Author: Krcreji Chandy

ചില കഥകൾ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നത് കഥയല്ല; നമ്മളിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളാണ്. ഷബിതയുടെ ‘സ്വന്തക്കാരൻ’ അത്തരമൊരു കഥയാണ്. ‘സ്വന്തം’ എന്ന വാക്കിന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും വളരെ വ്യക്തമായ ചില അതിരുകൾ വരയ്ക്കാറുണ്ട്. ഭാര്യ, ഭർത്താവ്, മകൻ, സുഹൃത്ത്, ബന്ധു… രക്തവും നിയമവും സമൂഹവും ചേർന്നാണ് ആ അതിരുകൾ പണിയുന്നത്. എന്നാൽ ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ആ അതിരുകളെയെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി മായ്ച്ചുകളയും. മായയും രാജീവും ജ്യോതികുമാറും എത്തിനിൽക്കുന്നത് അത്തരമൊരു അതിരിലാണ്. നിയമത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ രാജീവ് മായയുടെ ഭർത്താവാണ്. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ ചില നിർണായക നിമിഷങ്ങളിൽ ഒരാളുടെ ‘സ്വന്തക്കാരൻ’ എന്ന സ്ഥാനം നിയമം നിശ്ചയിക്കുന്നതല്ലെന്ന് കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. രോഗത്തിന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ആരാണ് ഇരിക്കുന്നത്? ശരീരത്തിന്റെ വേദന ആരാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്? മരുന്നും ഭക്ഷണവും സമയവും ശരീരത്തിന്റെ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങൾ പോലും ഓർത്തുവെക്കുന്നത് ആരാണ്? അവിടെയാണ് ബന്ധങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം പതിയെ മാറുന്നത്. ഈ കഥയിലെ വീട് പോലും വെറുമൊരു വീടല്ല. ആറു വർഷമായി താമസിച്ചിട്ടും…

സൗഹൃദം കാലം മായ്ക്കാത്ത ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരെയെല്ലാം സുഹൃത്തുക്കൾ എന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല… ചിലർ വഴിയരികിലെ തണൽപോലെ വരും— കുറച്ചുനേരം ആശ്വാസം നൽകി അടുത്ത വളവിൽ നമ്മളെ തനിച്ചാക്കി പോകും. ചിലർ മഴപോലെ വരും— മനസ്സിനെ നനച്ച്, ഓർമ്മകളുടെ മണം ബാക്കിയാക്കി കാലത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിലേക്ക് പെയ്തൊഴിയും. പക്ഷേ… ചില മനുഷ്യരുണ്ട്. അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതാണോ, അതോ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിത്തീർന്നതാണോ എന്ന് ഒരിക്കൽ പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവർ. അവരെയാണ് നമ്മൾ സൗഹൃദം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സൗഹൃദത്തിന് വലിയ വാക്കുകളൊന്നും ആവശ്യമില്ല. ദിവസവും സംസാരിക്കണമെന്നില്ല. എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളിലും കൂടെയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. എല്ലാ യാത്രകളിലും ഒപ്പമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോകും… വർഷങ്ങൾ പോലും. സംസാരങ്ങൾ കുറഞ്ഞേക്കാം. ദൂരങ്ങൾ കൂടിയേക്കാം. ജീവിതം ഓരോരുത്തരെയും ഓരോ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയേക്കാം. എങ്കിലും, ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി “എങ്ങനെയുണ്ട്?” എന്നൊരു ചോദ്യം വന്നാൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പഴയ കാലത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകും.…

ചില പുസ്തകങ്ങൾ നമ്മൾ വായിക്കുകയല്ല… അവ നമ്മളെ വായിക്കുകയാണ്. ഇന്നസെന്റിന്റെ ‘കാൻസർ വാർഡ്’ അത്തരമൊരു പുസ്തകമാണ്. കാൻസർ എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ആദ്യം വരുന്നത് ഭയവും വേദനയും മരണത്തിന്റെ നിഴലുമൊക്കെയായിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ ഭയത്തിന്റെ നടുവിലും ജീവിതത്തെ നോക്കി ചിരിക്കാനും, വേദനയെ വാക്കുകളാക്കാനും, മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ പോലും മനുഷ്യന്റെ ആത്മവീര്യം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് ഇന്നസെന്റ് തന്റെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ നമ്മോട് പറയുന്നു. ഒരു രോഗിയുടെ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുതപ്പെട്ട കുറിപ്പുകൾ മാത്രമല്ല ഇത്. ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴികളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളുണ്ട് ഇവിടെ. പ്രതീക്ഷയുണ്ട്… നിരാശയുണ്ട്… പ്രാർത്ഥനയുണ്ട്… കണ്ണീരുണ്ട്… അതോടൊപ്പം, ജീവിതത്തെ വീണ്ടും പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള അതിശയകരമായൊരു മനസ്സുമുണ്ട്. കാൻസർ വാർഡിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മരണം മാത്രം താമസിക്കുന്നില്ല. അവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാക്കുന്ന മനുഷ്യരും താമസിക്കുന്നുണ്ട്. ചിരിയുടെ രാജാവായിരുന്ന ഇന്നസെന്റ്, സ്വന്തം വേദനയെപ്പോലും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നമ്മളിലേക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും നനഞ്ഞേക്കാം. ചില വരികളിൽ നമ്മൾ ചിരിക്കും; ചില വരികളിൽ നിശ്ശബ്ദരാകും;…

മറക്കാനാകാത്ത ഒരു ഓർമ്മയുടെ പേര് ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ നമ്മൾ പുസ്തകം അടയ്ക്കും. പക്ഷേ, ചില പുസ്തകങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല… അവ നമ്മളിൽ ഒരു വാതിൽ തുറന്നിടും. പിന്നെ നമ്മൾ വായിക്കുന്നത് പുസ്തകത്തെയല്ല, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ചില മറന്നുപോയ അധ്യായങ്ങളെയാണ്. എൻ. മോഹനന്റെ ‘ഒരിക്കൽ’ അത്തരമൊരു പുസ്തകമാണ്. പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരി ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ മകനായ എൻ. മോഹനൻ, തന്റെ ജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ച ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് ഈ ആത്മകഥാംശമുള്ള ചെറുനോവലിലേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ആദ്യം ‘രാഗങ്ങൾക്ക് ഒരു കാലം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട അനുഭവകഥ പിന്നീട് ‘ഒരിക്കൽ’ എന്ന പേരിൽ പുസ്തകമായി. പക്ഷേ… ഇതിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. കാലം മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഓർമ്മയുണ്ട്. പറയാതെ പോയ ചില വാക്കുകളുണ്ട്. വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ പഴയകാലം മുഴുവൻ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്ന ഒരു നിമിഷമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചില മനുഷ്യർ അങ്ങനെയാണ്. അവർ കൂടെയുണ്ടാകില്ല. അവരെ…

പ്രണയത്തിന് നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് നിറങ്ങൾ… 41 Shades of Love പ്രണയത്തിന് ഒരു നിറമേയുള്ളൂ എന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്? ഒരാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത് ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരിക്കാം… മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരിക്കാം… ചിലപ്പോൾ പറയാതെ പോയ ഒരു വാക്കും, തിരികെ വരാത്ത ഒരാളുടെ ഓർമ്മയും, അകലെയിരുന്നുകൊണ്ട് പോലും ഒരാൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സും പ്രണയം തന്നെയായിരിക്കാം. “41 Shades of Love” എന്ന പേര് തന്നെ നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്നത് അതാണ്— പ്രണയം ശരിക്കും എന്താണ്? നമ്മൾ പലപ്പോഴും പ്രണയത്തെ രണ്ട് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ബന്ധമായി മാത്രം കാണുന്നു. എന്നാൽ പ്രണയം അതിനേക്കാൾ വിശാലമാണ്. അമ്മയുടെ കരുതലിൽ അതുണ്ട്. സൗഹൃദത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അതുണ്ട്. വിടപറയുമ്പോൾ കണ്ണിൽ നിറയുന്ന നനവിലും അതുണ്ട്. ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാതെ തന്നെ അയാളുടെ സന്തോഷത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനസ്സിലും അതുണ്ട്. ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മളോടൊപ്പം നടക്കും. ചിലത് നമ്മളെ കടന്നുപോകും. ചിലത് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകും. മറ്റുചിലത് ജീവിതം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ ഒരു ഓർമ്മയായി മാത്രം ശേഷിക്കും.…

നീ മരിച്ചാൽ… ഞാൻ അറിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അറിഞ്ഞാൽ തന്നെ നിന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല… കാരണം, ഞാൻ ദൂരെയായിരിക്കും. വന്നെത്തിയാലും അവസാനമായി നിന്നെയൊന്ന് തൊടാൻ എന്റെ കൈകൾക്ക് കഴിയണമെന്നില്ല. തൊടാൻ കഴിയാതെ നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല… കരഞ്ഞാലും ആരും കാണണമെന്നില്ല. ആരും അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിലവിളി അവസാനിക്കാതെ തുടരും. പക്ഷേ ഒന്ന് മാത്രം… നീ മരിച്ചാലും നീ എന്നിൽ മരിക്കില്ല. കാരണം, മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ ഓർമ്മ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കും… ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കും പോലെ തോന്നും… കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ നീ മുന്നിൽ നിൽക്കും… അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കും— ചില മനുഷ്യർ മരിക്കുന്നത് ശരീരം മാത്രമാണ്… അവർ സ്നേഹിച്ച ഹൃദയങ്ങളിൽ അവർ എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ( സോമൻ കടലൂരിന്റെ വരികൾക്ക് കുറച്ചു മോഡിഫിക്കേഷൻ വരുത്തി കടപ്പാട് മോഹൻ കടലോരിനോട്.കെ ആർ സി)

കെ.പി.എ.സി.ലളിതയുടെ ആത്മകഥയുടെ പേര് ‘കഥ തുടരും’ എന്നാണ്. അതിലൊരു അദ്ധ്യായമുണ്ട്.’ അറിയപ്പെടാത്ത അടൂർഭാസി’ എന്ന പേരിൽ. അടൂർഭാസി എന്ന നടനെ വ്യക്തിപരമായി അധിക്ഷേപിക്കുന്നതിൻ്റെ അങ്ങേത്തലയാണ് ആ അദ്ധ്യായം.ഏതാനും ഭാഗങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്: “അടൂർഭാസിയോടൊത്ത് ഒരുപാട് പടങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിലേറെ പടത്തിൽ നിന്നും അയാളെന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്…. ഒരു ദിവസം രാത്രി അടൂർഭാസി വീട്ടിൽ വന്നു.രാത്രി വൈകിയിട്ടും പോകാനുള്ള ഭാവമില്ല. നല്ലവണ്ണം മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട്. മദ്യപാനം തുടരുകയാണ്. തുണിയൊക്കെ ഉരിഞ്ഞുപോവുന്നുണ്ട്. അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നേയില്ല. എന്നിട്ട് പറയുകയാണ്: ” ലളിതാമ്മയെ ഞാനിങ്ങനെ കൊണ്ടു നടക്കും. എൻ്റെ കാറ് ലളിതാമ്മയ്ക്ക് തരാം.. ” എനിക്കന്ന് കാറൊന്നുമില്ല. ഇങ്ങേര് പറയുന്നത് എന്താണെന്നു വെച്ചാൽ ഞാനങ്ങേരെ അനുസരിച്ച് കീഴടങ്ങിയാൽ അങ്ങേർ അഭിനയിക്കുന്ന എല്ലാ പടങ്ങളും എനിക്ക് തരും. യാത്ര ചെയ്യാൻ കാറുണ്ടാവും. കല്യാണം കഴിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. എന്തിനാ കല്യാണം.. കല്യാണമൊന്നും വേണ്ട. നമുക്കങ്ങനെ സുഖമായി കഴിയാം… അയാളന്ന് കൊടികുത്തി വാഴുന്ന സമയമാണ്. സിനിമയിലുള്ളവർ…

അവൾ… മീര. വാക്കുകളേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ. അവൻ… ആദി. നേരെ നോക്കി സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് പറയാതെ വയ്ക്കുന്ന ഒരാൾ. ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ തുടങ്ങിയ പരിചയം. മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം ഒരേ കസേരയ്ക്കായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായൊരു ചിരി… അതായിരുന്നു തുടക്കം. “നിങ്ങൾക്ക് എടുക്കാം” അവൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്കാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അന്ന് ആ ചെറിയ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു ബന്ധത്തിന്റെ വിത്ത് വീണു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. കഫേയിലെ ചായ കുടിക്കലുകൾ പതിവായി. നോട്ടുകൾ സംസാരമായി. നിശ്ശബ്ദതകൾ പോലും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ബന്ധമായി അത് വളർന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അവർ “നമ്മൾ” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. കാരണം രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു… പറഞ്ഞാൽ അത് നഷ്ടപ്പെടും എന്നൊരു ഭയം. മീരയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷകൾ… അവൾക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ…

ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു… വീടുകൾക്കിടയിൽ വലിയ മതിലുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ മതിലുകൾക്കപ്പുറം പോലും മനുഷ്യർ തമ്മിൽ മനസ്സുകളുടെ അടുപ്പണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ തറകളിലും കലുങ്കുകളിലും പീടികത്തിണ്ണകളിലും വൈകുന്നേരങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. ഒരാൾ അവിടെ വന്നാൽ മറ്റൊരാൾ കൂടി വരും… പിന്നെ മറ്റൊരാൾ… അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ കൂട്ടം. അവിടെ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ചിരികളുണ്ടായിരുന്നു. പരിഭവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുണ്ടായിരുന്നു. പൊതുകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ പലതായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ അകലമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രയാസമുണ്ടായാൽ അത് അയാളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. “എന്തുപറ്റി?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. “ഞങ്ങളുണ്ട്” എന്ന് പറയാൻ ആളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ സന്തോഷമുണ്ടായാൽ അത് ആ വീട്ടിലെ മാത്രം സന്തോഷമായിരുന്നില്ല. കല്യാണമായാലും, ഉത്സവമായാലും, ഒരു ചെറിയ ആഘോഷമായാലും അയൽവീടുകളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ഇന്ന്. വീടുകൾക്ക് ഗേറ്റുകളുണ്ട്. ഗേറ്റുകൾക്ക് സെക്യൂരിറ്റിയുണ്ട്. വാതിലുകൾക്ക് ലോക്കുണ്ട്. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം ലോകമുണ്ട്. അയൽവീട്ടിൽ ആരാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് പോലും അറിയാത്ത കാലം. നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും പോലും ഇപ്പോൾ പലപ്പോഴും ഒരു മൊബൈൽ സ്ക്രീനിനുള്ളിലാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നവർ ഇന്ന്…

ഒരു നഗരത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ വഴിയിലൂടെ അവൻ പതിവുപോലെ നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളെയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, തന്റെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയായിരുന്നു അവന്റെ യാത്ര. അപ്പോഴാണ് മുന്നിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി കടന്നുപോയത്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് പോയി. ഒരു നിമിഷം. അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലേക്ക്, ശരീരത്തിലേക്ക്, സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി അവൻ മനസ്സിൽ ചില വിലയിരുത്തലുകൾ നടത്തി. അത് കണ്ടുനിന്ന സുഹൃത്ത് പതിയെ ചോദിച്ചു: നീ എന്താണ് കണ്ടത്? അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: എന്ത് കാണാൻ? ഒരു പെണ്ണിനെ. സുഹൃത്ത് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: അല്ല. നീ കണ്ടത് അവളുടെ ശരീരം മാത്രമാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന് നീ കണ്ടില്ല. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് ഒരു അമ്മയുണ്ടാകാം… അച്ഛനുണ്ടാകാം… സഹോദരങ്ങളുണ്ടാകാം. ഒരുപക്ഷേ, അവൾ ആരുടെയെങ്കിലും സ്വപ്നമായിരിക്കാം. ആരുടെയെങ്കിലും ആശ്വാസമായിരിക്കാം. അവൾക്കും നിനക്കുള്ളതുപോലെ തന്നെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും മുറിവുകളും ഉണ്ടാകും. അവൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. ഇത്തവണ അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്കല്ല. ഒരു…