ഒരു സായാഹ്നത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിലാണ് ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളിൽ മൂത്തവളായ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഗൾഫിൽ ജോലിയുള്ള ഒരു യുവാവ് വിവാഹാലോചനയുമായി എത്തിയത് അവളുടെ കുടുംബത്തിന് വലിയ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
നാട്ടുകാർ നല്ലവനെന്ന് വിധിയെഴുതിയ അയാൾ അമ്മയുടെ ഏക മകനായിരുന്നു. സ്വന്തമായി വീടോ മറ്റ് ആസ്തിയോ ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കുടുംബത്തിലേക്ക് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളോടെയാണ് അവൾ ചുവടുവെച്ചത്.
സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ അവൾ അമ്മായിഅമ്മയെ സ്നേഹിക്കുകയും പരിചരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ആ സ്നേഹത്തിന് ഒരിക്കലും അവിടെ അർഹമായ വില ലഭിച്ചില്ല.
പുഞ്ചിരിയോടെ മുഖത്തുനോക്കി സംസാരിക്കുന്ന അമ്മായിഅമ്മ, അവൾ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് ബന്ധുക്കളോടും നാട്ടുകാരോടും അവൾക്കെതിരെ ഇല്ലാത്ത കഥകൾ പറഞ്ഞുപരത്തുന്നത് പതിവാക്കി.
ഭർത്താവിന്റെ ഒരു ബന്ധുവും ഈ കുപ്രചരണങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിന്നു. ആദ്യമൊക്കെ നിഷ്കളങ്കയായി വിഷമിച്ച അവൾ, പിന്നീട് പലരിൽ നിന്നും, നേരിട്ട് അവരുടെ സംസാരവും കേട്ടാണ് സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ഒടുവിൽ സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്ന ഒരു നാളിൽ അവൾ ഇതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു. എന്നാൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ഉഗ്രരൂപിണിയായി അവർ അവളെ അട്ടഹസിച്ച് നേരിടുകയും പരസ്യമായി പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തു.
ചെറുപ്പത്തിലേ ഭർത്താവ് മരിച്ച സ്ത്രീയെന്ന സഹതാപത്തിന്റെ പേരിൽ എല്ലാവരും ആ അമ്മയെ ന്യായീകരിക്കുകയും, അവളുടെ ഭാഗം കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ സകലതും സഹിക്കാൻ അവളെ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിനിടയിൽ പിറന്ന മകനും മകളും അവളുടെ ലോകമായി മാറി. പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ചെറിയ വീട് പണിതുയർത്തി.
നിരന്തരമായ മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ ഒടുവിൽ അവളുടെ ആരോഗ്യത്തെ സാരമായി ബാധിച്ചു. രോഗിയായി മാറിയ അവളെ ഒടുവിൽ സ്വന്തം അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
ചികിത്സയിലൂടെ ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴും ആ കുത്തുവാക്കുകൾക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിലും ബന്ധുക്കളുടെ കണ്ണിലും അവൾ എന്നും ക്രൂരയായ, സ്നേഹമില്ലാത്ത ഒരുവളായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.
സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അവളുടെ പേരിൽ ജീവിച്ച ആ ക്രൂരയായ കഥാപാത്രം തീർച്ചയായും മറ്റൊരാളായിരുന്നു.
എന്നാൽ, യാഥാർത്ഥ്യം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞ, അവളെ അടുത്തറിഞ്ഞ സ്നേഹിതരുടെയും ആത്മാർത്ഥ ബന്ധുക്കളുടെയും മനസ്സിൽ അവൾ യാതൊരു കറയുമില്ലാതെ അവളുടെ ജീവിതം ഇന്നും തുടരുന്നു……
