കുവൈറ്റിലേക്ക് ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കൽ ഇത്രയേറെ മാറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.
കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ്. മനസ്സിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ.
വീട്ടുകാരുടെ മുഖങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ജോലി ചെയ്യണം… കടമകൾ നിറവേറ്റണം… വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി പണം സമ്പാദിക്കണം.
അത്രയേ അന്ന് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അൽ ഫർവാനിയയിലെ ഒരു പഴയ ബിൽഡിങ്ങിലായിരുന്നു താമസം. ഒരേ ഫ്ലോറിൽ ചെറിയ ചെറിയ മുറികൾ. ഇടുങ്ങിയ വരാന്ത. എല്ലായിടത്തും പരിചിതമായ മലയാള ശബ്ദങ്ങൾ.
പ്രവാസികളുടെ ചെറിയൊരു ലോകം.
അവിടെ വെച്ചാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്.
സ്റ്റേല്ല.
ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ ഞാൻ പുതുതായി എത്തിയ ഒരാളായി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
പുതിയ ആളാണോ?
ഞാൻ ചെറുതായി തലകുനിച്ച എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണം
അത്ര മാത്രം.
വളരെ സാധാരണമായ ഒരു സംഭാഷണം.
പക്ഷേ, ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് വലിയ ശബ്ദങ്ങളോടെയല്ല.
ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിലൂടെ…
ഒരു സ്നേഹവാക്കിലൂടെ…
അറിയാതെ അവർ നമ്മുടെ ദിവസങ്ങളുടെ ഭാഗമാകുന്നു.
അവളും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി.
വൈകിട്ട് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ,
“ഹായ്…”
ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ഉണ്ടാക്കിയ കാപ്പിയുടെ മണം എന്റെ മുറിയിലേക്കും എത്തും.
കാപ്പി കുടിക്കുന്നോ?
അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ ഒരു കപ്പ് കാപ്പിക്ക് എന്തോ പ്രത്യേക രുചിയായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ.
ചിലപ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ കഥകൾ.
ചിലപ്പോൾ ഒന്നും പറയാതെ കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കൽ.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി.
ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായി.
മാസങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി.
എപ്പോഴാണ് അവൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു സാധാരണ പരിചയക്കാരിയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകമായ ഒരാളായി മാറിയതെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല.
അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന് ഒരു ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഇല്ലാത്ത ദിവസം ആ ഫ്ലോർ തന്നെ ശൂന്യമായി തോന്നും.
എങ്കിലും ഞാൻ ഒരിക്കലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഇത് വെറും ഒരു അടുപ്പം മാത്രമായിരിക്കും…
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ തന്നെ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
കാരണം ചില വികാരങ്ങൾ പറയാൻ നമ്മൾ ഭയപ്പെടുന്നത് നിരസിക്കപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയിലല്ല…
പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ ഇപ്പോഴുള്ള ബന്ധം പോലും നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയിലാണ്.
വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
ജീവിതം തിരക്കേറിയതോടെ ഞങ്ങളുടെ സംസാരങ്ങൾ കുറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, മനസ്സിനുള്ളിലെ ആ പ്രത്യേകത മാത്രം ഒരിക്കലും കുറഞ്ഞില്ല.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ആലോചിക്കുകയാണ്… സ്ഥിരമായി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണു.
പുറത്ത് ഞാൻ ചിരിച്ചു.
നല്ല കാര്യമല്ലേ… നാട്ടിൽ പോയി നിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
പക്ഷേ ആ രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച വാക്കുകൾ ഓരോന്നായി മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എന്തിനാണ് മിണ്ടാതിരുന്നത്?
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, പതിവുപോലെ അവൾ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ അന്ന് എനിക്ക് ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
സ്റ്റെല്ല
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
എന്താ?
എന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.
എനിക്ക്… ഒരുപാട് നാളായി പറയാനുള്ള ഒരു കാര്യമുണ്ട്.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു.
നിങ്ങളെ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു… ഒരുപാട്.
ഒരു നിമിഷം അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി.
എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പിന്നെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ആ പരിചിതമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ഇത് നീ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…?
എനിക്ക് മറുപടി പറയാനായില്ല.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
എനിക്കും നിന്നോട് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ… നീ ഒരിക്കലും പറയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
അപ്പോഴേക്കും ലിഫ്റ്റ് എത്തി.
ഡോർ തുറന്നു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അകത്തേക്ക് കയറി.
പക്ഷേ അന്ന് തുറന്നത് ഒരു ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന രണ്ട് മനസ്സുകളുടെ വാതിലുകളായിരുന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തുടങ്ങുന്നവയല്ല.
ചിലത് വർഷങ്ങളോളം ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും…
ഒരു കാപ്പിക്കപ്പിനുള്ളിൽ വളരും.
ഒരു ഹായ്”യിൽ ജീവിക്കും.
ഒടുവിൽ ഒരാൾ ധൈര്യമായി പറയുന്ന ഒരു വാക്കിനായി കാത്തിരിക്കും.
ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
കാരണം ചില പ്രണയങ്ങൾക്ക് വൈകിയാലും കുഴപ്പമില്ല.
ശരിയായ സമയത്ത് ഹൃദയം തുറന്നുപറയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ…
അത് ഒരിക്കലും വൈകിയ പ്രണയമാകില്ല.
ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് ഒരു പരിചയമായി…
പിന്നെ പതിയെ പതിയെ അവർ തന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായമായി മാറുന്നു.
പറയാതെ പോയ പ്രണയങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ധൈര്യമായി പറയണം — ‘എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്…
കെ. ആർ. സി ❤️
