ഞാൻ എന്നെ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ

ആൾപാർപ്പില്ലാത്തൊരു
തുരുത്തിലേയ്ക്ക് എനിക്കെന്നെയും
കൊണ്ടൊന്നൊളിച്ചോടണം,
അവിടെവച്ചെന്നോ നഷ്ടമായെന്റെ
പ്രണയം പറയണം,
എന്നോടെനിക്കെന്തിഷ്ട-
മാണെന്നുറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കണം
ഞാനില്ലാതെയെനിക്കൊരു ജീവിതം
തന്നെയസാധ്യമെന്നോതി വീണ്ടും
വീണ്ടുമിറുക്കെ പുണരണം,
എന്റെ മിഴികളിലൂറിയ നോവിന്റെ
അവസാനകണികയുമൊപ്പി
എനിക്ക് ഞാനില്ലേയെന്ന
നനുത്തോരുമ്മ നെറ്റിമേൽ
പതിപ്പിയ്ക്കണം,
അങ്ങനെ ഞാനും പിന്നെയാ ഞാനും
ഇങ്ങനെ ചേർന്നിരിക്കേ
ലോകം ഞങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങും,
മഴ ഞങ്ങൾക്കായി മാത്രം പെയ്യും
ഞങ്ങൾ ചേർത്തുപിടിച്ച വിരൽത്തുമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ
മഴ ഒളിഞ്ഞു നോക്കും,
ഇത്രയടുപ്പം വേണ്ടാ രണ്ട് കൈകൾ-
ക്കിടയിലെന്നത് കുശുമ്പ് പറയും
ഞങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിയ്ക്കും
എന്നിട്ടൊന്നുകൂടിയൊന്നായി ചേരും
അങ്ങനെയിരിക്കെ മഴ ശക്തി കൂട്ടും
പ്രളയം വരും ഒന്നായ ഞങ്ങടെ
വിരലുകൾ വേർപെടും, എത്ര നീട്ടിയിട്ടും കൂട്ടിമുട്ടാതെ ഞങ്ങളാ പ്രളയത്തിൽ
ശ്വാസം മുട്ടും എന്റെ പ്രണയം
വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ
ഞാനും ഞാനും പൊട്ടിക്കരയും
ഞങ്ങടെ കണ്ണീരാൽ വീണ്ടും
പ്രളയം വരും, ആദ്യപ്രളയമങ്ങനെ
ആ പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിശ്വാസം
മുട്ടുന്നത് ഞങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കും,
പിന്നെ ഞാനെന്നെ നോക്കും, എന്നെ ഞാനും വീണ്ടും നഷ്ട്ടമായേക്കുമോ-
യെന്നൊരു ഭയം അവിടെ നിറയും അപ്പോ
ആൾപാർപ്പില്ലാത്തൊരു
തുരുത്തിലേയ്ക്ക് എനിക്കെന്നെയും
കൊണ്ടൊന്നൊളിച്ചോടണം!