മതം…
സ്നേഹമായിരുന്നില്ല അളവുകോൽ
മതമായിരുന്നു…
അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ അളന്നു മുറിച്ച
എന്റെ പ്രാണനുംപ്രണയവും
അതൊന്നിന്റെ
മൂർച്ചയിലായിരുന്നു…
മരണം..
ഒന്നായ് തുടിച്ചിരുന്ന ഹൃദയങ്ങളെ
അറിയാദൂരത്തേക്ക് അകറ്റിക്കളഞ്ഞ
മുഖങ്ങൾക്കൊക്കെയും
മരണമെന്ന പേരായിരുന്നു
എൻ്റെയെന്ന് പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച്
തെറ്റിപ്പിരിഞ്ഞു പോയയെൻ്റെ
ബന്ധങ്ങൾക്കൊക്കെയും
മരണത്തിൻ്റെ ഒറ്റുമുഖമായിരുന്നു
മൗനത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിൽ
അലിഞ്ഞില്ലാതായ
വാക്കുകൾക്കൊക്കെയും
മരണത്തിൻ്റെ മരവിപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു
യാത്രപറയാതെ ഇടവഴിയിലിറങ്ങി
നടന്നെന്നെ പറ്റിച്ച പാതിയായ
സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊക്കെയും
മരണത്തിൻ്റെ വശ്യ ഗന്ധമായിരുന്നു
ഓടിയെത്തിയിട്ടും അറിയാത്ത
ഭാവത്തിലെന്നെ
വിട്ടകന്നതൊക്കെയും
മരണമെന്ന സത്യത്തിലേക്കായിരുന്നു
വിങ്ങൽ..
കാഴ്ച മങ്ങിയ പകലുകൾ
തന്നതെനിക്കെന്റെ
വറ്റിയ കണ്ണീർ തടങ്ങൾ
മാത്രമായിരുന്നു..
നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു ഞാൻ
ചിന്തിച്ചതൊക്കെയും
എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വിങ്ങലിൽ
നിന്നായിരുന്നു…
കാലം..
നിനക്കറിയില്ലേ…
എന്റെ പ്രാണന്റെ പിടച്ചിൽ…
നിലച്ചുപോയിട്ടും
ഓടിത്തുടങ്ങിയ എന്റെ
ജീവിത സൂചികൾക്ക്
ഇനിയുമൊരു നിൽപ്പിനു
ആവതില്ല….
ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ
എനിക്ക് നീയും എന്റെ കരങ്ങളും
മാത്രമായിരുന്നില്ലേ…
മുറിവേറ്റ മനസ്സിന്റെ
വിങ്ങലകറ്റാൻ വീണ്ടുമൊരു
മുറിവേൽകാൻ
എനിക്കിനിയും
വയ്യെന്റെ കാലമേ….
