അമ്മയുടെ കടുത്ത ശകാരങ്ങളും നാട്ടുകാരുടെ കുത്തുവാക്കുകളും നെഞ്ചേറ്റിക്കൊണ്ട് വീടിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കഴിയുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത ഞാൻ എന്തിനാണ് ഈ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത്?
“പിഴച്ചവൾ കാരണം വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി! ഒരിക്കലും ഗുണം പിടിക്കില്ല ഇവൾ…” അമ്മയുടെ കണ്ണിലെ വെറുപ്പും വാക്കുകളിലെ വിഷവും ഓരോ ദിവസവും എന്നെ ജീവനോടെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
“മടുത്തു ജീവിതം എനിക്ക്, ഇനി ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്?” ജീവിതം തന്നെ ഒരു ഭാരമായി, ശ്വാസം മുട്ടുന്ന അവസ്ഥയായി മാറിയ ആ ദിവസങ്ങളുടെ തുടക്കം എവിടെയാണെന്നറിയാമോ? ആ ഇരുണ്ട ഏടുകൾ ഒന്നുകൂടി തുറക്കാം.
അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും വിവാഹത്തിനുശേഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ഇരട്ടക്കുട്ടികളാണ് ഞാനും അർച്ചിതയും. ഞങ്ങളുടെ ജനനം വീട്ടിൽ വലിയൊരു സന്തോഷം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. എന്റെ പേര് അർപ്പിത. ഞങ്ങളെ കണ്ടാൽ ആർക്കും മാറിപ്പോകും; പെറ്റമ്മയ്ക്കുപോലും പലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല! ഇടതു കവിളിലെ ചെറിയ ഒരു മറുക് മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഏക അടയാളം. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആർക്കും ആളെ മനസിലാകില്ല. എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ സ്വഭാവമോ? തീർത്തും വിപരീതം, ഭൂമിയും ആകാശവും പോലെ വ്യത്യസ്തം.
ഞാൻ എപ്പോഴും അടക്കവും ഒതുക്കവുമായി, കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സും പാരമ്പര്യവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ അർച്ചിത നേരെ വിപരീതമായിരുന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും എന്ത് വില കൊടുത്തും നേടിയെടുക്കാൻ ഏത് വൃത്തികെട്ട കളിയും കളിക്കാൻ മടിക്കാത്ത സ്വഭാവം. മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് രഹസ്യമായി പല ചെറുപ്പക്കാരുമായി അവൾ ബന്ധം പുലർത്തി. അവളുടെ ആസൂത്രിതമായ നീക്കങ്ങൾ പലപ്പോഴും എന്നെ ആശങ്കപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം ഇരട്ടസഹോദരിയെക്കുറിച്ച് മോശമായി ചിന്തിക്കാൻ പോലും എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരിക്കൽ കുടുംബസമേതം ഗുരുവായൂർ അമ്പലത്തിൽ തൊഴാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ആ യാത്രയ്ക്ക് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ യാത്രയുടെ തലേദിവസം രാത്രി എനിക്ക് കഠിനമായ വയറു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. ക്ഷീണം കാരണം എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് കൂടെ പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ സമയത്ത് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടും കൂടി അർച്ചിത മുന്നോട്ടു വന്നു—”അച്ഛനും അമ്മയും പോയി വരൂ, പാവം ചേച്ചി വയ്യാതെ കിടക്കുകയല്ലേ, ഞാൻ കൂടെ നിൽക്കാം” എന്ന് അവൾ വാശി പിടിച്ചു. അവളുടെ ആ കള്ളക്കനിവിൽ വീണ് അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ കൂടെ നിർത്തി യാത്ര തിരിച്ചു.
അവർ വെളുപ്പിനെത്തന്നെ ഗുരുവായൂരിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വീട് ശാന്തമായിരുന്നു. ഞാൻ വയറു വേദന കാരണം മരുന്നുകഴിച്ച് അല്പം മയങ്ങിപ്പോയ സമയത്താണ് അടുത്ത മുറിയിൽ നിന്നുള്ള അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരങ്ങളും രഹസ്യമായ ചിരിയും കേട്ടുണർന്നത്. ഉറക്കം ഞെട്ടിയുണർന്ന ഞാൻ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് അർച്ചിതയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി. ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവൾ വാതിൽ തുറന്നത്. അവളുടെ മുടി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു, മുഖത്ത് പരിഭ്രാന്തിയുടെ നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൂടെ മുറിക്കുള്ളിൽ വേറൊരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു! ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഞാൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി.
“എന്താടി ഇത്? വീട്ടിൽ ആരും ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി നീ…” എന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
“ഇതൊക്കെ ചോദിക്കാൻ നീ ആരാ? എന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ നിന്നോട് ആരും പറഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഞാൻ ചെയ്യും, നിന്റെ വഴി നോക്കി പോടീ!” അവൾ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് കട്ടിലിൽ നിന്ന് അപരിചിതനായ ഒരു യുവാവ് ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റ് വന്നത്. എന്നെ കണ്ടതും അയാളുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ഭയവും അമ്പരപ്പും പടർന്നു. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ വാക്കുതർക്കവും വഴക്കും നടന്നു. അവൾ ചെയ്ത തെറ്റിനെ ഞാൻ ശക്തമായി എതിർത്തപ്പോൾ അവൾ എന്നെ തല്ലാൻ പോലും മുതിർന്നു. ആ സമയത്ത്, ഗുരുവായൂർ യാത്ര പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിച്ച് അച്ഛനും അമ്മയും ഒപ്പം അമ്മാവനും അപ്രതീക്ഷിതമായി വീടിന്റെ മുന്നിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വഴക്കിന്റെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ഞങ്ങൾ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പെട്ടെന്ന് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടതും, അർച്ചിതയുടെ ബുദ്ധി പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അഭിനയിച്ചു തുടങ്ങി. കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കി! താൻ ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ലെന്നും, ആ യുവാവിനെ എന്റെ മുറിയിൽ നിന്നാണ് കണ്ടതെന്നും, ഞാൻ അയാളുമായി പ്രണയത്തിലാണെന്ന് ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ എന്നെ തല്ലിയെന്നും അവൾ പച്ചക്കള്ളം പറഞ്ഞു! എന്റെ മുഖത്തെ അമ്പരപ്പും ദേഷ്യവും അവൾ തനിക്കനുകൂലമായി വളച്ചൊടിച്ചു. അതുകേട്ട് യാതൊരു സത്യവും അന്വേഷിക്കാതെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ പഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ യുവാവാകട്ടെ, അർച്ചിതയുടെ നാടകം കണ്ടുനിന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി വേഗത്തിൽ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ആ സംഭവത്തോടെ വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ വീണ്ടും വില്ലത്തിയായി മാറി. എന്റെ ഭാഗം കേൾക്കാൻ പോലും ആരും തയ്യാറായില്ല.
അതിനുശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ നരകതുല്യമായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ട ജീവിതം. അതിനിടയിലാണ് എന്റെ കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിലെ സുഹൃത്തും എന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച ആളും എന്റെ അവസ്ഥയറിഞ്ഞ് എന്നെ തേടി വിവാഹാഭ്യർത്ഥനയുമായി എത്തിയത്. എന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ ഒരാൾ വന്നത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസമായി തോന്നി. ആരും ആ പഴയ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചില്ല, കാര്യങ്ങൾ അതിവേഗം നടന്നു. എന്റെ കഷ്ടകാലം കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതി ഞാൻ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാൽവെക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
എന്നാൽ എന്റെ വിധി എന്നെ വീണ്ടും ക്രൂരമായി പരിഹസിക്കുകയായിരുന്നു. കല്യാണത്തിന്റെ തലേദിവസമാണ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്ന ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്—അർച്ചിത ഗർഭിണിയാണ്! ആരും അറിയാതെ ആ വലിയ അപമാനം മറികടക്കാൻ അവൾ എന്റെ ജീവിതം വെച്ച് വീണ്ടും പന്താടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ആസൂത്രിതമായ ചതിയിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയി. എന്റെ വിവാഹവേദിയിൽ വധുവിന്റെ വേഷത്തിൽ, ഞാൻ സ്നേഹിച്ച ആളുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വന്നത് എന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. അന്ന് അവൾ ഗർഭിണിയായ കുഞ്ഞുമായി, ഞാൻ സ്നേഹിച്ച ആ ആളുടെ കൂടെ അവൾ സുഖമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പകരം, ആരോ ചെയ്ത ആ വലിയ തെറ്റിന് സ്വന്തം വീട്ടിൽ കിടന്ന് ഞാൻ ഓരോ നിമിഷവും നരകിച്ചു.
“ഇതൊക്കെ വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നെങ്കിൽ, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നെങ്കിൽ” എന്ന് ഞാൻ പലവട്ടം കരുതിപ്പോയി. ആരും എന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ല, ആരും എന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കിയില്ല. ഈ കണ്ണീരിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വേറെ വഴികളില്ലാതെ ഞാൻ തളർന്നുപോയ ആ വേളയിലാണ് ആ വഴിത്തിരിവ് ഉണ്ടായത്.
അന്ന്, ആ പഴയ നാളിൽ അർച്ചിതയുടെ മുറിയിൽ ഞാൻ കണ്ട ആ യുവാവ് ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി! അച്ഛനോടും അമ്മയോടും അന്ന് നടന്ന എല്ലാ സത്യങ്ങളും ഒളിച്ചുവെക്കാതെ അവൻ തുറന്നുപറഞ്ഞു. അർച്ചിതയുടെ കള്ളത്തരങ്ങളും അവൾ തന്നെ എങ്ങനെയാണ് ചതിച്ചതെന്നും അവൻ വിവരിച്ചു. സത്യം അറിഞ്ഞ നിമിഷം, തങ്ങൾ ചെയ്ത ക്രൂരത ഓർത്ത് അച്ഛനും അമ്മയും തകർന്നുപോയി. ഒരിക്കലും തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത തെറ്റാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവർ എന്റെ അടുത്തു വന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു മാപ്പ് ചോദിച്ചു. എന്റെ കണ്ണീരിന് വിലയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും അവരുടെ പശ്ചാത്താപം ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആരും ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ നിമിഷത്തിൽ, ആ യുവാവ് എന്റെ അടുത്തു വന്നു. മറ്റാരുടെയും അനുവാദത്തിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ, തന്റെ തെറ്റ് വൈകിയാണെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തമെന്നോണം അവൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി! സമൂഹം എന്ത് പറയും എന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന് ഒരു കൂട്ട് നൽകാൻ അവൻ തയ്യാറായി. പിന്നെയൊട്ടും വൈകാതെ, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗവുമായി ഞാൻ അയാളുടെ കൂടെ ഒരു പുതിയ യാത്രയിലേക്ക്, പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു… ആ ഇരട്ടജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട നിഴലുകളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടി ഞാൻ ഒടുവിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വെളിച്ചം കണ്ടെത്തി.
#എന്റെ രചന
