🌹പ്രണയനിഴലുകൾ 4🌹

Please login to bookmark

Part 1 മുതൽ വായിക്കൂ..

Part 4 (തുടർക്കഥ )

“എന്റെ തീരുമാനം ഞാൻ രാവിലെ പറയാം പപ്പാ.. ഞാനിത്തിരി നേരം തനിച്ചിരിക്കട്ടെ.” അവൾ മുകളിലെത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് ലൈറ്റ് ഇടാതെ ടേബിളിനു മുന്നിലിരുന്നു.

മെല്ലെ ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ സ്വിച്ച് ഇട്ടു.
ഭിത്തിയിൽ പതിച്ച തന്റെ നിഴലിനോടായവൾ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കിപ്പോ എല്ലാം തുറന്ന് പറയാൻ നീ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. എന്റെ സങ്കടം ആരോടും പറയാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.. ഞാൻ ജനിച്ചപ്പോൾ തൊട്ട് എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതല്ലേ നീ. അപ്പോ എന്നെ നിനക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് കൂടുതൽ മനസ്സിലാവുക. എനിക്ക് മഹേഷിനോട് ഒരു സ്നേഹവും ഇഷ്ടവും തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അത് അവനോടും പറയാനെനിക്ക് കഴിയുന്നുമില്ല. അവന്റെ അമ്മ, നല്ല ഒരമ്മ. അവരുടെ മരുമകളായി ആ വീട്ടിൽ എത്തിപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതൊരു ഭാഗ്യം തന്നെ. എത്ര നല്ല സ്നേഹമുള്ള അമ്മ. പിന്നെ മഹേഷ് , കാണാൻ സുന്ദരനാണ് അതുപോലെ തന്നെ നല്ല സ്വഭാവവും. അവനെ തോളിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ടോയ്ലറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ പോലും അവൻ മോശമായി ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. അപ്പോൾ അവന്റെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും മാത്രം. അവന്റെ വിരൽ തുമ്പിൽ പോലും സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കരുതല് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. “

അവൾ ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ സ്വിച്ച് ഓണാക്കിയും ഓഫാക്കിയുമിരുന്നു.
അതിനനുസരിച്ച് അവളുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ വന്നും പൊയ് കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ നിഴലിനോട് പരിഭവവും പരാതിയും പറഞ്ഞു. ജീവനില്ലാത്ത നിഴൽ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ വഴികാണാത്തെ അവളോടു ചേർന്ന് ചുമരിൽ വന്നും പൊയ്ക്കൊണ്ടുമിരുന്നു.

അപ്പോൾ മഹേഷിന്റെ വീട്ടിൽ അവൻ അനീറ്റയെ തന്നെ ഓർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വീട്ടിൽ ചിലപ്പോൾ അങ്കിളും ആന്റിയും വന്നിട്ടുണ്ടാവും അവളുടെ കല്യാണക്കാര്യത്തിന് തന്നെയാവും അവർ വന്നിട്ടുണ്ടാവുക. ചിലപ്പോ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. എന്തെങ്കിലും ഒരു വിവരമറിയണമെങ്കിൽ അനീറ്റ ഇവിടെ വന്നാലേ പറ്റുകയുള്ളൂ.

അവൾ ഇനിയീ വഴിക്ക് വരുമോ?
വരാൻ സാധ്യതയില്ല. അല്ലങ്കിൽ തന്നെ അവൾക്ക് ഇവിടെ വരേണ്ട കര്യം എന്താണുള്ളത്. അവളുടെ മുമ്പിൽ നടന്ന ഒരപകടം, അപകടം പറ്റിയ
ആളെ അവൾ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ നല്ല മനസ്സിന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം അവൾ വന്ന് അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇനിയും അന്വേഷിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവും അവൾക്കില്ല. എന്തിനെന്നറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു വന്നു. അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ അറിയാൻ അവളുടെ ഫോൺ നമ്പർ പോലും തന്റെ കയ്യിലില്ല. ഇനി ചിലപ്പോൾ അവളെ ഒരിയ്ക്കലും തനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞെന്നും വരില്ല. ഒന്നര മാസത്തോളം കഴിയാതെ തനിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാനും കഴിയില്ല.. ഈ സമയത്തിനിടയ്ക്ക് അവളുടെ വിവാഹം കഴിയാനും മതി. കാൽ മുട്ടിന് അപകടം പറ്റിയത് കൊണ്ട്, പ്ലാസ്റ്ററിട്ട കാലും നീട്ടി വെച്ച് വീട്ടിൽ ഇരിയ്ക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയുമില്ല. മുറിയിലെ ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചുമരിൽ പതിഞ്ഞ തന്റെ നിഴലിനെ നോക്കി അവൻ സങ്കടപ്പെട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു.

അതേസമയം ‘ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചുമരിലെ ഭിത്തിയിൽ പതിച്ച തന്റെ നിഴലിന്റെ സൈഡിലായി ഫോണിന്റെ നിഴൽ കണ്ടപ്പോഴാണ്
പെട്ടെന്നാണവൾ ഓർത്തത്, മഹേഷിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ കയ്യിലുണ്ട്. അന്ന് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും താനത് നോട്ടു ചെയ്ത്, ഫോണിൽ സേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവൾ പെട്ടെന്ന് കോണ്ടാക്ട് ലിസ്റ്റിൽ നിന്നും മഹേഷിന്റെ നമ്പർ തപ്പിയെടുത്ത് മഹേഷിനെ കോൾ ചെയ്തു.

മുറുതലയ്ക്കൽ ഫോൺ റിംങ്ങ് ചെയ്യുന്നത് വർദ്ധിച്ച ഹൃദയമിടിപ്പോടെ അവൾ കേട്ടു നിന്നു.

പെട്ടെന്ന് റിംങ്ങ് ശബ്ദം നിലയ്ക്കുകയും കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടു.

“ഹലോ… ആരാണ്?” അവന്റെ മുഴക്കമുള്ള സ്വരം അവളുടെ കാതിൽ ഒരു കുളിർ മഴയായി, പെയ്തിറങ്ങി അവന്റെ സ്വരം കേട്ടിട്ടും മതിയാവാത്ത പോലെ അവൾ മിണ്ടാതിരുന്നു.

അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ നിന്നും അവൻ “ഹലോ.. ഹലോ” ന്ന് വെയ്ക്കുന്നത് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

“പരിചയമിലാത്ത നമ്പർ ആണ്. ഞാൻ ഫോൺ കട്ടാക്കുകയാണ് കേട്ടോ” അവൻ പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്നവൾ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ ഫോൺ കട്ടുചെയ്യല്ലേ… ഞാനാണ് അനീറ്റ. “

അവളുടെ സ്വരം കേട്ടതും പെട്ടന്നവന് സംസരാരിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതായി. നെഞ്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന പോലെ. കണ്ണിൽ നീർ വന്നു മൂടി തുളുമ്പി നിന്നു.

“ഹലോ ഞാൻ അനീറ്റയാണ്. എന്തേയ് ഒന്നും പറയാനില്ലേ. കാലിന് വേദനയുണ്ടോ… ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ, കിടന്നോ..” അവൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

“ഉം… വേദന കുറവുണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കിടന്നു. ഞാൻ അനീറ്റയെ ഓർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചതും പിന്നീട് എന്നെ വന്ന് കണ്ടതുമെല്ലാം. പക്ഷേ ഓർമ്മകളൊന്നും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നില്ല. പകൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ അങ്കിളും ആന്റിയും വരും കല്യാണക്കാര്യമാവും ന്ന് അതെന്തായി?”

“അവര് വന്നിരുന്നു. കൂടെ റിലേറ്റീവായ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരും. ഒരു പെണ്ണ് കാണൽ ചടങ്ങ് തന്നെ. “

“അതെയോ എന്നിട്ടെന്തായി. നിങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ഇഷ്ടമായോ?”

“അയാൾക്ക് എന്നെ ഒരുപാടിഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കും, തിരിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള കാരണം ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ പപ്പയുടെ തീരുമാനമാണ് എന്റെയും തീരുമാനം. ഇനിയെല്ലാം മുതിർന്നവര് തമ്മിൽ ആയ്ക്കോട്ടെ. ” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അപ്പോ ഈ വിവാഹം നടക്കാൻ സാധ്യത ഉണ്ട് ല്ലേ. “

“തീർച്ചയായും “

“അപ്പോൾ എന്റെ കാല് സുഖാവുന്നതിന് മുന്നെ കല്യാണം ഉണ്ടാവുമോ.
എന്നെ കല്യാണം വിളിയ്ക്കുമോ?”

“പിന്നെ വിളിക്കാതെ, നമ്മൾ അയൽപക്കക്കാരല്ലേ. അപ്പായെയും അമ്മായെയും കൂട്ടി മഹി വരണം. “

“എന്താ വിളിച്ചത് മഹി എന്നോ. “

“അതേ എനിക്കിപ്പോ അങ്ങനെ വിളിക്കാനാ തോന്നുന്നത്. “

“എന്നാ അങ്ങനെ വിളിച്ചോ”

“പക്ഷേ മഹീ…. എനിക്ക് ഈ വിവാഹം വേണ്ട എന്നൊരു തോന്നൽ. “

“അതെന്താ നല്ല പയ്യനല്ലേ, നല്ല വീട്ടുകാരല്ലേ”

“അതൊക്കെ ആണ്, പക്ഷേ സത്യം പറയാലോ എനിക്ക് മഹിയോട് ഒരിഷ്ടം തോന്നുന്നുണ്ട്. നമ്മൾക്ക് ഒരിയ്ക്കലും ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. ജാതി മത വ്യവസ്ഥിതികൾ തന്നെ കാരണം. പിന്നെ പപ്പയെ വിഷമിപ്പിച്ച് ഒരു തീരുമാനവും എടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുകയും ഇല്ല.”

അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ വന്നു. ഒന്നു തേങ്ങി.

“എനിക്കും അനീറ്റയോട് ഒരിഷ്ടം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അനീറ്റയോട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. അപകടത്തിൽപ്പെട്ടപ്പോ രക്ഷിച്ചതും പോരാ, ഇഷ്ടം ന്നും പറഞ്ഞ് വന്നാൽ അനീറ്റ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതി.
ഞാനിത്ര നേരം അനീറ്റ വിളിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കായിരുന്നു. “

“അതെന്തേ അങ്ങനെ തോന്നാൻ കാരണം” അവൾ ചോദിച്ചു.

“എന്തോ എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ മനസ്സങ്ങനെ പറഞ്ഞു അനീറ്റ വിളിയ്ക്കുംന്ന്.. അങ്കിള് വെറുതേ വന്നതാണോ അതോ, കല്യാണാലോചനയാണോ, എന്നൊക്കെ അറിയാതിരുന്നിട്ട് എനിക്കിവിടുന്ന് ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. വിളിയ്ക്കാനാണെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിൽ നമ്പറും ഇല്ല. എന്തായാലും വിളിച്ചല്ലോ സന്തോഷമായി. “

അനീറ്റ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ചുമരിലിലെ നിഴലിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി തെളിയുന്നുവോ.

“ചിലപ്പോ ഞായറാഴ്ച അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പപ്പയും മമ്മിയും പോവാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നാളെ പപ്പയോട് ഒരു മറുപടി പറയാം ന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രാവിലെ ഒരു മറുപടി കൊടുത്തേ പറ്റൂ. എന്താ മഹിയുടെ അഭിപ്രായം.

“അഭിപ്രായം എന്ന് വെച്ചാൽ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“മഹീ പൊട്ടൻ കളിയ്ക്കല്ലേ എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്.”

“എന്തിന്… “

“ഞാൻ നാളെ പപ്പയോട് എന്ത് മറുപടി പറയും? ക്രിസ്റ്റിയുമായി ഉള്ള വിവാഹം നടക്കട്ടേ എന്നോ. “

“ഞാനിപ്പോ എന്താ നിന്നോട് പറയേണ്ടത് അനീറ്റാ, ഞാനും അതാണ് ആലോചിക്കുന്നത്. നമ്മൾക്ക് പരസ്പരം ഇഷ്ടമാണെന്ന് നമ്മൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും അറിയാം പക്ഷേ നമ്മൾ നിസ്സഹായരും. ഇവിടുത്തെ എന്റെ അപ്പായാണെങ്കിൽ തികഞ്ഞ ഈശ്വരവിശ്വാസി, പോരാത്തതിന് ഇപ്പഴും ബ്രാഹ്മിൺസ് മാമൂലുകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരാൾ. നമ്മളൊക്കെ കോളേജിലും മറ്റും പഠിച്ചത് കൊണ്ടും സമൂഹത്തിലൊക്കെ ഇറങ്ങി നടക്കുന്നതുകൊണ്ടും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലും ജീവിത രീതിയിലുമൊക്കെ ഒരു പാട് മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടു വരാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പഴയതലമുറയുടെ വിശ്വാസങ്ങളും ജീവിതരീതിയും, ശൈലിയുമൊക്കെ മാറ്റാനും തിരുത്താനുമൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നെനിക്കറിയില്ല.
പിന്നെ എനിക്കൊരു സഹോദരിയുണ്ട്. എന്റെ ചേച്ചിയാണ്, അവളെ വിവാഹം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആളും ഭയങ്കര വിശ്വാസവും സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഉള്ള ആളാണ്.. ബാങ്ക് മാനേജരാണ്.
നമ്മൾ നമ്മുടേതായ ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്താൽ, ഇവരെയെല്ലാം നമ്മൾ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ടിവരും മാത്രമല്ല , അപ്പായുടെ കുടുംബത്തിലെ ഏതോ ഒരു പെണ്ണിനെ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇവിടുന്ന് ആലോചിക്കുന്നുമുണ്ട് പക്ഷേ എനിക്കതിലൊന്നും താത്പര്യമില്ല. ഏതോ വല്യ പണച്ചാക്കിന്റെ മോളാ. പിന്നീടത് എന്റെ തലയിൽ കേറി നിരങ്ങും. “

“മഹി കണ്ടിട്ടുണ്ടോ അവളെ. “

“ഇല്ല കഴിഞ്ഞദിവസം ചേച്ചി വിളിച്ചപ്പോൾ അപ്പാ പറയുന്നത് കേട്ടു. അപ്പോഴേക്കും അപകടം പറ്റിയില്ലേ. അല്ലേങ്കിൽ അവിടെ പോയി ആ പെണ്ണിനെ കാണാൻ പോവേണ്ടി വന്നേനേ. ഇനിയേതായാലും കാലൊക്കെ സുഖായിട്ടേ ആ ആലോചനയെ പറ്റി സംസാരമുണ്ടാവൂ. “

“അപ്പോ മഹിക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ല അല്ലേ?”

അങ്ങനെ പറയല്ലേ അനീറ്റാ. ഇഷ്ടമാണ്..
ഒരു പാട്. അന്ന് എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ പറയാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അതാണ്. “

“എന്നാൽ നമ്മൾക്ക് ഒന്നു ശ്രമിച്ച് നോക്കിക്കൂടെ മഹീ.. നമ്മുടെ കാര്യം ഞാൻ പപ്പയോട് പറയാം. മഹി അവിടെയും പറയണം. എന്നിട്ടും നടന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾക്ക് വിട്ടുകളയാം. കാരണം നമ്മൾ രണ്ടും രണ്ട് വഴിക്ക് വിവാഹം കഴിച്ച് പോയിട്ട്, നമ്മുടെ വിവാഹ ജീവിതം വിചാരിച്ച പോലെ, ഒരു സന്തുഷ്ട ജീവിതമല്ല നമുക്ക് കിട്ടിയതെങ്കിൽ. അപ്പോൾ നമ്മൾ ചിന്തിക്കും അന്ന് മഹിയോട് ഒരു വാക്ക് ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അനീറ്റയോട് ഒന്നു ചോദിക്കാമായിരുന്നു. ..എന്ന് നമ്മൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും തോന്നാൻ പാടില്ല. “

“എങ്കിൽ എന്റെ കാല് സുഖമായി ഞാൻ നടക്കുന്നത് വരെ അനീറ്റ ഒന്നു പിടിച്ച് നിൽക്ക്. അതുവരെ നമ്മൾക്ക് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും സമയം കണ്ടെത്താം. അനീറ്റ എന്തു പറയുന്നു?”

“ശരി ഞാൻ ശ്രമിക്കാം. “

“എന്നാൽ മഹി സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങിക്കോ. ഞാൻ പപ്പയോട് എന്താ പറയേണ്ടത് എന്നാലോചിക്കട്ടെ. “

“ഗുഡ് നൈറ്റ്”

പരസ്പരം വിഷ് ചെയ്ത്, കോൾ കട്ടു ചെയ്ത് സമാധാനമായി അനീറ്റ ചുമരിലേക്ക് നോക്കി.

“നിഴലിന്റെ കവിളുകൾ അരുണാഭമായി തുടുത്തിരിയ്ക്കുന്നു. ചുണ്ടിലൊരു ചെറുപുഞ്ചിരി. നിഴലിന് ചുമരിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന് അനീറ്റയെ ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി. എന്തു ചെയ്യാം നിഴലുകൾ എന്നും നിഴലുകൾ മാത്രം.

രാവിലെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാനിരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ പപ്പ വീണ്ടും ഈ വിഷയം എടുത്തിട്ടു.

”അതേയ് മോളെ.. ഞാൻ നിന്റെ അങ്കിളിനോടെന്താ പറയേണ്ടത് അവൻ രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു. നമ്മൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞായറാഴ്ച അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു.”

“പപ്പാ എടുപിടീന്നൊരു തീരുമാനം എടുക്കണ്ട, ഞായറാഴ്ച അവിടെ ചെന്ന് അവരുടെ വീടും ചുറ്റുപാടും എല്ലാരെയും പരിചയപ്പെട്ട് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോര്, വിവരം പിന്നിട് അറിയിക്കാം എന്ന് പറയ്. എന്നെ വിശ്വസിച്ച് ഓഫീസിൽ ഒരു രണ്ടു മാസത്തേയ്ക്കുള്ള വർക്ക് അവർ ഏറ്റെടുത്തിട്ടുണ്ട്. രണ്ടുമാസമാവുമ്പോഴേക്കും ഞാനാ വർക്ക് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്ത് കൊടുക്കട്ടെ. അപ്പോഴേയ്ക്കും മാനസികമായി ഞാനും ഒന്നു തയ്യാറാവട്ടെ. നിങ്ങളെയൊക്കെ വിട്ട് പിരിയാൻ ഒരു വിഷമം, അതും കൂടെയൊന്ന് ശരിയാവട്ടെ. “

“എന്നാ മോള് പറഞ്ഞ പോലെ ചെയ്യാം..” അവളുടെ പപ്പ പറഞ്ഞു.

(തുടരും )

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര