Author: ഉമാ നാരായണൻ

അധ്യായം 1 റെഡ് ഗ്രാനെറ്റ് വിരിച്ച ചാരുപാടിയോട് കൂടിയ വിശാലമായ നീളൻ കോലായിലെ ചാരു കസാലയിൽ ആരും അറിയാതെ കിടക്കുകയണ്  ആയില്യം നക്ഷത്രത്തിൽ പിറന്ന നാഗനന്ദിനി തമ്പുരാട്ടി മരിച്ചു പോയിട്ടും ആത്മാവായി കോവിലകം വിട്ടു പോകാത്ത നാഗനന്ദിനിയക്ഷി മുട്ടുകവിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കറുത്തു നിബിഡമായ മുടി വിടർത്തി നിലത്തു പരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു. പുറത്തു പെയ്യുന്ന തോരാമഴയുടെ ശബ്ദവും കാവിന്റെ അതിരുകളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന തവളകളുടെ അശാന്തമായ കരച്ചിലും അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയാനകമാംവിധം നിശബ്ദമാക്കി. ഓർമ്മകൾ അവരെ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി… തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിൽ പച്ചപ്പിന് നടുവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തിലാണ് കോവിലകത്തെ തറവാട്ടിൽ ആണ് നന്ദിനി എന്ന നാഗനന്ദിനി താമസിച്ചിരുന്നത്. അവളുടെ അപൂർവ്വമായ സൗന്ദര്യം ഗ്രാമത്തിലുടനീളം പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറവും, കാന്തിചിന്തുന്ന കണ്ണുകളും, മുട്ടോളം നീളുന്ന കറുത്ത മുടിയും അവളെ കാണുന്ന ഏതൊരാളുടെയും ഹൃദയം കവർന്നു. എന്നാൽ, ആ സൗന്ദര്യത്തിന് പിന്നിൽ ആരും അറിയാത്ത…

മഞ്ഞും കാടും തണുപ്പും തൊട്ടറിഞ്ഞൊരു യാത്രാനുഭവം ​കഴിഞ്ഞുപോയൊരു ഡിസംബർ മാസത്തിലാണ് അതിരപ്പിള്ളിയെന്ന മാലാഖയെയും, അവളുടെ സ്വന്തം കുളിരുറങ്ങുന്ന കാനനപാതകളെയും തഴുകിത്തലോടാൻ ഞങ്ങളിറങ്ങിത്തിരിച്ചത്. ഒരു ക്രിസ്മസ് കാലമായിരുന്നു അത്; തണുപ്പ് വന്ന് മൂടിയ, ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തൊരു സുന്ദരമായ ഫാമിലി ട്രിപ്പ്! ​യാത്രകളെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്കൊടുവിൽ പ്ലാനുകളെല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞ്, ഒട്ടും തയ്യാറെടുപ്പുകളില്ലാതെയാണ് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങിയത്. എങ്കിലും പുലർച്ചെ തണുപ്പുള്ള കാറ്റേറ്റ് വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ കുട്ടികളുടെ ഡാൻസും പാട്ടും കളിച്ചിരികളുമായി യാത്രയുടെ ആവേശം വാനോളമായിരുന്നു. ​വശ്യസുന്ദരം, ഈ കാട്ടുപാത… പ്രകൃതി അതിന്റെ സകല സൗന്ദര്യവും വാരിവിതറിയ ഒന്നാണ് അതിരപ്പിള്ളി – മലക്കപ്പാറ റൂട്ട്. ‘തെക്കിന്റെ കാശ്മീർ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മൂന്നാറിലെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന മനോഹരമായ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ മലനിരകൾ, തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുന്ന മഞ്ഞും മഴയും, കുളിരണിയിക്കുന്ന കാറ്റ്, താഴ്‌വരകളിലെ കൊച്ചു വീടുകൾ, ആ വഴിയോരങ്ങളിൽ അങ്ങിങ്ങായി സ്വൈരവിഹാരം നടത്തുന്ന പശുക്കൾ… അതൊരു ഒന്നൊന്നര കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു! ​ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ലോകം: തുമ്പൂർമുഴി അതിരപ്പിള്ളിയിലെത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്…

തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും, ആരവങ്ങളിൽ നിന്നും അല്പം മാറിമാറി നിൽക്കുന്ന ആ ചെറിയ ലോഡ്ജ് മുറിയിലായിരുന്നു അവർ എപ്പോഴും കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നത്. മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന നോട്ടുബുക്കുകളും, ആവി പറക്കുന്ന രണ്ട് ചായക്കപ്പുകളും ആ മുറിയുടെ സ്ഥിരം കാഴ്ചകളായിരുന്നു. പുറത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ മൂടിയ ആകാശത്തുനിന്ന് ചാറ്റൽ മഴ ജനൽച്ചില്ലകളിൽ താളം പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ, നിശബ്ദതയെ സാക്ഷിയാക്കി രണ്ട് ആത്മാക്കൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ​അവിടെ, തന്നേക്കാൾ പ്രായവും അനുഭവസമ്പത്തുുമുള്ള പ്രശസ്തയായ എഴുത്തുകാരിയായ സുന്ദരിയും മധ്യവയസിലേക്ക് കലൂന്നിയ മീരയുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു നരേഷ്. മലയാള സാഹിത്യ ലോകത്ത് സ്വന്തം വിലാസം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ വെമ്പുന്ന യുവഎഴുത്തുകാരൻ. മീരയുടെ ഓരോ നോവലും നെഞ്ചിലേറ്റിയാണ് നരേഷ് വളർന്നത്. മീരയുടെ ഓരോ കഥകളും വായിച്ചു ഹൃദ്യമായ അഭിപ്രായം പങ്ക് വെക്കുന്ന നരേഷ് മീരയുടെ മനസ്സിൽ കയറികൂടി എന്നാൽ  പരസ്പരം ഉള്ള ആ ആരാധന പിന്നീട് മനസ്സിൽ ഒരു പ്രണയമായി മാറിമറിയാൻ…

ഇ. സന്തോഷ് കുമാർ രചിച്ച ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ നോവലുകളിൽ ഒന്നായ  ‘തപോമയിയുടെ അച്ഛൻ’, മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെയും അഭയാർത്ഥിത്വത്തിന്റെയും ആഴമേറിയ അടരുകളെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത്. 2024-ലെ വയലാർ അവാർഡ് ഈ നോവലിനാണ് ലഭിച്ചത് കിഴക്കൻ ബംഗാളിൽ നിന്ന് അഭയാർത്ഥിയായി എത്തിയ ഒരു കുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ് തപോമയിയുടെ അച്ഛനായ ഗോപാൽ ബറുവ. കഥ പറയുന്ന ആഖ്യാതാവ് തപോമയിയെ യാദൃശ്ചികമായി പരിചയപ്പെടുന്നതിലൂടെയാണ് നോവൽ പുരോഗമിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെയും പൂർവ്വകാലത്തിന്റെയും വിചിത്രവും വേദനാജനകവുമായ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് ആഖ്യാതാവ് പ്രവേശിക്കുന്നു. ​സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട്, മറ്റൊരു ദേശത്ത് വേരുറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം മനുഷ്യരുടെ പ്രതിസന്ധികളാണ് നോവലിന്റെ പ്രധാന പശ്ചാത്തലം. അഭയാർത്ഥി പ്രശ്നത്തിനപ്പുറം, എല്ലാ മനുഷ്യരും ഈ ലോകത്ത് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ അഭയാർത്ഥികളോ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരോ ആണെന്ന ദാർശനികമായ ഒരു തലവും ഈ നോവൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നുണ്ട്. ​ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ കുടുംബത്തിന്റെയോ മാത്രം കഥയല്ല ‘തപോമയിയുടെ അച്ഛൻ’. സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്ന നിസ്സഹായാവസ്ഥയുടെയും എന്നെങ്കിലും ഒരു സ്വന്തം…

പ്രണയത്തിന്റെ രാജകുമാരി: മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകളിലൂടെ ഒരു തീർത്ഥാടനം. ​മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും സ്ത്രീമനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി എഴുതിയ മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരിയുണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പലർക്കും മാധവിക്കുട്ടി (കമല സുരയ്യ) കേവലം ഒരു എഴുത്തുകാരി മാത്രമല്ല, ‘പ്രണയത്തിന്റെ രാജകുമാരി’ കൂടിയാകുന്നത്. അത്രയേറെ ഇഷ്ടത്തോടെ അവരുടെ കഥകൾ വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നത് വലിയൊരു ആകാശം പോലെ പരന്നുകിടക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ അനുഭൂതിയാണ്. മാധവിക്കുട്ടിക്ക് പ്രണയം എന്നത് കേവലം ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു. അത് ആത്മാവുകൾ തമ്മിലുള്ള ലയനമാണ്. കൃഷ്ണനായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ. ലൗകിക പ്രണയത്തിനപ്പുറം രാധയെപ്പോലെ കൃഷ്ണനെ പ്രണയിച്ച ആമി, തന്റെ കഥകളിലും ആ ദിവ്യപ്രണയത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ ചാലിച്ചേർത്തു. മാധവിക്കുട്ടിക്ക് പ്രണയം എന്നത് ശരീരത്തിന്റേത് മാത്രമല്ല, അത് ആത്മാവിന്റെ ഒരു ദാഹമാണ്. രാധയും കൃഷ്ണനും അവരുടെ വരികളിൽ പലപ്പോഴും പുനർജനിച്ചു. ഭൗതികമായ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, പ്രപഞ്ചത്തോളം വളരുന്ന ഒന്നാണ് പ്രണയമെന്ന് അവർ തന്റെ കഥകളിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നു. ‘നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരി’യും ‘ചന്ദനമരങ്ങളും’ വായിക്കുമ്പോൾ ആ പ്രണയത്തിന്റെ സുഗന്ധം …

പ്രിയപ്പെട്ടവന്, പ്രിയനേ, എന്റെ പ്രണയമേ, നിനക്ക് എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഉണ്ടാകും, മറക്കാൻ വഴി ഇല്ലല്ലോ. അങ്ങനെ അല്ലെ ഞാൻ പ്രണയിച്ചത് നിന്നെ. ഇങ്ങനെ ഒരു കത്ത് നീ പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണില്ല, പക്ഷെ നിനക്കായ്‌ വേണ്ടിയല്ലാതെ ഞാൻ ആർക്കു എഴുതും എന്റെ പ്രണയചിന്തകൾ.. എന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണതയിൽ എത്തിയത് നീ എന്നെ തേടി എത്തിയപ്പോളായിരുന്നു നോക്കു നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിറങ്ങളില്ലേയെന്ന് വൃന്ദാവനത്തിലെ കണ്ണന്റെ മയിൽ‌പീലിവർണ്ണമായി നീ എന്റെ മുന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുക യാണ്.. നിന്റെ താടി രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മുഖത്തെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്റെ മനസിൽ നിറഞ്ഞ്‌ കവിഞ്ഞു നില്കുന്നു എന്നത് നിനക്ക് അറിയുമോ  നമ്മുടെ ഉപാധികളില്ലാത്ത പ്രണയം മഹത്തരമാണല്ലോ മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ പോലെ നിര്‍മ്മലമായ എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രണയത്തെ നിന്റെ കവിളിൽ നനുത്ത ചുംബനങ്ങളോടെ  നിനക്കായ് ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിച്ചത് ഓർമ്മയുണ്ടോ.. പകരം ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി പോലും സമ്മാനിച്ചില്ലെങ്കിലും നിന്നെ ഞാന്‍ ജീവിതം മുഴുവനും പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്‍റെ ഇഷ്ടങ്ങളെല്ലാം …

ചെറിയ ഒരു വിവരണം *************************** മനസ്സിന്റെ മിഴിക്കോണിലെ മഷിക്കൂട്ടില്‍ മുക്കിയെടുത്ത ഒരു മയില്‍പ്പീലിത്തണ്ടെടുത്തു ഞാന്‍ ഈ അക്ഷരങ്ങള്‍ കുറിക്കുന്നു. എന്റെ നാടിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് ഞാനിന്ന് ചിറകുകൊടുക്കുകയാണ്. പറഞ്ഞറിയിക്കുവാന്‍ പറ്റാത്ത സുഖകരമായ ഒരു നൊമ്പരം.. പടിയിറങ്ങുന്നത് ഇന്നലെകളിലൂടെ മിഴികളില്‍ നിറകതിരുമായി കഴിഞ്ഞുപോകുന്ന കാലവും.. അതിവേഗം കടന്നു പോകുന്നു പച്ചപുതച്ച വയലേലകളും നാട്ടുവഴികളും അമ്പലവും കാവുമൊക്കെയുള്ള എന്റെ നാടിന്റെ സുവര്‍ണ്ണതീരത്തിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടു തല ചായ്ക്കുകയാണ്.. “ദൂരെ ദൂരെയാ മാമലയ്ക്കു കീഴെ പച്ചപ്പട്ടണിഞ്ഞു പൊൻപുലരിയിൽ അമ്പലമണി മുഴങ്ങും അമ്പലവും ആലോലം തെന്നലിൽ ഓളങ്ങളായൊഴുകി പൊന്നാമ്പൽ വിരിയുമമ്പലകുളവും എൻ മനതാരിൽ വിളങ്ങും ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമമുണ്ട്, എന്റെ സുന്ദരഗ്രാമം കൊയ്ത്തുപാട്ടിന്റെ താളമുയരുന്ന,ചേറിന്റെ മണമണിഞ്ഞ മഞ്ഞണിഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം,എന്റെ സുന്ദരഗ്രാമം ” ചെറിയ ഒരു കവിത എഴുതി നോക്കി എന്റെ നാടിനെ പറ്റി.. പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ പട്ടാമ്പിക്ക് അടുത്ത് പെരുമ നിറഞ്ഞ പെരുമയുടെ ഊരായ പെരുമുടിയൂര്‍ ദേശം ആണ് എന്‍റെ നാട്. നിളയൊഴുകുന്ന പട്ടാമ്പി പട്ടണത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചു…

വിശാഖപട്ടണത്തെ കൈലാസഗിരി ഓർമ്മകൾ.. സ്വന്തം നാടായ കേരളത്തേ പോലെ തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നഹിച്ചത് ആന്ധ്രയിലെ വിശാഖപട്ടണമായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ ജോലി വിശാഖപട്ടണം hpcl ൽ ആയിരുന്നതിനാൽ വർഷങ്ങളോളം അവിടെ താമസിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ.. ആന്ധ്രയിൽ വീണ്ടും ഒരു മഴക്കാലം ഇപ്പോൾ ചാറിത്തുടങ്ങുന്നു. ഗംഗാവരം ബീച്ചും RK ബീച്ച് എന്നാ ഋഷികൊണ്ട ബീച്ചും അണ്ണാവുരം ടെമ്പിളും .ബോറോകേവെസ്സും. സിംഹാചലം ടെമ്പിളും നൽകുന്ന ഓർമ്മകളെക്കാൾ മഴ മനസില്‍ പെയ്യിക്കുന്നത് കൈലാസഗിരി…യാത്രയുടെ . ഓർമ്മകളാണ്. വിശാഖപട്ടണത്തേ കൈലാസഗിരിയിലേക്ക് ആദ്യമായി പോയത് ഏട്ടന്റെ കൂടെ 2001ൽ മൂന്നു വയസുള്ള ചെറിയ മോനെയും കൂട്ടി ബൈക്കിലായിരുന്നു അന്ന് യാത്ര. വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന ഹെയർപിൻ വളവുകൾ അവസാനിക്കുന്നത് കുന്നിന്റെ മുകളിൽ ഉള്ള കൈലാസഗിരിയിലാണ്.. ഇതുപോലൊരു മഴ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സായാഹ്നം ഇങ്ങനെ ഒരു മഴക്കാലത്ത് കൈലാസഗിരിയിലേക്കു പോയതോര്‍ക്കുന്നു. കേറി ചെല്ലുമ്പോൾ ആദ്യം കാണുത് ശിവനെയും ഭൂതഗണങ്ങളെയും ചെമ്പിന്റ ശില്പത്തിൽ കൊത്തിയ കവാടമാണ്.. കേറിച്ചെല്ലും തോറും വിസ്മയം കൊള്ളുന്ന കാഴ്ചകൾ…

രണ്ടു ദിവസമായി കിരൺ ജോലിക്ക് പോകാതെ റൂമിൽ തന്നെ ചടഞ്ഞു കൂടി ഇരിക്കുന്നു. അവന്റയാ ഇരിപ്പ് കണ്ടിട്ട് വിനുവിന് ദേഷ്യം വന്നു.  “ഡാ നിയിന്നും ഡ്യൂട്ടിക്ക് വരുന്നില്ലേ ”  “ഇല്ല”  “ങേ… ഇല്ലേ.നിയിതെന്തു ഭാവിച്ചാ? പോണോരു പോട്ടെന്ന് വെക്കണം. ചുമ്മാ ഇവിടെ കുത്തിയിരുന്ന് മോങ്ങീട്ട് ഉള്ള ജോലി കളയാനുള്ള പരിപാടിയാണോ?”  “നിനക്കറിയുമോ വിനു? ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ഈ ലോകത്തിൽ വേറൊരാൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.  ശ്വേത. എന്റച്ഛനെക്കാളും അമ്മയെക്കാളും പെങ്ങളെക്കാളും കൂടുതൽ ഞാനവളെ സ്നേഹിച്ചു.  കാരണം, അവളെന്റെ സ്വന്തമാകുമെന്ന് തന്നെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.  എനിക്കൊരു ജോലി കിട്ടിയതിനു ശേഷം എന്റെ ആകെയുള്ള പെങ്ങൾക്ക് പോലും ഞാനൊരു ചൂരിദാർ പോയിട്ട് ഒരു പൊട്ടോ വളയോ മലയോ കമ്മലോ പോലും ഞാനീ കാലത്തിനിടയിൽ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നില്ല.  എല്ലാം ശ്വേതയിട്ട് കാണാനായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. അവള് കാത്തിരിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞതോണ്ടാ ഞാനിങ്ങോട്ട് പോന്നത്.”  “ഡാ പൊട്ടാ… നിശ്ചയമല്ലേ കഴിഞ്ഞുള്ളു. നമുക്കവളെയൊന്നു വിളിച്ചു നോക്കാം. എന്താ ഉണ്ടായത് ആരുടെ ഭാഗത്താ തെറ്റ്…

മരുമക്കത്തായമനുനുസരിച്ചുണ്ടായിരുന്ന കൈമാറി കൈമാറി കിട്ടിയ തറവാട് കാലപ്പഴക്കം കാരണം ഇടിഞ്ഞു വീഴാറായപ്പോൾ ആ തറവാട് പൊളിച്ചു കളഞ്ഞു പുതിയ വീട് വച്ചിട്ട് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ ആയുള്ളൂ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഉള്ള പുതിയ അത്യാധുനിക രീതിയിൽ ഉള്ള വീട്. വീടിന്റെ മുൻവശത്തുതന്നെ പഴമയുടെ സ്മൃതി ഉറങ്ങുന്ന സർപ്പക്കാവ്… കുറച്ചു അപ്പുറം മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയു ഉറങ്ങുന്ന സമാധി. അതിനും കുറച്ചു അപ്പുറം തന്നെ ദീപ്തിയുടെ അച്ഛന്റെയും അസ്ഥിത്തറ പഴയ കാലത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പ്…. ദീപ്തിയുടെ ഭർത്താവ് വിദേശത്ത് ആണ് പ്രായമായ അമ്മയും ബികോം ലാസ്റ്റ് ഇയർ വിദ്യാർത്ഥിയായ മകൻ വിവേകും മാത്രം. വീട്ടിൽ.. അന്ന് വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അമ്മ അന്നും പതിവ് പോലെ സർപ്പകാവിലും തുളസിത്തറയിലും അസ്ഥിത്തറയിലും വിളക്ക് വച്ചു. പുതിയ വീട്ടിൽ ആണെങ്കിലും അമ്മ പഴയ ആചാരങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ആണ്. അമ്മ വിളക്കെല്ലാം വച്ചു നാമം ചൊല്ലി ഏഴ്മണി സീരിയലിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുപ്പായി, ഇനിയിപ്പോ രാത്രി പത്തിന്റെ സീരിയൽ കൂടി കഴിഞ്ഞേ എഴുന്നേൽക്കു.. അടുക്കളയിൽ…