Author: Krcreji Chandy

ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു… വീടുകൾക്കിടയിൽ വലിയ മതിലുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ മതിലുകൾക്കപ്പുറം പോലും മനുഷ്യർ തമ്മിൽ മനസ്സുകളുടെ അടുപ്പണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ തറകളിലും കലുങ്കുകളിലും പീടികത്തിണ്ണകളിലും വൈകുന്നേരങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. ഒരാൾ അവിടെ വന്നാൽ മറ്റൊരാൾ കൂടി വരും… പിന്നെ മറ്റൊരാൾ… അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ കൂട്ടം. അവിടെ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ചിരികളുണ്ടായിരുന്നു. പരിഭവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുണ്ടായിരുന്നു. പൊതുകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ പലതായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ അകലമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രയാസമുണ്ടായാൽ അത് അയാളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. “എന്തുപറ്റി?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. “ഞങ്ങളുണ്ട്” എന്ന് പറയാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ സന്തോഷമുണ്ടായാൽ അത് ആ വീട്ടിലെ മാത്രം സന്തോഷമായിരുന്നില്ല. കല്യാണമായാലും, ഉത്സവമായാലും, ഒരു ചെറിയ ആഘോഷമായാലും അയൽവീടുകളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ഇന്ന്. വീടുകൾക്ക് ഗേറ്റുകളുണ്ട്. ഗേറ്റുകൾക്ക് സെക്യൂരിറ്റിയുണ്ട്. വാതിലുകൾക്ക് ലോക്കുണ്ട്. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം ലോകമുണ്ട്. അയൽവീട്ടിൽ ആരാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് പോലും അറിയാത്ത കാലം. നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും പോലും ഇപ്പോൾ പലപ്പോഴും ഒരു മൊബൈൽ സ്ക്രീനിനുള്ളിലാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നവർ ഇന്ന്…

ഒരു നഗരത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ വഴിയിലൂടെ അവൻ പതിവുപോലെ നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളെയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, തന്റെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയായിരുന്നു അവന്റെ യാത്ര. അപ്പോഴാണ് മുന്നിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി കടന്നുപോയത്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് പോയി. ഒരു നിമിഷം. അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലേക്ക്, ശരീരത്തിലേക്ക്, സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി അവൻ മനസ്സിൽ ചില വിലയിരുത്തലുകൾ നടത്തി. അത് കണ്ടുനിന്ന സുഹൃത്ത് പതിയെ ചോദിച്ചു: നീ എന്താണ് കണ്ടത്? അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: എന്ത് കാണാൻ? ഒരു പെണ്ണിനെ. സുഹൃത്ത് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: അല്ല. നീ കണ്ടത് അവളുടെ ശരീരം മാത്രമാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന് നീ കണ്ടില്ല. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് ഒരു അമ്മയുണ്ടാകാം… അച്ഛനുണ്ടാകാം… സഹോദരങ്ങളുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ, അവൾ ആരുടെയെങ്കിലും സ്വപ്നമായിരിക്കാം. ആരുടെയെങ്കിലും ആശ്വാസമായിരിക്കാം. അവൾക്കും നിനക്കുള്ളതുപോലെ തന്നെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും മുറിവുകളും ഉണ്ടാകും. അവൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. ഇത്തവണ അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്കല്ല. ഒരു…

ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ പലതും സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പണം, പ്രശസ്തി, സൗകര്യങ്ങൾ, വലിയ വീടുകൾ, നല്ല ബന്ധങ്ങൾ… അങ്ങനെ ഒരുപാട്. പക്ഷേ, ഇതെല്ലാം സ്വന്തമായിട്ടും ചില സമയങ്ങളിൽ നമ്മുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായി തോന്നാറുണ്ട്. കാരണം… മനുഷ്യന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ളത് സ്വന്തമാക്കലല്ല, ആരുടെയെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ തനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന് ഓർക്കുന്ന ഒരാൾ അവിടെയുണ്ട്…” എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചെന്ന് ചോദിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്…” ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടാകും…” ഞാൻ തളർന്നാൽ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടാകും…” ഈ തിരിച്ചറിവുകൾക്ക് പകരം ലോകത്തിലെ വലിയ സമ്പത്തൊന്നും മതിയാകില്ല. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരുപാട് ആളുകൾക്കിടയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, നമ്മളെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ പോലും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്… ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതല്ല പ്രധാനം, നമ്മുടെ ഏകാന്തത മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടാകുന്നതാണ്. നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിൽ ചിരിക്കാനും ഒരുപാട് പേർ ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ വിജയത്തിൽ…

കുവൈറ്റിലേക്ക് ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കൽ ഇത്രയേറെ മാറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ്. മനസ്സിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ. വീട്ടുകാരുടെ മുഖങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ജോലി ചെയ്യണം… കടമകൾ നിറവേറ്റണം… വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി പണം സമ്പാദിക്കണം. അത്രയേ അന്ന് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അൽ ഫർവാനിയയിലെ ഒരു പഴയ ബിൽഡിങ്ങിലായിരുന്നു താമസം. ഒരേ ഫ്ലോറിൽ ചെറിയ ചെറിയ മുറികൾ. ഇടുങ്ങിയ വരാന്ത. എല്ലായിടത്തും പരിചിതമായ മലയാള ശബ്ദങ്ങൾ. പ്രവാസികളുടെ ചെറിയൊരു ലോകം. അവിടെ വെച്ചാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്. സ്റ്റേല്ല. ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ ഞാൻ പുതുതായി എത്തിയ ഒരാളായി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പുതിയ ആളാണോ? ഞാൻ ചെറുതായി തലകുനിച്ച എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണം അത്ര മാത്രം. വളരെ സാധാരണമായ ഒരു സംഭാഷണം. പക്ഷേ, ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് വലിയ ശബ്ദങ്ങളോടെയല്ല. ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിലൂടെ… ഒരു സ്നേഹവാക്കിലൂടെ……

പ്രവാസി സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ നാട്ടിലുള്ളവരുടെ സന്തോഷമാണ്. പ്രവാസിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം. താൻ എത്ര ദൂരെയായാലും, വീട്ടുകാരുടെ മുഖത്തെ ഒരു പുഞ്ചിരി കണ്ടാൽ പ്രവാസിയുടെ മനസ്സ് നിറയും. മക്കളുടെ സന്തോഷം, ഭാര്യയുടെ ആശ്വാസം, മാതാപിതാക്കളുടെ സംതൃപ്തി.ഇവയൊക്കെയാണ് പലപ്പോഴും അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം. പ്രവാസം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുമൊരു വിദേശരാജ്യത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതല്ല. അത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഒരുപാട് നല്ല നിമിഷങ്ങളെ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റിവെക്കുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്. വീട്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ അതിനെ കൈകളിൽ എടുത്ത് ലാളിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നവനാണ് പ്രവാസി. മക്കൾ ആദ്യമായി നടക്കുന്നത് കാണാതെ പോകുന്നു. അവരുടെ സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം നേരിൽ കാണാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നു. അവരുടെ പിറന്നാൾ കേക്കിന്റെ മുന്നിൽ വീഡിയോ കോളിലൂടെ മാത്രം ചിരിച്ചുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും പ്രായമാകുമ്പോൾ അവരുടെ അരികിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനയും പ്രവാസിയുടെ മനസ്സിലുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ അസുഖം…

സുപ്രഭാതം 🙏🏻ശുഭദിനം 🌹നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ തോറ്റുപോകുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ… ആരോടും ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ മനസ്സിൽ സങ്കടങ്ങൾ ഒതുക്കിവെച്ച് നിശ്ശബ്ദരായി നിൽക്കുന്ന സമയങ്ങൾ. അത്തരം ഒരു നിമിഷത്തിൽ, നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ… നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള വേദന പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ… നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കാനും, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ കൂടെ നിൽക്കാനും ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ—അതിൽപരം വലിയൊരു ആശ്വാസം ജീവിതത്തിൽ വേറെയില്ല. കാരണം ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് വേണ്ടത് വലിയ ഉപദേശങ്ങളോ പരിഹാരങ്ങളോ അല്ല. “ഞാൻ നിനക്കൊപ്പമുണ്ട്” എന്നൊരു വാക്കും, ആ സാന്നിധ്യവും മാത്രം മതി. അങ്ങനെയൊരാൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടെങ്കിൽ, എത്ര വലിയ വീഴ്ച വന്നാലും നമ്മൾ പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോകില്ല. കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാനുള്ള ധൈര്യം നമ്മളിൽ ഉണ്ടാകും. നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ… നമ്മുടെ സങ്കടം കേൾക്കുന്ന ഒരാൾ… നമ്മുടെ വീഴ്ചയിൽ കൈപിടിച്ച് ഉയർത്തുന്ന ഒരാൾ… അതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.…

അടുക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ള ഒരാളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ..? പങ്കിടാൻ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഒന്നും പങ്കിടാൻ കഴിയാതെ മൗനത്തിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയ നിമിഷങ്ങൾ… പറയാൻ ഒരുപാട് വാക്കുകളുണ്ടാകും, പക്ഷേ പറയാൻ കഴിയാതെ മനസ്സിനുള്ളിൽ തന്നെ അവയെല്ലാം അടച്ചുവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ… എവിടെയോ ഒരു ഹൃദയബന്ധം നിശ്ശബ്ദമായി കിടക്കുന്നുണ്ട്… ഒരിക്കൽ പോലും പൂർണ്ണമായി സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ പൂർണ്ണമായി മറക്കാനും കഴിയാത്ത ഒരു ബന്ധം… സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയാണോ… അറിയില്ല… ആഗ്രഹങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയമായിരിക്കാം… അല്ലെങ്കിൽ, അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഹൃദയം കൂടുതൽ വേദനിക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയായിരിക്കാം… കാരണം അറിയില്ല. പക്ഷേ… അരികിൽ വേണമെന്ന് മനസ്സ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളിൽ നിന്ന്, അതേ മനസ്സ് തന്നെ അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു… അടുത്തേക്ക് വരാൻ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോൾ, ഭയന്ന് രണ്ട് പടി പിന്നിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ മനസ്സാണ് നമ്മുടേത്… ചിലപ്പോൾ അകലം ബന്ധം അവസാനിച്ചതിന്റെ അടയാളമല്ല; ബന്ധം എത്ര ആഴത്തിലുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ…

കുമ്പംവേലിൽ എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായ ഒരു പഴയ വീടുണ്ടായിരുന്നു. “പപ്പായുടെയും മമ്മയുടെയും വീട്.” നാലു മക്കളെ വളർത്തിയ ആ വീട്ടിൽ ഒരുകാലത്ത് ചിരിയും കളിയും വഴക്കും സ്നേഹവും എല്ലാം ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മൂന്ന് ആൺമക്കളും ഒരു പെൺകുട്ടിയും. മൂത്തവൻ ബാങ്കിൽ മാനേജരായി ജോലി ചെയ്തു. ഭാര്യ വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ സാമ്പത്തികമായി കുടുംബം വളരെ ഉയർന്നു. വലിയ വീട്, നല്ല ജീവിതം, കുട്ടികൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം—അങ്ങനെ ജീവിതം പതുക്കെ സമൃദ്ധിയിലേക്ക് കയറി. രണ്ടാമത്തെ മകൻ എയർഫോഴ്സിലായിരുന്നു. വിരമിച്ച ശേഷം കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി.യിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. വലിയ സമ്പാദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള സ്നേഹം അതിരില്ലാത്തതായിരുന്നു. “പപ്പായെയും മമ്മയെയും നോക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ലേ?” അവൻ ഭാര്യയോട് പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ മരുന്നും ആശുപത്രിയും വീട്ടുചെലവുകളും എല്ലാം അവൻ നോക്കി. നാട്ടിലെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നു. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു. പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ദൗർബല്യമുണ്ടായിരുന്നു.…

അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത് അഹങ്കാരത്തിന്റെ അടയാളമല്ല… അത് ആത്മബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ ഭാഷയാണ്. സ്വന്തം സമയത്തെയും, മനസ്സിനെയും, സമാധാനത്തെയും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ, ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഒഴുകുന്ന ഒന്നല്ലാതാകുന്നു… മറിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു യാത്രയായി മാറുന്നു. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ പറയുന്ന ഒരു “NO” ഒരാളോടുള്ള അകൽച്ചയോ വിരോധമോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല… അത്, സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ അനാവശ്യമായി തുറന്നുവെക്കാതിരിക്കാനുള്ള വിവേകമാണ്. സ്വന്തം സമാധാനത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള പക്വതയാണ്. സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാതെ ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. കാരണം, മറ്റൊരാളോട് പറയുന്ന ഒരു “NO” ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പറയുന്ന ഏറ്റവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ “YES” ആയിരിക്കും. എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ ശാന്തതയെ പണയം വെക്കരുത്… എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾക്കും അതിരുകളുണ്ട്, എല്ലാ സ്നേഹത്തിനും ഒരു അളവുണ്ട്, എല്ലാ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്. സ്വന്തം സമാധാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് സ്വാർത്ഥതയല്ല… സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ രൂപമാണ്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകൾ…

വിദേശരാജ്യത്തെ ഒരു നഗരത്തിലെ ഒരേ ബിൽഡിങ്ങിൽ, ഒരേ നിലയിൽ, പരസ്പരം എതിർവശത്തുള്ള രണ്ട് ഫ്ലാറ്റുകൾ. അവിടെ അയൽവാസികളായിരുന്നു കുടുംബങ്ങൾ ആദ്യം വെറും അയൽവാസികളായിരുന്നു. പിന്നീട് പരിചയപ്പെട്ടു. പരിചയം സൗഹൃദമായി. സൗഹൃദം കുടുംബബന്ധം പോലെയായി. രണ്ട് ഭർത്താക്കന്മാരും വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. കുടുംബങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കൂടുകയും ആഘോഷങ്ങൾ പങ്കിടുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ സൗഹൃദം കണ്ടാൽ, “ഇവർ തമ്മിൽ ഇത്രയും ആത്മാർത്ഥതയുണ്ടോ?” എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പോലും അത്ഭുതപ്പെടുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ നിഴലിൽ മറ്റൊരു കഥ പതുക്കെ രൂപം കൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരിക്കൽ, ഒരു ഭർത്താവിന് സുഹൃത്തിന്റെ ഭാര്യയുമായി കൂടുതൽ പരിചയമുണ്ടായി. ആദ്യം ചെറിയ സംസാരങ്ങൾ മാത്രം. പിന്നീട് മൊബൈൽ ചാറ്റുകൾ. എന്തുണ്ട് വിശേഷം? ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” ഉറങ്ങിയോ?” എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങിയ ചെറിയ സന്ദേശങ്ങൾ എപ്പോഴോ അവരുടെ ദിവസത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ഭാഗമായി. സൗഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു നേർത്ത വരയുണ്ട്. ആ വര എപ്പോൾ മാഞ്ഞുപോയെന്ന് അവർക്കുപോലും മനസ്സിലായില്ല. ചാറ്റുകൾ നീണ്ടു.…