ഒന്നാം ഭാഗം മുതൽ വായിക്കൂ.
ഭാഗം 6
“ഗായത്രി തളരരുത്..
കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ കൂടെനിന്ന് രാം മോഹനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരണം “
മൗനം മുറിച്ചുകൊണ്ട് ഡോക്ടർ തുടർന്നു.
“പരീക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാവും . അതതിജീവിക്കുകതന്നെയാണ് അതിനെ മറികടക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം “
“ഇതിന് എത്ര കാലം ചികിത്സ തുടരേണ്ടിവരും?”
സംയമനം വീണ്ടെടുത്ത ഗായത്രി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അവിടെയും ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. പാരമ്പര്യമായിക്കിട്ടിയ അസുഖമായതിനാൽ ഒന്നിൽക്കൂടുതൽ ജീനുകൾക്ക് ക്രമക്കേടുണ്ടാവും. “
അതുകൊണ്ടുതന്നെ എത്ര കാലം വേണ്ടിവരുമെന്നോ എത്രത്തോളം വിജയകരമാവുമെന്നോ പറയാൻ പ്രയാസമാണ്. “
” എന്നുവെച്ചാൽ പരിപൂർണ്ണമായ തിരിച്ചുവരവ് സാധ്യമല്ല അല്ലേ? “
അല്പം വ്യക്തതക്കൂടുതലിനുവേണ്ടി ഗായത്രി ചോദിച്ചു.
” അങ്ങനെയല്ല രാം മോഹൻ അസാമാന്യബുദ്ധിശക്തിയുള്ളയാളാണ്. ചികിത്സയും ഗായത്രിയുടെ കരുതലും എല്ലാംകൂടെയാവുമ്പോൾ ശരിയായേക്കാം.
പക്ഷേ. അതിന്റെ റിസ്ക് ഫാക്ടർ പറഞ്ഞു എന്നുമാത്രം ” .
ഗായത്രിയുടെ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ ഡോക്ടർ ബുദ്ധിപൂർവ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു.
“എനിക്കു മനസ്സിലായി ഡോക്ടർ …
സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആശ്വാസമായി …
ഇത്രയുംകാലമുണ്ടായിരുന്ന ഇരുട്ടു മാറിക്കിട്ടി.”
വിളർത്ത ചിരിയോടെ ഗായത്രി പറഞ്ഞു.
” ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം . ഇപ്പോഴത്തെ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രധാനകാരണം ഇതറിഞ്ഞ വിഷമമാണ്. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അതു മാറും.. പക്ഷേ, ഇടയ്ക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന പ്രത്യേകാവസ്ഥ; അതാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് “
ഇറങ്ങാൻ ഭാവിച്ച ഗായത്രിയെ നോക്കി ഡോക്ടർ ഒരിക്കൽക്കൂടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
” ഞാൻ നിഴലായ്ത്തന്നെ കൂടെയുണ്ടാവും. കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായല്ലോ .
ഡോക്ടറോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്നറിയില്ല”. തൊഴുതുകൊണ്ട് ഗായത്രി പറഞ്ഞു.
” ഇതൊരു ഡോക്ടറുടെ കടമയല്ലേ? പിന്നെ എന്തെങ്കിലുമാവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചോളൂ “
പടികളിറങ്ങുമ്പോഴും ഗായത്രിയുടെ മനസ്സിലെ വീർപ്പുമുട്ടൽ മാറിയിരുന്നില്ല.
വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല.
മനോഹരമായ ജീവിതം … അതിപ്പോൾ സമാധാനമില്ലായ്മയുടെ അകത്തളങ്ങളിൽ തളച്ചിടാൻ പോവുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ യുക്തിക്കു നിരക്കാത്ത പല പ്രതിഭാസങ്ങളും നടക്കാറില്ലേ…
അത്തരമൊരു മിറാക്കിൾ സംഭവിച്ച് എല്ലാം ശരിയായാലോ!
ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും അധികമാലോചിക്കരുത് എന്ന് പണ്ടച്ഛൻ പറയാറുള്ളത് ഓർമ്മവന്നു…
ഇപ്പോൾ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ !
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള് ഗായത്രി അച്ഛന്റെ പെട്ടി തുറന്നു .. പഴയ വി.ഐ.പി ബ്രീഫ് കേസ്. അച്ഛന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുന്ന കണ്ണട , വാച്ച്, പേന , ഒന്നുരണ്ടുജോഡി ഡ്രസ്സുകൾ ഒക്കെയുള്ള കുഞ്ഞുപെട്ടി.
ഓരോന്നിലും വിരലുകളോടിച്ച് പതിയേ ഷർട്ടെടുത്ത് നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു. അച്ഛന്റെ മണം ആവോളം ആസ്വദിച്ചു. അതിനടിയിലെ പഴയ ഡയറികളിൽ മിഴികളുടക്കി.
പതുക്കേ താളുകൾ മറിച്ചു… പല പ്രാവശ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല.
മരണശേഷവും ആ സ്വകാര്യത അങ്ങനെ നിൽക്കട്ടെയെന്ന തോന്നലുതന്നെ കാരണം.
ഇപ്പോഴതു വായിച്ചാൽ ഒരു പരിഹാരം കിട്ടിയേക്കുമെന്ന് മനസ്സു പറയുന്നു.
പതുക്കേ പേജുകൾ മറിച്ചു. മുഴുമിപ്പിക്കാനാവാതെ പാതിയിൽ നിന്നുപോയ അവസാനഡയറി..
പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല …
പതിവുപോലെ ഗായത്രി വിളിച്ചിരുന്നു. അവൾ സുഖമായിരിക്കുന്നു.
എന്നിങ്ങനെ ചില വരികൾ
ഇടയ്ക്കു കണ്ട വാചകത്തിൽ കണ്ണുകളുടക്കി..
അമ്മയ്ക്കെഴുതിയതാണ് ….
ഗായത്രി സന്തോഷമായിരിക്കുന്നു…
രാം മോഹൻ നല്ല ചെറുപ്പക്കാരൻ . ഞാൻ പേടിച്ചതുപോലൊന്നുമില്ല.എല്ലാം എന്റെ തോന്നലായിരുന്നു.
ബാധ്യതകളെല്ലാം അവസാനിച്ചു ഇനി നിൻറടുത്തേക്ക് വരാൻ സമയമായി. കുറെക്കാലമായില്ലേ കാത്തിരിക്കാൻതുടങ്ങിയിട്ട് … ഇനി അധികം വൈകില്ലട്ടോ..
വേർപിരിഞ്ഞ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം
അവസാനവരികളിലും അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവസാനനിമിഷങ്ങളായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുപോലുള്ള വാക്കുകൾ…
മരിക്കുന്നതിന് രണ്ടുദിവസംമുമ്പേ എഴുതിയ വരികൾ.. അതിനുശേഷം ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല.
അല്ല ആ രണ്ടുദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നല്ലോ…
ഗായത്രിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു. മരണംവരെയും ആ മനസ്സിൽ അമ്മയും മോളുംമാത്രമായിരുന്നു.
എന്തായിരിക്കും അച്ഛൻ പേടിച്ചത് ? എന്തായിരുന്നു അച്ഛന്റെ തോന്നൽ ……?
പഴയ ഡയറികൾ മറിച്ചുനോക്കി. ഓരോ പേജും സശ്രദ്ധം തിരഞ്ഞു.
കല്യാണത്തിനു മുൻപത്തെ ഡയറിയിലെഴുതിയ വരികൾ അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി….
‘എന്റെ മോളും പാരമ്പര്യക്കണ്ണിയിലെ ഇരയാവുമോ ?’
ഇത്ര സന്തോഷത്തിലിരിക്കുന്ന അവളോട് ഞാനിതെങ്ങനെ പറയും ?
വിധിപോലെ വരട്ടെ…
രാം മോഹനെ ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ അച്ഛനിലുണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം
പിന്നീടുണ്ടായിരുന്നില്ല..
പതുക്കപ്പതുക്കേ ഓർത്തെടുക്കാൻ നോക്കി..
നിറയേ ആളുകളുള്ള കുടുംബത്തിലേക്ക് തന്നെ പറഞ്ഞയക്കണമെന്ന് എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു . അതിന്റെ വിഷമമാവും എന്നേ കരുതിയുള്ളൂ .
എവിടെയോ എന്തോ തകരാറുണ്ട്.
അച്ഛനെന്തോ സൂചന കിട്ടിയിരുന്നു എന്നുറപ്പാണ്.
തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ടാ എന്നു കരുതിയാവും പറയാതിരുന്നത്.
ഷർട്ടും ഡയറിയും കൈയിൽപ്പിടിച്ച് എത്രനേരമിരുന്നെന്നറിയില്ല.
നേരം സന്ധ്യയാവുന്നു
റാം വരാറായി…
1 Comment
Pingback: ചുമരു തേടുന്ന ചിത്രങ്ങൾ - ഭാഗം 5 - By Suma Sreekumar - കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ