ഇ. സന്തോഷ് കുമാർ രചിച്ച ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ നോവലുകളിൽ ഒന്നായ ‘തപോമയിയുടെ അച്ഛൻ’, മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെയും അഭയാർത്ഥിത്വത്തിന്റെയും ആഴമേറിയ അടരുകളെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത്. 2024-ലെ വയലാർ അവാർഡ് ഈ നോവലിനാണ് ലഭിച്ചത്
കിഴക്കൻ ബംഗാളിൽ നിന്ന് അഭയാർത്ഥിയായി എത്തിയ ഒരു കുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ് തപോമയിയുടെ അച്ഛനായ ഗോപാൽ ബറുവ. കഥ പറയുന്ന ആഖ്യാതാവ് തപോമയിയെ യാദൃശ്ചികമായി പരിചയപ്പെടുന്നതിലൂടെയാണ് നോവൽ പുരോഗമിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെയും പൂർവ്വകാലത്തിന്റെയും വിചിത്രവും വേദനാജനകവുമായ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് ആഖ്യാതാവ് പ്രവേശിക്കുന്നു.
സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട്, മറ്റൊരു ദേശത്ത് വേരുറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം മനുഷ്യരുടെ പ്രതിസന്ധികളാണ് നോവലിന്റെ പ്രധാന പശ്ചാത്തലം. അഭയാർത്ഥി പ്രശ്നത്തിനപ്പുറം, എല്ലാ മനുഷ്യരും ഈ ലോകത്ത് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ അഭയാർത്ഥികളോ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരോ ആണെന്ന ദാർശനികമായ ഒരു തലവും ഈ നോവൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നുണ്ട്.
ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ കുടുംബത്തിന്റെയോ മാത്രം കഥയല്ല ‘തപോമയിയുടെ അച്ഛൻ’. സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്ന നിസ്സഹായാവസ്ഥയുടെയും എന്നെങ്കിലും ഒരു സ്വന്തം ഇടം കണ്ടെത്താനാകുമെന്ന പ്രത്യാശയുടെയും വലിയൊരു നേർക്കാഴ്ചയാണ് ഈ നോവൽ സമ്മാനിക്കുന്നത്. സാഹിത്യപരമായി ഏറെ ഉന്നതസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്ന ഈ കൃതി വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു മൗനവും ദീർഘമായ ചിന്തയും ബാക്കിയാകും.
തപോമയിയുടെ പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചും കുടുംബത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള പല സത്യങ്ങളും ഈ അന്വേഷണത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. തപോമയിയുടെ അമ്മയായ സുമനയുടെയും ഗോപാൽ ബറുവയുടെയും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ് ഈ നോവൽ. ആരും വായിച്ചെടുക്കാത്ത ചില ഗൂഢഭാഷകളിൽ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഗോപാൽ ബറുവ, സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി അലയുന്ന ഒരു വലിയ അഭയാർത്ഥിയായി നോവലിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
രാഷ്ട്രീയ അതിർത്തികൾ മനുഷ്യരെ എങ്ങനെ അന്യരാക്കുന്നുവെന്നും, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അലയേണ്ടി വരുന്ന അഭയാർത്ഥികളുടെ മാനസികാവസ്ഥ എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്നും ഈ കൃതി ഹൃദ്യമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.
✍🏻uma
