Author: Krcreji Chandy

മറക്കാനാകാത്ത ഒരു ഓർമ്മയുടെ പേര് ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ നമ്മൾ പുസ്തകം അടയ്ക്കും. പക്ഷേ, ചില പുസ്തകങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല… അവ നമ്മളിൽ ഒരു വാതിൽ തുറന്നിടും. പിന്നെ നമ്മൾ വായിക്കുന്നത് പുസ്തകത്തെയല്ല, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ചില മറന്നുപോയ അധ്യായങ്ങളെയാണ്. എൻ. മോഹനന്റെ ‘ഒരിക്കൽ’ അത്തരമൊരു പുസ്തകമാണ്. പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരി ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ മകനായ എൻ. മോഹനൻ, തന്റെ ജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ച ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് ഈ ആത്മകഥാംശമുള്ള ചെറുനോവലിലേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ആദ്യം ‘രാഗങ്ങൾക്ക് ഒരു കാലം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട അനുഭവകഥ പിന്നീട് ‘ഒരിക്കൽ’ എന്ന പേരിൽ പുസ്തകമായി. പക്ഷേ… ഇതിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. കാലം മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഓർമ്മയുണ്ട്. പറയാതെ പോയ ചില വാക്കുകളുണ്ട്. വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ പഴയകാലം മുഴുവൻ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്ന ഒരു നിമിഷമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചില മനുഷ്യർ അങ്ങനെയാണ്. അവർ കൂടെയുണ്ടാകില്ല. അവരെ…

പ്രണയത്തിന് നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് നിറങ്ങൾ… 41 Shades of Love പ്രണയത്തിന് ഒരു നിറമേയുള്ളൂ എന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്? ഒരാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത് ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരിക്കാം… മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരിക്കാം… ചിലപ്പോൾ പറയാതെ പോയ ഒരു വാക്കും, തിരികെ വരാത്ത ഒരാളുടെ ഓർമ്മയും, അകലെയിരുന്നുകൊണ്ട് പോലും ഒരാൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സും പ്രണയം തന്നെയായിരിക്കാം. “41 Shades of Love” എന്ന പേര് തന്നെ നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്നത് അതാണ്— പ്രണയം ശരിക്കും എന്താണ്? നമ്മൾ പലപ്പോഴും പ്രണയത്തെ രണ്ട് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ബന്ധമായി മാത്രം കാണുന്നു. എന്നാൽ പ്രണയം അതിനേക്കാൾ വിശാലമാണ്. അമ്മയുടെ കരുതലിൽ അതുണ്ട്. സൗഹൃദത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അതുണ്ട്. വിടപറയുമ്പോൾ കണ്ണിൽ നിറയുന്ന നനവിലും അതുണ്ട്. ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാതെ തന്നെ അയാളുടെ സന്തോഷത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനസ്സിലും അതുണ്ട്. ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മളോടൊപ്പം നടക്കും. ചിലത് നമ്മളെ കടന്നുപോകും. ചിലത് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകും. മറ്റുചിലത് ജീവിതം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ ഒരു ഓർമ്മയായി മാത്രം ശേഷിക്കും.…

നീ മരിച്ചാൽ… ഞാൻ അറിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അറിഞ്ഞാൽ തന്നെ നിന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല… കാരണം, ഞാൻ ദൂരെയായിരിക്കും. വന്നെത്തിയാലും അവസാനമായി നിന്നെയൊന്ന് തൊടാൻ എന്റെ കൈകൾക്ക് കഴിയണമെന്നില്ല. തൊടാൻ കഴിയാതെ നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല… കരഞ്ഞാലും ആരും കാണണമെന്നില്ല. ആരും അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിലവിളി അവസാനിക്കാതെ തുടരും. പക്ഷേ ഒന്ന് മാത്രം… നീ മരിച്ചാലും നീ എന്നിൽ മരിക്കില്ല. കാരണം, മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ ഓർമ്മ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കും… ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കും പോലെ തോന്നും… കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ നീ മുന്നിൽ നിൽക്കും… അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കും— ചില മനുഷ്യർ മരിക്കുന്നത് ശരീരം മാത്രമാണ്… അവർ സ്നേഹിച്ച ഹൃദയങ്ങളിൽ അവർ എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ( സോമൻ കടലൂരിന്റെ വരികൾക്ക് കുറച്ചു മോഡിഫിക്കേഷൻ വരുത്തി കടപ്പാട് മോഹൻ കടലോരിനോട്.കെ ആർ സി)

കെ.പി.എ.സി.ലളിതയുടെ ആത്മകഥയുടെ പേര് ‘കഥ തുടരും’ എന്നാണ്. അതിലൊരു അദ്ധ്യായമുണ്ട്.’ അറിയപ്പെടാത്ത അടൂർഭാസി’ എന്ന പേരിൽ. അടൂർഭാസി എന്ന നടനെ വ്യക്തിപരമായി അധിക്ഷേപിക്കുന്നതിൻ്റെ അങ്ങേത്തലയാണ് ആ അദ്ധ്യായം.ഏതാനും ഭാഗങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്: “അടൂർഭാസിയോടൊത്ത് ഒരുപാട് പടങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിലേറെ പടത്തിൽ നിന്നും അയാളെന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്…. ഒരു ദിവസം രാത്രി അടൂർഭാസി വീട്ടിൽ വന്നു.രാത്രി വൈകിയിട്ടും പോകാനുള്ള ഭാവമില്ല. നല്ലവണ്ണം മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട്. മദ്യപാനം തുടരുകയാണ്. തുണിയൊക്കെ ഉരിഞ്ഞുപോവുന്നുണ്ട്. അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നേയില്ല. എന്നിട്ട് പറയുകയാണ്: ” ലളിതാമ്മയെ ഞാനിങ്ങനെ കൊണ്ടു നടക്കും. എൻ്റെ കാറ് ലളിതാമ്മയ്ക്ക് തരാം.. ” എനിക്കന്ന് കാറൊന്നുമില്ല. ഇങ്ങേര് പറയുന്നത് എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ ഞാനങ്ങേരെ അനുസരിച്ച് കീഴടങ്ങിയാൽ അങ്ങേർ അഭിനയിക്കുന്ന എല്ലാ പടങ്ങളും എനിക്ക് തരും. യാത്ര ചെയ്യാൻ കാറുണ്ടാവും. കല്യാണം കഴിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. എന്തിനാ കല്യാണം.. കല്യാണമൊന്നും വേണ്ട. നമുക്കങ്ങനെ സുഖമായി കഴിയാം… അയാളന്ന് കൊടികുത്തി വാഴുന്ന സമയമാണ്. സിനിമയിലുള്ളവർ…

അവൾ… മീര. വാക്കുകളേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ. അവൻ… ആദി. നേരെ നോക്കി സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് പറയാതെ വയ്ക്കുന്ന ഒരാൾ. ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ തുടങ്ങിയ പരിചയം. മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം ഒരേ കസേരയ്ക്കായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായൊരു ചിരി… അതായിരുന്നു തുടക്കം. “നിങ്ങൾക്ക് എടുക്കാം” അവൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്കാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അന്ന് ആ ചെറിയ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു ബന്ധത്തിന്റെ വിത്ത് വീണു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. കഫേയിലെ ചായ കുടിക്കലുകൾ പതിവായി. നോട്ടുകൾ സംസാരമായി. നിശ്ശബ്ദതകൾ പോലും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ബന്ധമായി അത് വളർന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അവർ “നമ്മൾ” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. കാരണം രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു… പറഞ്ഞാൽ അത് നഷ്ടപ്പെടും എന്നൊരു ഭയം. മീരയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷകൾ… അവൾക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ…

ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു… വീടുകൾക്കിടയിൽ വലിയ മതിലുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ മതിലുകൾക്കപ്പുറം പോലും മനുഷ്യർ തമ്മിൽ മനസ്സുകളുടെ അടുപ്പണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ തറകളിലും കലുങ്കുകളിലും പീടികത്തിണ്ണകളിലും വൈകുന്നേരങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. ഒരാൾ അവിടെ വന്നാൽ മറ്റൊരാൾ കൂടി വരും… പിന്നെ മറ്റൊരാൾ… അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ കൂട്ടം. അവിടെ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ചിരികളുണ്ടായിരുന്നു. പരിഭവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുണ്ടായിരുന്നു. പൊതുകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ പലതായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ അകലമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രയാസമുണ്ടായാൽ അത് അയാളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. “എന്തുപറ്റി?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. “ഞങ്ങളുണ്ട്” എന്ന് പറയാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ സന്തോഷമുണ്ടായാൽ അത് ആ വീട്ടിലെ മാത്രം സന്തോഷമായിരുന്നില്ല. കല്യാണമായാലും, ഉത്സവമായാലും, ഒരു ചെറിയ ആഘോഷമായാലും അയൽവീടുകളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ഇന്ന്. വീടുകൾക്ക് ഗേറ്റുകളുണ്ട്. ഗേറ്റുകൾക്ക് സെക്യൂരിറ്റിയുണ്ട്. വാതിലുകൾക്ക് ലോക്കുണ്ട്. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം ലോകമുണ്ട്. അയൽവീട്ടിൽ ആരാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് പോലും അറിയാത്ത കാലം. നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും പോലും ഇപ്പോൾ പലപ്പോഴും ഒരു മൊബൈൽ സ്ക്രീനിനുള്ളിലാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നവർ ഇന്ന്…

ഒരു നഗരത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ വഴിയിലൂടെ അവൻ പതിവുപോലെ നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളെയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, തന്റെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയായിരുന്നു അവന്റെ യാത്ര. അപ്പോഴാണ് മുന്നിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി കടന്നുപോയത്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് പോയി. ഒരു നിമിഷം. അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലേക്ക്, ശരീരത്തിലേക്ക്, സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി അവൻ മനസ്സിൽ ചില വിലയിരുത്തലുകൾ നടത്തി. അത് കണ്ടുനിന്ന സുഹൃത്ത് പതിയെ ചോദിച്ചു: നീ എന്താണ് കണ്ടത്? അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: എന്ത് കാണാൻ? ഒരു പെണ്ണിനെ. സുഹൃത്ത് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: അല്ല. നീ കണ്ടത് അവളുടെ ശരീരം മാത്രമാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന് നീ കണ്ടില്ല. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് ഒരു അമ്മയുണ്ടാകാം… അച്ഛനുണ്ടാകാം… സഹോദരങ്ങളുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ, അവൾ ആരുടെയെങ്കിലും സ്വപ്നമായിരിക്കാം. ആരുടെയെങ്കിലും ആശ്വാസമായിരിക്കാം. അവൾക്കും നിനക്കുള്ളതുപോലെ തന്നെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും മുറിവുകളും ഉണ്ടാകും. അവൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. ഇത്തവണ അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്കല്ല. ഒരു…

ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ പലതും സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പണം, പ്രശസ്തി, സൗകര്യങ്ങൾ, വലിയ വീടുകൾ, നല്ല ബന്ധങ്ങൾ… അങ്ങനെ ഒരുപാട്. പക്ഷേ, ഇതെല്ലാം സ്വന്തമായിട്ടും ചില സമയങ്ങളിൽ നമ്മുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായി തോന്നാറുണ്ട്. കാരണം… മനുഷ്യന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ളത് സ്വന്തമാക്കലല്ല, ആരുടെയെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ തനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്. ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന് ഓർക്കുന്ന ഒരാൾ അവിടെയുണ്ട്…” എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചെന്ന് ചോദിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്…” ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടാകും…” ഞാൻ തളർന്നാൽ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടാകും…” ഈ തിരിച്ചറിവുകൾക്ക് പകരം ലോകത്തിലെ വലിയ സമ്പത്തൊന്നും മതിയാകില്ല. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരുപാട് ആളുകൾക്കിടയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, നമ്മളെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ പോലും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്… ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതല്ല പ്രധാനം, നമ്മുടെ ഏകാന്തത മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടാകുന്നതാണ്. നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിൽ ചിരിക്കാനും ഒരുപാട് പേർ ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ വിജയത്തിൽ…

കുവൈറ്റിലേക്ക് ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കൽ ഇത്രയേറെ മാറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ്. മനസ്സിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ. വീട്ടുകാരുടെ മുഖങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ജോലി ചെയ്യണം… കടമകൾ നിറവേറ്റണം… വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി പണം സമ്പാദിക്കണം. അത്രയേ അന്ന് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അൽ ഫർവാനിയയിലെ ഒരു പഴയ ബിൽഡിങ്ങിലായിരുന്നു താമസം. ഒരേ ഫ്ലോറിൽ ചെറിയ ചെറിയ മുറികൾ. ഇടുങ്ങിയ വരാന്ത. എല്ലായിടത്തും പരിചിതമായ മലയാള ശബ്ദങ്ങൾ. പ്രവാസികളുടെ ചെറിയൊരു ലോകം. അവിടെ വെച്ചാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്. സ്റ്റേല്ല. ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ ഞാൻ പുതുതായി എത്തിയ ഒരാളായി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പുതിയ ആളാണോ? ഞാൻ ചെറുതായി തലകുനിച്ച എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണം അത്ര മാത്രം. വളരെ സാധാരണമായ ഒരു സംഭാഷണം. പക്ഷേ, ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് വലിയ ശബ്ദങ്ങളോടെയല്ല. ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിലൂടെ… ഒരു സ്നേഹവാക്കിലൂടെ……

പ്രവാസി സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ നാട്ടിലുള്ളവരുടെ സന്തോഷമാണ്. പ്രവാസിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം. താൻ എത്ര ദൂരെയായാലും, വീട്ടുകാരുടെ മുഖത്തെ ഒരു പുഞ്ചിരി കണ്ടാൽ പ്രവാസിയുടെ മനസ്സ് നിറയും. മക്കളുടെ സന്തോഷം, ഭാര്യയുടെ ആശ്വാസം, മാതാപിതാക്കളുടെ സംതൃപ്തി.ഇവയൊക്കെയാണ് പലപ്പോഴും അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം. പ്രവാസം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുമൊരു വിദേശരാജ്യത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതല്ല. അത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഒരുപാട് നല്ല നിമിഷങ്ങളെ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റിവെക്കുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്. വീട്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ അതിനെ കൈകളിൽ എടുത്ത് ലാളിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നവനാണ് പ്രവാസി. മക്കൾ ആദ്യമായി നടക്കുന്നത് കാണാതെ പോകുന്നു. അവരുടെ സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം നേരിൽ കാണാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നു. അവരുടെ പിറന്നാൾ കേക്കിന്റെ മുന്നിൽ വീഡിയോ കോളിലൂടെ മാത്രം ചിരിച്ചുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും പ്രായമാകുമ്പോൾ അവരുടെ അരികിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനയും പ്രവാസിയുടെ മനസ്സിലുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ അസുഖം…