മൗനം ചിതയൊരിക്കിയ
നിമിഷങ്ങളിൽ വീണുടഞ്ഞ
കവിതയൊരു പുനർജ്ജന്മം തേടി
അക്ഷരങ്ങൾക്കായി കേഴുന്നുണ്ട്
നീർ വറ്റിയ മിഴികളിൽ
നിന്റെ നിഴൽ മാഞ്ഞതിന്റെ
അന്ധകാരം മാത്രം ബാക്കി
സൂര്യനു നേരെ ഉയർന്ന മിഴികളിൽ
പരിഹാസത്തിന്റെ ചുവപ്പ്,
ഊർജ്ജദായകനായിട്ടും
പ്രപഞ്ചപരിപാലകനായിട്ടും
മകനെ തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത
പിതാവിനോടുള്ള പരിഹാസം
ഭൂമിയിലേക്ക് നീണ്ട മിഴികളിൽ
സഹതാപത്തിന്റെ വിളർച്ച,
പെറ്റു പോറ്റിയ മകളുടെ
മാനം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെ
സർവ്വംസഹയായി നിസ്സഹായായ
മാതാവിനോടുള്ള സഹതാപം
മിഴികൾ ചേർത്തടച്ചു
നിറയുന്ന അന്ധകാരത്തിന്റെ
ലാളനയിൽ ഹൃദയത്തെ
കൊരുത്തു വെച്ചു
ഇനി മിഴികൾക്ക് വിശ്രമം
മൗനത്തിന്റെ കൂട്ടിലിനി
ചിന്തകൾക്ക് പൂർണ്ണവിരാമം.
– ധനുഗായത്രി
