പകൽ 3 മണി
നല്ല മഴ
അവളുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ നേർത്തു വന്നു. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്കു തള്ളി..
പുറത്തേക്കു വരാൻ കഴിയാതെ ഒരു കരച്ചിൽ തൊണ്ടയിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു…
ദൂരെ കേൾക്കുന്ന ഞാറ പക്ഷിയുടെ കരച്ചിൽ..
മരണത്തിന്റെ വിളിപ്പാട്ടുകാരൻ…
———————
സമയം 5 മണി
ചീറിയടിക്കുന്ന കാറ്റും ശക്തമായ മഴയും
മഹേഷ് കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ് വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി. കാലിയായ ഗ്ലാസ് തറയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. മെല്ലെ അകത്തെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കട്ടിലിൽ അവൾ കിടന്നിരുന്നു. നീതു..
2 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് നീതു മഹേഷിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്. പ്രണയ വിവാഹം.. ഇന്ന് രണ്ടാം വാർഷികം.. പക്ഷെ 2 മണിക്കൂറുകൾക്കു മുൻപ് എല്ലാം അവസാനിച്ചു.. അല്ല അവസാനിപ്പിച്ചു.
————————
3 മണിക്കൂറുകൾക്കു മുൻപ്
വിവാഹ വാർഷികം ആയതിനാൽ സമ്മാനവുമായി എത്തുന്ന മഹേഷിനെയും കാത്തു നീതു നിന്നു. നന്നായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരുന്നു അവൾ.. ഇന്നത്തെ ഡിന്നർ പുറത്തു നിന്നാണെന്നു നേരത്തെ തന്നെ അവർ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് മഹേഷ് എത്തിച്ചേർന്നു. കയ്യിലിരുന്ന വർണ്ണ കടലാസ്സിൽ പൊതിഞ്ഞ സമ്മാനം അവൾക്കു നൽകി. പക്ഷെ അത് അപ്പോൾ തുറക്കാൻ അവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
എന്നത്തേക്കാളും സ്നേഹത്തോടെ മഹേഷ് നീതുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. മെല്ലെ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. അവളൊരു പുതുപെണ്ണിന്റെ നാണത്തോടെ മുഖം കുനിച്ചു. മെല്ലെ ആ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി അവൻ പറഞ്ഞു. സമ്മാനം കാണണ്ടേ? അവൻ കൈനീട്ടി മേശയിൽ ഇരുന്ന പൊതി അവൾക്കു കൊടുത്തു. അവളതു മെല്ലെ തുറന്നു. ചുവപ്പ് നിറമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് പെട്ടി.
തുറന്നതും അവൾ ഞെട്ടി. ബോക്സ് താഴെ വീണു. അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ചോരയിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു വിരൽ തെറിച്ചു വീണു. ആ വിരലിൽ കിടന്ന സ്വര്ണമോതിരത്തിൽ കൊത്തിവെച്ച തന്റെ പേര് കണ്ടു ഭയത്തോടെ അവൾ മഹേഷിനെ നോക്കി..
അതെ താൻ മനുവിന് നൽകിയ സമ്മാനം. നിമിഷങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവൾക്കു മനസിലായി മഹേഷ് എല്ലാമറിഞ്ഞെന്ന്..
അതെ സമയം മഹേഷിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ ചെവിയിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“കൂടെ ജീവിക്കുന്നവനെ മറന്നു മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ കിടക്കാൻ പോയ നിന്നെ ഇനി എനിക്ക് വേണ്ട.. അവനെ ഞാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടിടത്തേക്കു നിന്നെയും അയക്കുന്നു. അപ്പൊ ശുഭയാത്ര..”
അവളുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ നേർത്തു വന്നു. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്കു തള്ളി.. പുറത്തേക്കു വരാൻ കഴിയാതെ ഒരു കരച്ചിൽ തൊണ്ടയിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.
നിഖിൽ തമ്പി
2 Comments
👍👏
👍