പെയ്തു തീരാത്ത മഴപോലെ ചില ഓർമ്മകൾ

​ജീവിതം ചിലപ്പോഴൊക്കെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില വിടപറയലുകളുടെ സമാഹാരമാണ്. യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കടന്നുവരുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ നമ്മെ തനിച്ചാക്കി കടന്നുപോകും. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ നമ്മെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് ആർക്കോ അയക്കാൻ കരുതിവെച്ച, എന്നാൽ അയക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾ നമുക്കായി ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ ‘അവസാനത്തെ സന്ദേശം’ ആയിരിക്കും.

​ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്ക്രീനിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകാറുണ്ട്. ഒരു ‘ഹായ്’ ലോ ‘ഗുഡ് നൈറ്റ്’ സന്ദേശത്തിലോ അവസാനിച്ച ഒരു സംഭാഷണം പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരു വിങ്ങലായി കൂടെയുണ്ടാകും. ആ സന്ദേശം അയക്കുമ്പോൾ അതായിരിക്കും അവസാനത്തേതെന്ന് ആരും കരുതാറില്ല. “നാളെ കാണാം”, “തിരിച്ചു വിളിക്കാം” എന്നൊക്കെയുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങൾ വെറും വാക്കുകളായി ഇൻബോക്സിൽ അവശേഷിക്കുമ്പോൾ കാലം നമ്മെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും.

​ഓരോ അവസാന സന്ദേശത്തിന് പിന്നിലും പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച ഒരായിരം കാര്യങ്ങളുണ്ടാകും. പിണക്കങ്ങൾ തീർക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം, സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള വെമ്പൽ, അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു മാപ്പുചോദിക്കൽ. എന്നാൽ സമയം അതിനൊന്നും കാത്തുനിൽക്കാതെ കൈവിട്ടുപോയിട്ടുണ്ടാകും. സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന ആ വാക്കുകൾ പിന്നീട് വെറുമൊരു സന്ദേശമല്ല, മറിച്ച് ഒരായുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ആ വ്യക്തിയുടെ ശബ്ദവും ചിരിയും ഗന്ധവും എല്ലാം ആ വരികൾക്കിടയിൽ നാം തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.

​നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ബന്ധങ്ങളെക്കാൾ നമ്മെ വേട്ടയാടുക, പറയാൻ വൈകിപ്പോയ വാക്കുകളാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിക്കരുത്. ഇന്ന് നിങ്ങൾ അയക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ സന്ദേശം നാളെ ഒരാൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസമായിരിക്കാം. സ്നേഹമുള്ളവർ അരികിലുള്ളപ്പോൾ അവരോട് സംസാരിക്കുക, ചേർത്തുപിടിക്കുക. കാരണം, ഏത് സന്ദേശമാണ് അവസാനത്തേതെന്നോ, ഏത് വിടപറയലാണ് അവസാനത്തേതെന്നോ നമുക്കറിയില്ല.

​ഓർമ്മകളുടെ ചില്ലുകൂട്ടിൽ ആ അവസാന സന്ദേശം എന്നും ഒരു കനലായി അവശേഷിക്കും—ഒരിക്കലും പെയ്തു തീരാത്ത ഒരു മഴപോലെ, നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അത് പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും

#എന്റെരചന – അവസാനത്തെ സന്ദേശം