പ്രഭാതസൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നിഴൽ നമ്മെ പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങുന്നു. സന്ധ്യവരെ അത് രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മനുഷ്യജീവിതവും അതുപോലെയാണ്. ഓരോ സമയത്തിനും അതിന്റേതായ അർഥമുണ്ട്. ഓരോ നിഴലിനും അതിന്റേതായ കഥയുണ്ട്.
ഒരു കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്തേക്ക് ജനിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കല്ല. അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും അച്ഛന്റെ കരുതലും വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹവും ചേർന്നാണ് അവന്റെ ആദ്യലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്. നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവനെ താങ്ങിയ കൈകൾ അനേകം. വീഴാതിരിക്കാൻ കരുതിയ കണ്ണുകൾ അനേകം. പ്രഭാതത്തിലെ നീണ്ട നിഴൽ പോലെ, അവർ എപ്പോഴും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.
കാലം ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞ് വളരുന്നു. സ്കൂളിലേക്കും കോളേജിലേക്കും ജോലിയിലേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ വഴികളിലേക്കും അവൻ യാത്രതിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ കൈപിടിച്ച് നടത്തിയ മാതാപിതാക്കളുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ വിടുന്നു. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും അവനെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
മധ്യാഹ്നസൂര്യന്റെ കീഴിൽ നിഴൽ ഏറ്റവും ചെറുതാകുന്നതുപോലെ, ബാല്യത്തിലെ ആശ്രയങ്ങളും പതിയെ ചുരുങ്ങുന്നു. എന്നാൽ അത് സ്നേഹം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല; ജീവിതം നമ്മെ സ്വയം നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
പിന്നീട് ജീവിതം പുതിയ നിറങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നു. ഒരാൾ ജീവിതപങ്കാളിയായി എത്തുന്നു. രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നാകുന്നു. അതിനുശേഷം മക്കൾ ജനിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ ചിരി വീട്ടിനെ മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും അയൽക്കാരും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. മധ്യാഹ്നത്തിനുശേഷം വീണ്ടും നീളാൻ തുടങ്ങുന്ന നിഴൽപോലെ ജീവിതവും പുതിയ ബന്ധങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാകുന്നു.
ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ് മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും തിരക്കുള്ളത്. കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഓടുന്നു. മക്കളുടെ ഭാവിക്കുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ പോലും പലപ്പോഴും മാറ്റിവെക്കുന്നു. ആരും കാണാത്ത ത്യാഗങ്ങളാണ് പല കുടുംബങ്ങളുടെയും അടിത്തറ.
എന്നാൽ സമയം ആരെയും കാത്തുനിൽക്കില്ല.
ഇന്നലെ കൈപിടിച്ച് നടന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളർന്ന് സ്വന്തം ജീവിതപാത തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. പഠനത്തിനായി… ജോലിക്കായി… വിവാഹത്തിനായി… അവർ ഓരോരുത്തരും പുതിയ ആകാശങ്ങൾ തേടി പറന്നുപോകുന്നു. അത് പ്രകൃതിയുടെ നിയമമാണ്. ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന വീട് പതിയെ നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു.
അമ്മയുടെ വിളികൾ കുറയുന്നു. അച്ഛന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കാൻ സമയം കുറഞ്ഞുപോകുന്നു. ഒരിക്കൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ട ചിരികൾ ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം മുഴങ്ങുന്നു.
സന്ധ്യയുടെ നിഴൽ നീളുന്നതുപോലെ, ഏകാന്തതയും മെല്ലെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിയുന്നത്—ജീവിതത്തിൽ സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം പണമായിരുന്നില്ല; സ്നേഹമായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്. ഒരുമിച്ച് കഴിച്ച ഭക്ഷണവും പറഞ്ഞ തമാശകളും വഴക്കിനുശേഷമുള്ള പുഞ്ചിരിയും മാതാപിതാക്കളുടെ അനുഗ്രഹവും മക്കളുടെ ആദ്യവിളിയും… അതൊക്കെയാണ് യഥാർത്ഥ നിധികൾ.
ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടം ശാന്തമായ ഒരു സന്ധ്യപോലെയാണ്. അസ്തമയസൂര്യനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് പറയുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്—”ജീവിതം എത്ര മനോഹരമായിരുന്നു!”
ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം, ശരീരം ഇവിടെ അവശേഷിപ്പിച്ച് ആത്മാവ് അനന്തയാത്രയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നു. രാത്രിയായാൽ നിഴൽ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുപോലെ.
പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും പൂർണമായി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
അവൻ പറഞ്ഞ നല്ല വാക്കുകളിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവൻ ചെയ്ത നന്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവൻ പകർന്ന സ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവൻ വളർത്തിയ മക്കളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവൻ സ്പർശിച്ച ഹൃദയങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ചില മനുഷ്യർ മരിച്ചിട്ടും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്… ചിലർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നത്.
ജീവിതം എത്ര ദൈർഘ്യമുള്ളതായിരുന്നു എന്നതല്ല പ്രധാനം. എത്ര ഹൃദയങ്ങളിൽ വെളിച്ചം തെളിയിച്ചു എന്നതാണ് പ്രധാനം.
അതുകൊണ്ട് ഓരോ പ്രഭാതത്തെയും നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കാം. ഓരോ നിഴലിനെയും ഒരു ഓർമ്മയായി സ്നേഹിക്കാം. ഓരോ ബന്ധത്തെയും ഹൃദയംകൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിക്കാം. കാരണം ഇന്ന് നമ്മുടെ കൂടെ നടക്കുന്ന നിഴലുകൾ നാളെ ഓർമ്മകളാകാം.
ഓർക്കുക…
“നിഴൽ നമ്മെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല; വെളിച്ചത്തിന്റെ ദിശ മാത്രമാണ് മാറുന്നത്. ജീവിതവും അങ്ങനെ തന്നെ… മനുഷ്യർ മാറും, സാഹചര്യങ്ങൾ മാറും, പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടെ ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ഒരിക്കലും മായുകയില്ല. ഓരോ നിഴലും ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ കഥയാണ്; ഓരോ ജീവിതവും മറ്റൊരാളുടെ വെളിച്ചമാകാനാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത്.”
– കെ. ആർ. സി. ❤️
