കുടുംബബന്ധങ്ങൾ.
അത് വെറും രക്തബന്ധങ്ങളുടെ പേരല്ല,
പരസ്പരം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ പേരുകൂടിയാണ്.
ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ബന്ധങ്ങളുടെ കടമ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
മറിച്ച്, ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളോടുള്ള കരുതലും, ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ കൂടെ നിൽക്കാനുള്ള മനസ്സും, സന്തോഷങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള സ്നേഹവുമാണ് ഒരു കുടുംബത്തെ യഥാർത്ഥ കുടുംബമാക്കുന്നത്.
ജീവിതത്തിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടേതായ തിരക്കുകളും പ്രശ്നങ്ങളും വേദനകളും ഉണ്ടാകും.
എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിയില്ല.
അച്ഛനും അമ്മയും പ്രായമാകുമ്പോൾ അവരെ നോക്കുക എന്നത് ഒരു ബാധ്യത മാത്രമല്ല; അവർ നമ്മെ വളർത്തിയ കാലത്തോടുള്ള നമ്മുടെ നന്ദിയാണ്.
മക്കൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സമയം കണ്ടെത്തുക,
അവരുടെ തെറ്റുകൾ തിരുത്തുമ്പോൾ സ്നേഹം മറക്കാതിരിക്കുക,
ജീവിതപങ്കാളിയുടെ ക്ഷീണം മനസ്സിലാക്കുക,
സഹോദരങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ കഴിയുന്നത്ര കൂടെ നിൽക്കുക,
ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ വന്നാൽ അതിനെ വലിയ അകൽച്ചകളാക്കാതിരിക്കുക—
ഇവയൊക്കെയാണ് കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ.
എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഒരേ അഭിപ്രായം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
എല്ലാവരും നമ്മളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കണമെന്നുമില്ല.
പക്ഷേ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ വന്നപ്പോഴും ബന്ധത്തെക്കാൾ വലുതായി നമ്മുടെ ഈഗോയെ കാണാതിരിക്കുക എന്നതാണ് പക്വത.
കുടുംബത്തിൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ക്ഷമിക്കേണ്ടി വരും.
ചിലപ്പോൾ വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടി വരും.
ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വരും.
ചിലപ്പോൾ ഒന്നും പറയാതെ ഒരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വരും.
കാരണം കുടുംബബന്ധങ്ങൾ ‘എനിക്ക് എന്ത് കിട്ടി?’ എന്ന കണക്കിൽ നിലനിൽക്കുന്നതല്ല.
‘എനിക്ക് കഴിയുന്നിടത്തോളം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു?’ എന്ന മനസ്സിലാണ് അവ നിലനിൽക്കുന്നത്.
പണം കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത സമയത്ത് ഒരു നല്ല വാക്ക് കൊടുക്കാം.
സമയം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത സമയത്ത് ഒരു ഫോൺ വിളിക്കാം.
പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത സമയത്ത് ഒപ്പം നിൽക്കാം.
എല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ‘നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല’ എന്നൊരു തോന്നൽ നൽകാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.
പ്രത്യേകിച്ച് മാതാപിതാക്കൾ പ്രായമാകുമ്പോൾ, മക്കൾ തമ്മിലുള്ള ചെറിയ തർക്കങ്ങളും സ്വത്തുതർക്കങ്ങളും പഴയ പിണക്കങ്ങളും അവരുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം.
കാരണം അവർക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന കാലത്ത് വേണ്ടത് വലിയ സമ്പത്തല്ല; മക്കൾ തമ്മിൽ സ്നേഹത്തോടെ കഴിയുന്നുവെന്ന ഉറപ്പാണ്.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് വലിയ വീടുകളോ ബാങ്കിലെ പണമോ അല്ല.
ആ വീട്ടിൽ ഒരാൾ വീണാൽ മറ്റൊരാൾ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടോ എന്നതാണ്.
ജീവിതം എല്ലാവരെയും ഒരേ വഴിയിലൂടെ കൊണ്ടുപോകില്ല.
ഒരാൾ സാമ്പത്തികമായി ശക്തനായിരിക്കാം, മറ്റൊരാൾ ബുദ്ധിമുട്ടിലായിരിക്കാം.
ഒരാൾക്ക് കൂടുതൽ സമയം ഉണ്ടാകാം, മറ്റൊരാൾക്ക് ഇല്ലായിരിക്കാം.
എങ്കിലും കഴിയുന്നിടത്ത് പരസ്പരം താങ്ങാകുക എന്നതാണ് കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം.
ബന്ധങ്ങൾ അവകാശം ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കണം.
കാരണം ഒരുനാൾ നമ്മൾക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമാകുന്നത് വലിയൊരു കൂട്ടമല്ല…
നമ്മളെ ഒരു കാരണവും ചോദിക്കാതെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന കുറച്ച് മനുഷ്യരെയാണ്.
അവരാണ് കുടുംബം.
അതുകൊണ്ട് ബന്ധങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം ശ്രമിക്കുക.
പിണക്കങ്ങൾ നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകരുത്.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിച്ചാൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുക.
മറ്റൊരാൾ തെറ്റ് ചെയ്താൽ കഴിയുമെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക.
അവശ്യം വന്നപ്പോൾ കൈപിടിക്കുക.
ആവശ്യമില്ലാത്തപ്പോൾ പോലും ഒരു വാക്കിലൂടെ സ്നേഹം അറിയിക്കുക.
കാരണം ജീവിതം വളരെ ചെറുതാണ്…
നമ്മുടെ സ്വന്തം മനുഷ്യരോട് സ്നേഹിക്കാൻ വൈകിപ്പോയിട്ട്,
പിന്നീട് ഓർമ്മകളെ മാത്രം ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയേണ്ടി വരാതിരിക്കട്ടെ.
കുടുംബബന്ധങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് അവർ നമ്മുടേതായതുകൊണ്ടാണ്;
അവരോടുള്ള നമ്മുടെ കടമ തീരാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
കെ. ആർ. സി.
