരുടെ ശബ്ദം

നമ്മൾ മറന്നുപോകും.

ചിലരോട്

എന്തിനാണ് ഒരിക്കൽ ഇത്ര അടുത്തിരുന്നതെന്ന് പോലും

പിന്നീട് നമ്മൾ ചിന്തിച്ചേക്കാം.

പക്ഷേ,

ചില സൗഹൃദങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല.

കാലം അവരെ അകറ്റിയാലും

ഓർമ്മകൾ അവരെ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കും.

അവരോടൊപ്പമുള്ള

ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ പോലും

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം

മനസ്സിൽ വലിയൊരു കാലമായി മാറും.

ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ച ഒരു വൈകുന്നേരം…

പങ്കിട്ട ഒരു ചായ…

പറഞ്ഞുതീർക്കാത്ത ഒരു സംഭാഷണം…

വിഷമിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച ഒരു ഫോൺകോൾ…

ഒന്നും പറയാതെ അരികിൽ നിന്നൊരു നിമിഷം…

ഇവയൊക്കെയാണ് പിന്നീട്

ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട

ഓർമ്മകളായി മാറുന്നത്.

ചില സൗഹൃദങ്ങൾക്ക്

ഫോട്ടോകൾ ആവശ്യമില്ല.

അവ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന

ചില ചിത്രങ്ങളാണ്.

ചില സൗഹൃദങ്ങൾക്ക്

തീയതികളില്ല.

അവയ്ക്ക് ഓർമ്മകളുടെ മാത്രം

കലണ്ടറുണ്ട്.

ചില സൗഹൃദങ്ങൾക്ക്

അവസാനവുമില്ല.

കാരണം മനുഷ്യർ അകന്നുപോയാലും

അവർ നമ്മളിൽ ഉണർത്തിയ സ്നേഹത്തിന്

അകലം ഉണ്ടാകില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ്

വജ്രമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്

വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കളെയല്ലെന്ന്

ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്…

കാലം എത്ര പരീക്ഷിച്ചാലും

പിഴവുകളുടെ പൊടിപടലങ്ങളിൽ

മങ്ങിപ്പോകാത്ത സൗഹൃദങ്ങളെയാണ്.

നമ്മുടെ ദൗർബല്യങ്ങൾ അറിയുകയും

അതുകൊണ്ട് നമ്മളെ ചെറുതാക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ…

നമ്മുടെ ഭൂതകാലം അറിയുകയും

അതുകൊണ്ട് നമ്മളെ വിധിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ…

നമ്മുടെ മൗനം മനസ്സിലാക്കുകയും

നമ്മുടെ കണ്ണുകളിലെ വേദന വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ…

നമ്മുടെ അഭാവത്തിലും

നമ്മളെ അതേ സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നവർ…

അവരാണ് ജീവിതത്തിലെ

യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്.

ഒടുവിൽ ജീവിതം നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത്

നമ്മൾ എത്ര പണം സമ്പാദിച്ചു എന്നല്ല…

എത്ര വലിയ വീടുണ്ടാക്കി എന്നുമല്ല…

എത്ര പേരെ പിന്നിലാക്കി

മുന്നിലെത്തി എന്നുമല്ല…

ഒരു ദിവസം നമ്മൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ

എന്നെ സത്യമായി സ്നേഹിച്ച

കുറച്ച് മനുഷ്യരുണ്ടായിരുന്നു…”

എന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ്.

അങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ—

നമ്മൾ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

കാരണം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്

നമ്മുടെ കൈകളിലുള്ളതല്ല…

നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ

നമ്മളെ വിട്ടുപോകാതെ

താമസിക്കുന്ന ചില മനുഷ്യരാണ്.

അങ്ങനെയുള്ള കുറച്ച് സൗഹൃദങ്ങൾ

ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ…

നമ്മൾ ശരിക്കും

ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.

കെ. ആർ. സി.❤️