പ്രണയമന്ത്രം

ജീവിതം തരിമ്പും

മിച്ചമില്ലെന്നോർത്ത് ഖേദിച്ച്,

നോവാനും വേവാനും കണ്ണീരില്ലാതെ

ഭൂമിയിലൊരറ്റത്ത്,

ഒറ്റയായി പരുവപ്പെട്ട്,

വിഷാദത്തിന്റെ അടി കാണാത്ത

ആഴക്കിണറിൻ വക്കിലിരിക്കും

കാലത്താണ്  അയാളെന്നെ

തിരഞ്ഞു വന്നത്..

അറ്റുവീഴാൻ വെമ്പും പ്രാണനിൽ

പ്രണയം കൊണ്ടയാൾ ധാര കോരി…

പ്രണയത്തിന്റെ ലുത്തിനിയകളാൽ

അയാളെന്റെ ഹൃദയം

വെഞ്ചരിച്ച് വെടിപ്പാക്കി..

അയാൾക്ക്‌ വേണ്ടി മാത്രം

ഞാനെന്നെയൊരു പ്രേമനഗരമായ്‌

പുതുക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു..

ഇനിയാരാലും പ്രണയിക്കപ്പെടാൻ

കഴിയാത്ത വിധം അയാളെന്നിൽ

അടിമുടി നിറഞ്ഞ്  ആയുസ്സിന്റെ ദാഹമകറ്റി…

ജീവനായ് ശ്വാസമായ്

എന്റെയെല്ലാ ഞരമ്പുകളിലും

അയാളൊഴുകി തുടിക്കുന്നു…

പ്രണയമൊരനന്തമായ

പ്രാർത്ഥനയാകുമ്പോൾ

അയാളതിൽ

ഒറ്റവരി മന്ത്രമാകുന്നു…!