അരുമ

എങ്ങാനുമൊന്നനങ്ങിയെന്നാൽ

പൂവതിൻ വിരിയൽ മാറ്റിവച്ചു

കളഞ്ഞീടുമോയെന്നു പേടിച്ചു

ശ്വാസംവിടാതെ ധ്യാനിക്കുമിലപോൽ

ഒടുവിലു കാത്തുവച്ചൊരെൻ

പ്രേമത്തിൻ മഞ്ഞുകാലം

അരുമയോടെ നിൻതളിർത്തുമ്പിൽ

ശുഭ്രമാം വിതച്ചു.. വിരിഞ്ഞു.. എൻസഖീ!