ഉരുൾ തകർത്ത പകലുകൾ

എന്തോരമെന്തോരം സ്വപ്നങ്ങളും പരാതികളും വേദനകളും വേവലാതികളും പിന്നെ നാളെ എന്ന പ്രതീക്ഷകളും ഒരിക്കലും പൂവണിയാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് ഒലിച്ചുപോയത്…

മാംസം മണക്കുന്ന, ഇരുൾ മാത്രം പടർന്ന മൂന്ന് പകലിരുവുകൾക്കിപ്പുറവും എന്തെന്നും ഏതെന്നുമറിയാതെ വിറങ്ങലിച്ചു നിൽക്കുന്നവർ എന്നെപ്പോലെ മാംസവും മജ്ജയും ഉള്ളവരാണെന്നോർക്കുന്ന നേരം മുഴുവൻ ഇനിയവരെങ്ങനെ ജീവിതം തുന്നി കൂട്ടുമെന്നോർത്തു ഞാൻ അങ്കലാപ്പിലാകുന്നു…

ഇനിയുമെത്ര രാവുകൾ വെളുക്കണം അവരീ ചേറ്റുമണം മണക്കുന്ന, ഉരുൾ തകർത്ത ശരീരഗന്ധങ്ങൾ മറന്നൊന്നു കണ്ണൊന്നടക്കുവാൻ എന്നോർക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ദിക്കറിയാത്ത മഴ ഇരമ്പലിൽ ഞാനും നൊന്തു പോകുന്നുണ്ട്…