കുമ്പംവേലിൽ എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായ ഒരു പഴയ വീടുണ്ടായിരുന്നു.
“പപ്പായുടെയും മമ്മയുടെയും വീട്.”
നാലു മക്കളെ വളർത്തിയ ആ വീട്ടിൽ ഒരുകാലത്ത് ചിരിയും കളിയും വഴക്കും സ്നേഹവും എല്ലാം ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മൂന്ന് ആൺമക്കളും ഒരു പെൺകുട്ടിയും.
മൂത്തവൻ ബാങ്കിൽ മാനേജരായി ജോലി ചെയ്തു. ഭാര്യ വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ സാമ്പത്തികമായി കുടുംബം വളരെ ഉയർന്നു. വലിയ വീട്, നല്ല ജീവിതം, കുട്ടികൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം—അങ്ങനെ ജീവിതം പതുക്കെ സമൃദ്ധിയിലേക്ക് കയറി.
രണ്ടാമത്തെ മകൻ എയർഫോഴ്സിലായിരുന്നു. വിരമിച്ച ശേഷം കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി.യിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. വലിയ സമ്പാദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള സ്നേഹം അതിരില്ലാത്തതായിരുന്നു.
“പപ്പായെയും മമ്മയെയും നോക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ലേ?”
അവൻ ഭാര്യയോട് പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ മരുന്നും ആശുപത്രിയും വീട്ടുചെലവുകളും എല്ലാം അവൻ നോക്കി. നാട്ടിലെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നു. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു.
പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ദൗർബല്യമുണ്ടായിരുന്നു.
മദ്യം.
മദ്യപിച്ചാൽ അവന്റെ സ്വഭാവം മാറും. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ വലിയ വഴക്കുകളായി മാറും. വർഷങ്ങളോളം ചെയ്ത നന്മകളെല്ലാം ചിലർ മറന്ന്, ആ ഒരു രാത്രിയിലെ വഴക്കിനെ മാത്രം ഓർക്കും.
“അവൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്… പക്ഷേ കുടിച്ചാൽ പ്രശ്നമാണ്.”
അയൽവാസികൾ പറയുമായിരുന്നു.
മൂന്നാമത്തെ മകൾ ലിസി.
വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ വിവാഹം കഴിച്ചു. പക്ഷേ വിധി അവളോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ഭർത്താവ് മരിച്ചു.
മൂന്ന് പെൺമക്കളുമായി അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായി.
കരഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതം അവിടെ അവസാനിച്ചേനെ.
അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
ചെറിയൊരു ബിസിനസ് തുടങ്ങി. മൂന്ന് പെൺമക്കളെയും പഠിപ്പിച്ചു വളർത്തി. അമ്മയും അച്ഛനും ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് അവളുടെ കുട്ടികളെ നോക്കി സഹായിച്ചു.
നാലാമത്തെ മകൻ?
അവൻ ചെറുപ്പത്തിൽ നാട്ടിൽ തല്ലിപ്പൊളിച്ചു നടക്കുകയായിരുന്നു.
പിന്നീട് ദുബായിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തി വിവാഹം കഴിച്ചു. വീണ്ടും ദുബായിലേക്ക് പോയി. പിന്നെയും തിരിച്ചുവന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരത വന്നില്ല.
ഒരു ജോലി പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ ഭാര്യയെയും മക്കളെയും കൂട്ടി മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് മാറി മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് വീട് വെച്ച് താമസിച്ചു.
കാലം കടന്നു.
നാലു മക്കളും അവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ തിരക്കിലായി.
പപ്പയും മമ്മയും പ്രായമായി.
അപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസം പുറത്തുവന്നത്.
മൂത്തവന് പണമുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടാമന് സമയവും സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മൂന്നാമത്തവൾക്ക് സ്വന്തം പോരാട്ടങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
നാലാമത്തവൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിപ്പോയി.
പപ്പയുടെയും മമ്മയുടെയും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതലായും നോക്കിയത് രണ്ടാമത്തെ മകനായിരുന്നു.
മൂത്തവൻ പണംകൊണ്ട് സഹായിച്ചു.
പക്ഷേ പണം കൊടുക്കുന്നത് പോലെ എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു ദിവസവും കൂടെയുണ്ടാകുന്നത്.
മമ്മയ്ക്ക് രാത്രിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടിയാൽ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടത് രണ്ടാമത്തെ മകനായിരുന്നു.
പപ്പയ്ക്ക് മരുന്ന് തീർന്നാൽ വാങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടതും അവനായിരുന്നു.
അവരുടെ ഒറ്റപ്പെടലിൽ കൂടെയിരുന്ന് സംസാരിച്ചതും അവൻ തന്നെ.
ഒരു ദിവസം മമ്മ പറഞ്ഞു:
“മോനേ… നീ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഒരുപാട് ചെയ്യുന്നു.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ വേറെ ആരാ ഉള്ളത് മമ്മേ?”
അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നീ ഞങ്ങൾക്ക് മകനായിട്ടല്ല… ഒരു അച്ഛനായിട്ടാണ്.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ കുടുംബത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് പതുക്കെ ഒരു മതിൽ ഉയരുകയായിരുന്നു.
നാലു സഹോദരങ്ങളുടെയും കുട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കുറഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ ഒരേ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന കുട്ടികൾ പിന്നീട് പരസ്പരം കാണാതായി.
പെരുന്നാളിനും ഓണത്തിനും വിഷുവിനും വിവാഹങ്ങൾക്കും മാത്രം കണ്ടുമുട്ടുന്ന ബന്ധമായി മാറി.
അവരുടെ കുട്ടികൾക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു—
“അത് എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരന്റെ മകനാണ്.”
ബന്ധങ്ങൾ പേരുകളിൽ മാത്രം ബാക്കിയായിത്തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം പപ്പ മരിച്ചു.
വീട്ടിൽ വലിയ ജനക്കൂട്ടം.
ബന്ധുക്കൾ വന്നു.
അയൽക്കാർ വന്നു.
നാട്ടിലെ ആളുകൾ വന്നു.
പക്ഷേ മമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് നാലു മക്കളെയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ നാലുപേരും ഒന്ന് അടുത്ത് നിൽക്കൂ…”
നാലുപേരും അടുത്തുവന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
മമ്മ അവരുടെ കൈകൾ തമ്മിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പപ്പ പോയി… ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളാണ്.”
കുറച്ച് നിമിഷം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അപ്പോൾ മമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ തമ്മിൽ പോലും ഇപ്പോൾ പരിചയമില്ലല്ലോ…”
ആ വാക്കുകൾ നാലുപേരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി.
അവൾ തുടർന്നു:
“നിങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് കൊടുക്കാം. വീടും സ്ഥലവും പണവും കൊടുക്കാം. പക്ഷേ… സഹോദരനെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ആ സമ്പത്ത് ഒന്നും നിങ്ങളെ തിരികെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരില്ല.”
മൂത്തവൻ തല താഴ്ത്തി.
രണ്ടാമത്തവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.
ലിസി തന്റെ മൂന്ന് പെൺമക്കളെ നോക്കി.
നാലാമത്തവൻ തന്റെ മക്കളെ നോക്കി.
അവർക്കെല്ലാം ഒരേ ചിന്തയായിരുന്നു.
പപ്പയും മമ്മയും വളർത്തിയത് നാല് മക്കളെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം വളർത്തിയത് നാല് കുടുംബങ്ങളായി.
അവർക്കിടയിൽ വീടുകൾ വലുതായി.
ബാങ്ക് ബാലൻസുകൾ വലുതായി.
കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലുതായി.
പക്ഷേ…
ബന്ധങ്ങൾ ചെറുതായി.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കുമ്പംവേലിലെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ ആരും സ്ഥിരമായി താമസിച്ചില്ല.
വാതിൽ അടഞ്ഞുകിടന്നു.
മുറ്റത്തെ മാവിൻചുവട്ടിൽ വീണ ഇലകൾ ആരും വാരിയില്ല.
ഒരു ദിവസം രണ്ടാമത്തെ മകൻ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നു.
അവൻ പഴയ വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു.
ചുറ്റും നോക്കി.
ഒരിക്കൽ നാല് സഹോദരങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“പപ്പേ… മമ്മേ… ഞങ്ങൾ വളർന്നു. പക്ഷേ… ഞങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ വളർന്നില്ല.”
കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ താഴേക്ക് വീണു.
അവൻ മനസ്സിലാക്കി—
ഒരു കുടുംബത്തെ തകർക്കാൻ വലിയ വഴക്കുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ആവശ്യമില്ല.
ചിലപ്പോൾ…
തിരക്കുകൾ മതി.
പണത്തിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങൾ മതി.
അഹങ്കാരം മതി.
തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മതി.
ഒരാളുടെ ഒരു ദൗർബല്യം മതി.
അതിലും വലുതായി—
കുട്ടികളെ പരസ്പരം ചേർത്തുനിർത്താൻ മുതിർന്നവർ മറന്നുപോകുന്നതും മതി.
കുമ്പംവേലിലെ ആ വീട് ഇന്നും അവിടെയുണ്ട്.
പക്ഷേ അതിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന നാല് സഹോദരങ്ങളുടെ ചിരി മാത്രം…
കാലം പതുക്കെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
സമ്പത്ത് മക്കൾക്ക് പാരമ്പര്യമായി നൽകാം.
പക്ഷേ സ്നേഹവും ബന്ധവും പാരമ്പര്യമായി നൽകാൻ കഴിയില്ല.
അത് ഓരോ തലമുറയും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണം.
അല്ലെങ്കിൽ ഒരേ രക്തത്തിൽ ജനിച്ചവർ പോലും…
ഒരിക്കൽ അന്യരായി മാറും.
ഒരിക്കൽ അന്യരായി മാറും.
❤️🙏🏻 കെ. ആർ. സി.❤️🙏🏻
