Author: Krcreji Chandy

അവൾ അവനെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. ഒരേ ഓഫീസിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ. ആദ്യമൊക്കെ സംസാരിച്ചത് ജോലിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം. പിന്നെ ആ സംസാരങ്ങൾക്ക് സമയപരിധിയില്ലാതായി. രാത്രി പതിനൊന്നായാലും അവന്റെ മെസേജ് വരും. “ഉറങ്ങിയോ?” അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു— ആ ചോദ്യം ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന്. അത് ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം മറ്റൊരാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. അവൾ വിവാഹിതയായിരുന്നു. അവനും. ഇരുവർക്കും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവരുടെ മനസ്സുകൾ പതുക്കെ ഒരു അതിരു കടന്നു. “നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുന്നു…” അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു. “എനിക്കും.” ആ രണ്ട് വാക്കുകളായിരുന്നു അവരുടെ തെറ്റിന്റെ തുടക്കം. അവർ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയില്ല. പക്ഷേ, ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവൾക്ക് അവന്റെ ഒരു ഫോൺവിളി പോലും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള നിമിഷമായി. ഭർത്താവ് അടുത്തിരുന്നപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. അവനും സ്വന്തം ഭാര്യയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഓർത്തിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചു: “നമ്മൾ ഇങ്ങനെ തുടരുന്നത് ശരിയാണോ?” അവൻ പറഞ്ഞു: “ശരിയല്ലെന്ന്…

പ്രഭാതസൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നിഴൽ നമ്മെ പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങുന്നു. സന്ധ്യവരെ അത് രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മനുഷ്യജീവിതവും അതുപോലെയാണ്. ഓരോ സമയത്തിനും അതിന്റേതായ അർഥമുണ്ട്. ഓരോ നിഴലിനും അതിന്റേതായ കഥയുണ്ട്. ഒരു കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്തേക്ക് ജനിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കല്ല. അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും അച്ഛന്റെ കരുതലും വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹവും ചേർന്നാണ് അവന്റെ ആദ്യലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്. നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവനെ താങ്ങിയ കൈകൾ അനേകം. വീഴാതിരിക്കാൻ കരുതിയ കണ്ണുകൾ അനേകം. പ്രഭാതത്തിലെ നീണ്ട നിഴൽ പോലെ, അവർ എപ്പോഴും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. കാലം ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞ് വളരുന്നു. സ്കൂളിലേക്കും കോളേജിലേക്കും ജോലിയിലേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ വഴികളിലേക്കും അവൻ യാത്രതിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ കൈപിടിച്ച് നടത്തിയ മാതാപിതാക്കളുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ വിടുന്നു. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും അവനെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. മധ്യാഹ്നസൂര്യന്റെ കീഴിൽ നിഴൽ ഏറ്റവും ചെറുതാകുന്നതുപോലെ, ബാല്യത്തിലെ ആശ്രയങ്ങളും പതിയെ ചുരുങ്ങുന്നു. എന്നാൽ അത് സ്നേഹം…