യന്ത്ര മനുഷ്യൻ

ഇന്ന് എന്തായാലും കഥ എഴുതി പൂർത്തിയാക്കണമെന്ന നിയ്യത്തോടെയാണ് അന്നവൾ എഴുന്നേറ്റത്. ലോക വനിതാ ദിനത്തിന്റെ ഭാഗമായി റെസിഡൻസ് അസോസിയേഷൻ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന മൽസരമാണ്. യന്ത്രമനുഷ്യൻ എന്നാണ് വിഷയം. സുബ്ഹി നമസ്കരിച്ചു ഒരു കട്ടൻ ചായയും കുടിച്ചു എഴുതാനിരുന്നു. എന്ത് എഴുതും??
രണ്ട് ദിവസമായി ഓരോ പണിത്തിരക്കിലും ഇത് തന്നെ ആയിരുന്നു ചിന്ത. പണിക്കിടയിൽ ഓരോന്ന് ഓർത്തു വെക്കും. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോ എത്രയോ സമ്മാനങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അതെല്ലാം മറന്നു. എന്റെ കെട്ടിയോനും കുട്ടികളും അത് മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ സന്തോഷം അത് മാത്രമാണ് എന്റെ സന്തോഷം എന്ന് സ്വയം വിചാരിച്ചു. ഇടക്ക് സമയം കിട്ടുമ്പോ ഡയറിയിൽ കുറിച്ച് വെക്കുന്ന കവിതകൾ കണ്ടു ഉമ്മാക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ എഴുതിക്കൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചത് മകളാണ്. അവളാണ് ഈ മത്സരത്തിൽ എന്തായാലും പങ്കെടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു പേര് കൊടുത്തത്. പെൺകുട്ടികൾക്ക് ചിലപ്പോ നമ്മളെ പെട്ടെന്ന് മനസിലാവും എന്നവൾക്ക് തോന്നി.

എങ്ങനെ എഴുതിത്തുടങ്ങണമെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴാണ് സമയം കണ്ണിലുടക്കിയത്. 6.30am.

ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് ചാടി എണീറ്റു. മോനെ വിളിച്ചിട്ടില്ല 6.40നാണു ഓൺലൈൻ മദ്രസ. അവനെ വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചു നിസ്കരിപ്പിച്ചു ഫോൺ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അവനു അതിനിടയിൽ ചായയും ബിസ്ക്കറ്റും കൊടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഫോണും ചെവിയിൽ വെച്ച് അവനുറങ്ങിപോവും ഇടക്കിടെ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കണം.
അവന്റെ അടുത്തു നിന്ന് എഴുതാമെന്നു വെച്ചപ്പൊ അതാ വരുന്നു ഇളയവൻ. അവന് ഉറങ്ങാൻ അടുത്ത് ആരെങ്കിലും വേണം. ആരുമില്ലെന്നു മനസ്സിലായാൽ അപ്പൊ എഴുന്നേറ്റ് പോരും. ഇക്കാക്ക ചായ കുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവനും വേണം. അവനെ പല്ല് തേപ്പിച്ചു ചായ കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും മറ്റവൻ ഉറക്കം തുടങ്ങി. അവന്റെ തലക്കൊരു  കൊട്ട് കൊടുത്തു എഴുന്നേറ്റ് ഇരുത്തി ഇയർ ഫോൺ ശെരിയാക്കി അവൻ ക്ലാസ്സ്‌ കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി.
അപ്പോഴേക്കും സമയം 7.30 ആയി.മോൾക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ട്. 8.30ക്ക് പോവണം. ഇക്കാക്ക് 9മണിക്കും. അത്കൊണ്ട് പിന്നെ എഴുതാമെന്നു കരുതി എഴുന്നേറ്റ് പുട്ടും കടലയും ഉണ്ടാക്കി. അവരെ രണ്ടാളെയും പറഞ്ഞയച്ചു. അവളും മക്കളും ഫുഡ്‌ കഴിച്ചപ്പോൾ 10മണി.

ഓ, മീൻകാരൻ വരാൻ സമയമായി. അവൾ പാത്രവും പൈസയും എടുത്തു
മീൻ വാങ്ങാൻ പോയി. മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് മുറ്റമടിച്ചില്ലലോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചത്. കഥ ആലോചിച്ച സമയം മതിയായിരുന്നു ഇത് അടിച്ചു വാരാൻ.മീൻ കൊണ്ടു വെച്ചു മുറ്റമടിച്ചു, വീടും അടിച്ചു വാരി ബെഡ്ഷീറ്റ് എല്ലാം വിരിച്ചു.

ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാൻ ഇക്ക വരും, നാലുക്കൂട്ടം നിർബന്ധമാണ്. ചോറ്, മീൻ കറി, ഉപ്പേരി, പപ്പടം, പൊരിച്ചത് അങ്ങനെ 4കൂട്ടം ആയി വരുമ്പോളേക്കും ഒന്നര മണിയായി. അതിനിടക്ക് വാഷിംഗ്‌ മെഷീൻ അതിന്റെ പണി ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതെടുത്തു വിരിച്ചു.
ചോറ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ചപ്പോളാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. ഉമ്മയാണ്. ഉമ്മയും പണി തീർത്ത് ഇരിക്കയാവും. അരമണിക്കൂറോളം സംസാരിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോളാണ് പുറത്തു കാളിങ് ബെൽ അടിച്ചത്.
“ആരോ വന്നിട്ടുണ്ട് ഉമ്മ” എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ച് നോക്കിയപ്പോ  സ്കൂൾ മേറ്റ്‌ ഫാമിലിയായിട്ട്,ഈ വഴി പോകുമ്പോൾ കയറിയതാണത്രെ. വാട്സ് ആപ് ഗ്രൂപ്പ്‌ തുടങ്ങിയവരെ മനസ്സിൽ നന്നായി സ്മരിച്ചു കൊണ്ട് മുഖത്തു ഒരു ലവ് ഇമോജി ഇട്ടു അവരെ സ്വീകരിച്ചു.

20വർഷത്തിന് ശേഷം കാണുന്നതല്ലേ!10ത്തിൽ കൂടെ പഠിച്ചവൾ. വിശേഷങ്ങൾ പങ്കു വെച്ച് അവര് പോയപ്പോ മഗ്‌രിബ് കഴിഞ്ഞു. മക്കളെ പഠിക്കാൻ ഇരുത്തി, ഗസ്റ്റ്‌ പോയതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കി, ചപ്പാത്തിയും കറിയും ഉണ്ടാക്കി.എല്ലാം വിളമ്പി കൊടുത്തു കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി അടുക്കള വൃത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോ 10.30.

ഇനിയെങ്കിലും എഴുതാൻ പറ്റുമോ….?

2മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാൽ സമയവും കഴിഞ്ഞു. അവൾ മെല്ലെ റൂമിൽ  വന്നു നോക്കി. കണവൻ കിടന്നിട്ടുണ്ട്, കുട്ടികളും ഉറക്കം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നല്ല കാര്യം. ഇന്നത്തെ തിരയൊക്കെ അടങ്ങി എന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി എഴുതാം. അവൾ മെല്ലെ  എഴുതി തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് തോളത്തു ഒരു സ്പർശനം.

ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പൊ കെട്ടിയോൻ ഇളിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു.

“തത്കാലം അടുത്ത മത്സരം വരുമ്പോ എഴുതാം വന്ന് കിടക്കു, എനിക്കുറക്കം കിട്ടുന്നില്ല.”

എഴുത്തു നിർത്തി കെട്ടിയോന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോൾ അവളോർക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ തന്നെയല്ലെ യന്ത്ര മനുഷ്യൻ. സ്വന്തമായി ഐഡന്റിറ്റി ഇല്ലാത്തവൾ. ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവൾ.യന്ത്രങ്ങൾ. യന്ത്രങ്ങൾക്കു ശമ്പളം ആവശ്യമില്ലല്ലോ നിലനിൽപ്പിനുള്ള ഇന്ധനം മാത്രം മതിയല്ലോ.

©സാബിറ ലത്തീഫി