പ്രകാശത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഫുട്പാത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ദീപക്കിന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ ഭാരം പേറുകയായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സഞ്ചിയിൽ കുറച്ചു മരുന്നുകളും ഒരുപാടു ആശങ്കകളുമുണ്ട്. അച്ഛന്റെ അസുഖവും വീട്ടുവാടകയും കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന കടങ്ങളും. ഇതിനിടയിലാണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനം സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മൂലം അടച്ചുപൂട്ടിയെന്ന വാർത്ത അയാളെ തേടിയെത്തുന്നത്.

“ഇനി എന്ത്?” എന്ന ചോദ്യം അയാളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ മരുന്നിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛനെയും പ്രത്യാശയോടെ നോക്കുന്ന അമ്മയെയും എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും? റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് അടുത്തുള്ള ചെറിയ പാലത്തിന് മുകളിൽ ദീപക് കുറച്ചുനേരം നിന്നു. താഴെ ഇരുട്ടിൽ പാളങ്ങൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീളുന്നു. ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് ദുർബലമായി, ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന ചിന്ത അയാളിലൂടെ കടന്നുപോയി.

പെട്ടെന്നാണ് അടുത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്.

“ഭായ്… വല്ലതും തരുമോ? വിശക്കുന്നു.”

അഴുക്കുപുരണ്ട വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ബാലൻ. അവന്റെ കാലുകളിൽ ഒന്നിന് ചെറിയ സ്വാധീനക്കുറവുണ്ട്. എന്നിട്ടും അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ദീപക് തൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൊതിച്ചോറ് അവന് നൽകി. അവൻ അത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ദീപക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങലുണ്ടായി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

“ഭായ്, ഇന്ന് ഒന്നും കിട്ടില്ലെന്ന് കരുതിയതാ. പക്ഷേ എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു ദൈവം ആരെയെങ്കിലും അയക്കുമെന്ന്. നാളെ ഇതിലും നല്ലൊരു ദിവസമായിരിക്കും, അല്ലേ ഭായ്?”

ആ ചെറിയ കുട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ ദീപക്കിനെ പിടിച്ചുലച്ചു. ഒന്നുമില്ലാത്തവൻ പോലും നാളെയെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാണുന്നു. അപ്പോൾ താനോ? കൈകാലുകൾ ഉറപ്പുള്ള, വിദ്യഭ്യാസമുള്ള താൻ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തോറ്റുകൊടുക്കണമോ?

അയാൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അമ്മ ശാരദ മന്ദഹാസത്തോടെയാണ് എതിരേറ്റത്.

“ദീപക്, നീ വന്നോ? നേരത്തെ നിന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് അജിത്ത് വിളിച്ചിരുന്നു. അവന് പുതിയൊരു പ്രോജക്ട് കിട്ടിയത്രേ. നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെയാണ് അവന് മാനേജരായി വേണ്ടത്. നാളെ തന്നെ ഓഫീസിൽ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു.”

ദീപക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിധി തന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കാലം കാത്തുവെച്ച വലിയൊരു വഴിയായിരുന്നു അത്. പാലത്തിന് മുകളിൽ വെച്ച് താൻ എടുത്ത തെറ്റായ തീരുമാനം എത്ര മണ്ടത്തരമായിരുന്നു എന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ഓരോ വാതിലുകൾ അടയുമ്പോഴും മറ്റൊരു വാതിൽ എവിടെയോ തുറക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

രാത്രി അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദീപക് ആ കൈകളിൽ തലോടി പതിയെ പറഞ്ഞു:

“അച്ഛാ, ഒന്നും പേടിക്കണ്ട. മരുന്ന് ഞാൻ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നാളെ എനിക്കൊരു പുതിയ ജോലിയുണ്ട്. അച്ഛനെ ഞാൻ പഴയതുപോലെ നടത്തിക്കും. നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ച സന്തോഷമെല്ലാം വരും. എല്ലാം ശരിയാകും.”

പുറത്ത് കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിലും ദീപക്കിന് തന്റെ പേരുപോലെ ഉള്ളിലൊരു വെളിച്ചം പടരുന്നത് അനുഭവപ്പെട്ടു. പ്രത്യാശയാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തെന്ന് അയാൾ ആ രാത്രി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

#എന്റെരചന -എല്ലാം ശരിയാകും