എൻ്റെ മാത്രം കൃഷ്ണന്

എൻ്റെ കൃഷ്ണാ…

നിന്നോടുള്ള എൻ്റെ പ്രണയം തീവ്രമാകുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?

എൻ്റെ പ്രണയം ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്നത് കൊണ്ടാണോ?

നീ എൻ്റെ ആത്മാവിൽ കുടിയിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകുമോ?.

ഹേ കൃഷ്ണാ എനിക്ക് നിന്നെ പ്രണയിക്കണം. ഭാവനയിലല്ല, ജീവിതത്തിൽ.. എന്റെ ശരീരവും അതിലെ കാമനകളും നിന്നെ ജന്മാന്തരങ്ങളായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്.

എൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ കൃഷ്ണാ. നിനക്കത് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ.

നിനക്കെന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നുണ്ടോ കൃഷ്ണാ?

സമൂഹത്തിന്റെ ശരികളല്ലല്ലോ കൃഷ്ണാ നമ്മുടെ ശരി, അത് നമ്മുടെ മാത്രം ശരിയല്ലേ അത് സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ , അത് സത്യം മാത്രമല്ലേ.

എൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയാലും കൃഷ്ണാ അറിയുന്നില്ലേ നീ ഞാനാണെന്ന്… ഞാൻ നീയാണെന്ന്

ഇനി നിന്നെ കാണുമ്പോൾ നിന്നോട് ചേർന്ന് നിന്ന് നിന്റെ ഉമിനീർ നനവുള്ള ചുണ്ടുകളെയെനിക്ക് അമർത്തി ചുംബിക്കണം.നിന്റെ കാതുകളിലെനിക്കു മധുരമായ്, ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു “നീയെന്റേതാണ്, നീയെന്റേതു മാത്രമാണെന്ന്” കൊഞ്ചി കൊഞ്ചി പറയണം.അപ്പോൾ നീയെന്നെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു “സഖീ, നിന്നെയെനിക്ക് എന്തിഷ്ടമാണെന്നു ” ചൊല്ലീടണം കൃഷ്ണാ.

ഭാഗ്യവും യോഗവുമില്ലാത്തവളാണ് ഞാൻ കൃഷ്ണാ. അകലെയാണെങ്കിലും അരികിലാണ് നീ, എന്നിലെ എന്നിലാണ് നീയുള്ളത് കൃഷ്ണാ, എനിക്ക് ഒന്ന് തൊടാൻ പോലുമാകാത്തവണ്ണം നീയെന്നിൽ നിന്നകന്നു പോവുകയാണോ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ ഓർമ്മകൾ പോലുമെന്നെ ഭ്രാന്തിയാക്കീടുന്നു. പ്രണയ താപത്താൽ എൻ മനം ചുട്ടു പൊള്ളുന്നു കൃഷ്ണാ. നിന്റെ ചെറിയ അവഗണ പോലുമെന്നെ തളർത്തീടുന്നു കൃഷ്ണാ

രാവിന്റെ ഇരുളിൽ ,മഴയുടെ താളത്തിൽ,മിന്നാമിനുങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ടത്തിൽ നമ്മൾ ആലിംഗനം ചെയ്തു പിണയുന്ന നാഗങ്ങളായി ഒരു പുതപ്പിന് കീഴിൽ നമുക്ക് പ്രണയിക്കാം കൃഷ്ണാ. നമുക്ക് പരസ്പരം അലിഞ്ഞു ചേരാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടും ചൂരും പറ്റി ഞാനൊന്ന് മയങ്ങട്ടേ കൃഷ്ണാ…

ഓരോ അണുവിലും നീയുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത മയക്കത്തിലേക്ക്….

✍️✍️✍️നിഷ പിള്ള