Author: Krcreji Chandy

സുപ്രഭാതം 🙏🏻ശുഭദിനം 🌹നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ തോറ്റുപോകുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ… ആരോടും ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ മനസ്സിൽ സങ്കടങ്ങൾ ഒതുക്കിവെച്ച് നിശ്ശബ്ദരായി നിൽക്കുന്ന സമയങ്ങൾ. അത്തരം ഒരു നിമിഷത്തിൽ, നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ… നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള വേദന പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ… നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കാനും, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ കൂടെ നിൽക്കാനും ഒരാൾ ഉണ്ടായാൽ—അതിൽപരം വലിയൊരു ആശ്വാസം ജീവിതത്തിൽ വേറെയില്ല. കാരണം ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് വേണ്ടത് വലിയ ഉപദേശങ്ങളോ പരിഹാരങ്ങളോ അല്ല. “ഞാൻ നിനക്കൊപ്പമുണ്ട്” എന്നൊരു വാക്കും, ആ സാന്നിധ്യവും മാത്രം മതി. അങ്ങനെയൊരാൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടെങ്കിൽ, എത്ര വലിയ വീഴ്ച വന്നാലും നമ്മൾ പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോകില്ല. കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാനുള്ള ധൈര്യം നമ്മളിൽ ഉണ്ടാകും. നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ… നമ്മുടെ സങ്കടം കേൾക്കുന്ന ഒരാൾ… നമ്മുടെ വീഴ്ചയിൽ കൈപിടിച്ച് ഉയർത്തുന്ന ഒരാൾ… അതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.…

അടുക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ള ഒരാളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ..? പങ്കിടാൻ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഒന്നും പങ്കിടാൻ കഴിയാതെ മൗനത്തിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയ നിമിഷങ്ങൾ… പറയാൻ ഒരുപാട് വാക്കുകളുണ്ടാകും, പക്ഷേ പറയാൻ കഴിയാതെ മനസ്സിനുള്ളിൽ തന്നെ അവയെല്ലാം അടച്ചുവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ… എവിടെയോ ഒരു ഹൃദയബന്ധം നിശ്ശബ്ദമായി കിടക്കുന്നുണ്ട്… ഒരിക്കൽ പോലും പൂർണ്ണമായി സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ പൂർണ്ണമായി മറക്കാനും കഴിയാത്ത ഒരു ബന്ധം… സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയാണോ… അറിയില്ല… ആഗ്രഹങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയമായിരിക്കാം… അല്ലെങ്കിൽ, അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഹൃദയം കൂടുതൽ വേദനിക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയായിരിക്കാം… കാരണം അറിയില്ല. പക്ഷേ… അരികിൽ വേണമെന്ന് മനസ്സ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളിൽ നിന്ന്, അതേ മനസ്സ് തന്നെ അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു… അടുത്തേക്ക് വരാൻ ഒരു പടി മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോൾ, ഭയന്ന് രണ്ട് പടി പിന്നിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ മനസ്സാണ് നമ്മുടേത്… ചിലപ്പോൾ അകലം ബന്ധം അവസാനിച്ചതിന്റെ അടയാളമല്ല; ബന്ധം എത്ര ആഴത്തിലുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ…

കുമ്പംവേലിൽ എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായ ഒരു പഴയ വീടുണ്ടായിരുന്നു. “പപ്പായുടെയും മമ്മയുടെയും വീട്.” നാലു മക്കളെ വളർത്തിയ ആ വീട്ടിൽ ഒരുകാലത്ത് ചിരിയും കളിയും വഴക്കും സ്നേഹവും എല്ലാം ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മൂന്ന് ആൺമക്കളും ഒരു പെൺകുട്ടിയും. മൂത്തവൻ ബാങ്കിൽ മാനേജരായി ജോലി ചെയ്തു. ഭാര്യ വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ സാമ്പത്തികമായി കുടുംബം വളരെ ഉയർന്നു. വലിയ വീട്, നല്ല ജീവിതം, കുട്ടികൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം—അങ്ങനെ ജീവിതം പതുക്കെ സമൃദ്ധിയിലേക്ക് കയറി. രണ്ടാമത്തെ മകൻ എയർഫോഴ്സിലായിരുന്നു. വിരമിച്ച ശേഷം കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി.യിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. വലിയ സമ്പാദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള സ്നേഹം അതിരില്ലാത്തതായിരുന്നു. “പപ്പായെയും മമ്മയെയും നോക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ലേ?” അവൻ ഭാര്യയോട് പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ മരുന്നും ആശുപത്രിയും വീട്ടുചെലവുകളും എല്ലാം അവൻ നോക്കി. നാട്ടിലെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നു. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു. പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ദൗർബല്യമുണ്ടായിരുന്നു.…

അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത് അഹങ്കാരത്തിന്റെ അടയാളമല്ല… അത് ആത്മബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ ഭാഷയാണ്. സ്വന്തം സമയത്തെയും, മനസ്സിനെയും, സമാധാനത്തെയും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ, ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഒഴുകുന്ന ഒന്നല്ലാതാകുന്നു… മറിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു യാത്രയായി മാറുന്നു. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ പറയുന്ന ഒരു “NO” ഒരാളോടുള്ള അകൽച്ചയോ വിരോധമോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല… അത്, സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ അനാവശ്യമായി തുറന്നുവെക്കാതിരിക്കാനുള്ള വിവേകമാണ്. സ്വന്തം സമാധാനത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള പക്വതയാണ്. സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാതെ ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. കാരണം, മറ്റൊരാളോട് പറയുന്ന ഒരു “NO” ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പറയുന്ന ഏറ്റവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ “YES” ആയിരിക്കും. എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ ശാന്തതയെ പണയം വെക്കരുത്… എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾക്കും അതിരുകളുണ്ട്, എല്ലാ സ്നേഹത്തിനും ഒരു അളവുണ്ട്, എല്ലാ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്. സ്വന്തം സമാധാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് സ്വാർത്ഥതയല്ല… സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ രൂപമാണ്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകൾ…

വിദേശരാജ്യത്തെ ഒരു നഗരത്തിലെ ഒരേ ബിൽഡിങ്ങിൽ, ഒരേ നിലയിൽ, പരസ്പരം എതിർവശത്തുള്ള രണ്ട് ഫ്ലാറ്റുകൾ. അവിടെ അയൽവാസികളായിരുന്നു കുടുംബങ്ങൾ ആദ്യം വെറും അയൽവാസികളായിരുന്നു. പിന്നീട് പരിചയപ്പെട്ടു. പരിചയം സൗഹൃദമായി. സൗഹൃദം കുടുംബബന്ധം പോലെയായി. രണ്ട് ഭർത്താക്കന്മാരും വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. കുടുംബങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കൂടുകയും ആഘോഷങ്ങൾ പങ്കിടുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ സൗഹൃദം കണ്ടാൽ, “ഇവർ തമ്മിൽ ഇത്രയും ആത്മാർത്ഥതയുണ്ടോ?” എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പോലും അത്ഭുതപ്പെടുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ നിഴലിൽ മറ്റൊരു കഥ പതുക്കെ രൂപം കൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരിക്കൽ, ഒരു ഭർത്താവിന് സുഹൃത്തിന്റെ ഭാര്യയുമായി കൂടുതൽ പരിചയമുണ്ടായി. ആദ്യം ചെറിയ സംസാരങ്ങൾ മാത്രം. പിന്നീട് മൊബൈൽ ചാറ്റുകൾ. എന്തുണ്ട് വിശേഷം? ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” ഉറങ്ങിയോ?” എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങിയ ചെറിയ സന്ദേശങ്ങൾ എപ്പോഴോ അവരുടെ ദിവസത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ഭാഗമായി. സൗഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു നേർത്ത വരയുണ്ട്. ആ വര എപ്പോൾ മാഞ്ഞുപോയെന്ന് അവർക്കുപോലും മനസ്സിലായില്ല. ചാറ്റുകൾ നീണ്ടു.…

അവൾ അവനെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. ഒരേ ഓഫീസിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ. ആദ്യമൊക്കെ സംസാരിച്ചത് ജോലിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം. പിന്നെ ആ സംസാരങ്ങൾക്ക് സമയപരിധിയില്ലാതായി. രാത്രി പതിനൊന്നായാലും അവന്റെ മെസേജ് വരും. “ഉറങ്ങിയോ?” അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു— ആ ചോദ്യം ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന്. അത് ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം മറ്റൊരാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. അവൾ വിവാഹിതയായിരുന്നു. അവനും. ഇരുവർക്കും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവരുടെ മനസ്സുകൾ പതുക്കെ ഒരു അതിരു കടന്നു. “നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുന്നു…” അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു. “എനിക്കും.” ആ രണ്ട് വാക്കുകളായിരുന്നു അവരുടെ തെറ്റിന്റെ തുടക്കം. അവർ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയില്ല. പക്ഷേ, ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവൾക്ക് അവന്റെ ഒരു ഫോൺവിളി പോലും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള നിമിഷമായി. ഭർത്താവ് അടുത്തിരുന്നപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. അവനും സ്വന്തം ഭാര്യയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഓർത്തിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചു: “നമ്മൾ ഇങ്ങനെ തുടരുന്നത് ശരിയാണോ?” അവൻ പറഞ്ഞു: “ശരിയല്ലെന്ന്…

പ്രഭാതസൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നിഴൽ നമ്മെ പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങുന്നു. സന്ധ്യവരെ അത് രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മനുഷ്യജീവിതവും അതുപോലെയാണ്. ഓരോ സമയത്തിനും അതിന്റേതായ അർഥമുണ്ട്. ഓരോ നിഴലിനും അതിന്റേതായ കഥയുണ്ട്. ഒരു കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്തേക്ക് ജനിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കല്ല. അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും അച്ഛന്റെ കരുതലും വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹവും ചേർന്നാണ് അവന്റെ ആദ്യലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്. നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവനെ താങ്ങിയ കൈകൾ അനേകം. വീഴാതിരിക്കാൻ കരുതിയ കണ്ണുകൾ അനേകം. പ്രഭാതത്തിലെ നീണ്ട നിഴൽ പോലെ, അവർ എപ്പോഴും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. കാലം ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞ് വളരുന്നു. സ്കൂളിലേക്കും കോളേജിലേക്കും ജോലിയിലേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ വഴികളിലേക്കും അവൻ യാത്രതിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ കൈപിടിച്ച് നടത്തിയ മാതാപിതാക്കളുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ വിടുന്നു. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും അവനെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. മധ്യാഹ്നസൂര്യന്റെ കീഴിൽ നിഴൽ ഏറ്റവും ചെറുതാകുന്നതുപോലെ, ബാല്യത്തിലെ ആശ്രയങ്ങളും പതിയെ ചുരുങ്ങുന്നു. എന്നാൽ അത് സ്നേഹം…