ലോകത്തിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നോട്ടങ്ങളിൽനിന്നും ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്നും ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ഞാൻ അണിഞ്ഞ കവചമാണ് ഈ പുറന്തോട്. ഉള്ളിലെ അതിലോലമായ തുടിപ്പുകൾക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഒന്ന്. പുറമെ പരുക്കനായ ഒരു പാറയായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ മാത്രമാണ്, ഉള്ളിലെ തൊട്ടാവാടി മനസ്സ് ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ നോവുകളിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു ഈ കവചത്തിന് രൂപം നൽകിയത്.
പച്ചയായ നനവും കട്ടികൂടാത്ത വികാരങ്ങളും ഈ ലോകത്തിൽ എളുപ്പം ചതഞ്ഞരഞ്ഞുപോകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് പുറമെ കാഠിന്യത്തിന്റെ ഒരു ഭിത്തി ഞാൻ സ്വയം തീർത്തു. ആരും കാണാതെ, ആരും തൊടാതെ എന്റെ ഏകാന്തതയെ അതിനുള്ളിൽ ഭദ്രമാക്കി. എങ്കിലും, അതൊരു ശാശ്വതമായ അഭയമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതൊരു കാത്തിരിപ്പാണ് – ഒടുവിൽ സ്വയം തകരാനായുള്ള, അല്ലെങ്കിൽ ഈ ആവരണങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വഴിമാറാനുള്ള ഒരു നിശ്ചലമായ കാത്തിരിപ്പ്. പുറമേയുള്ള ഈ കടുപ്പം ഉള്ളിലെ മൃദുത്വത്തെ മറയ്ക്കുന്ന ഒരു താൽക്കാലിക മുഖംമൂടി മാത്രമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ പൊട്ടലിലും ഒരു തുടക്കമുണ്ട്. ഒരു വിത്ത് സ്വന്തം പുറന്തോട് പിളർന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അത് കറുത്ത മണ്ണിനെ ഭേദിച്ച് പച്ചപ്പിന്റെ വസന്തമായി, പുതിയൊരു ജീവന്റെ തുടിപ്പായി മുളപൊട്ടുന്നു. അവിടെ ആ പൊട്ടൽ ഒരു ജനനമാണ്, വരുംകാലഘട്ടങ്ങളുടെ ആഘോഷമാണ്. എന്നാൽ, എന്റെ ഈ പുറന്തോട് ഉടയുമ്പോൾ അവിടെ പുതിയൊരു വസന്തം പിറക്കണമെന്നില്ല. പകരം, വർഷങ്ങളായി ഈ തോടിനുള്ളിൽ അടക്കിവെച്ച സകല നനവുകളും സങ്കടങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും പൂർണ്ണമായി പുറത്തുവന്ന്, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മഹാമൗനത്തിൽ, അനന്തതയിൽ വിലയം പ്രാപിക്കുകയാവും!
