ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നോർ

ഇരുട്ട്…

പകലുകളെ പേടിയാണ്.
ഓരോ ദിനങ്ങളും നല്ലതിനൊപ്പം തരുന്ന ചീത്ത അനുഭവങ്ങളെയും ഓർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ പിടപ്പാണ്.

രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ ദുസ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ട് കിടന്നാൽ പോലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശരീരവും മനസും വേദനിക്കും വിധം ചില സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഉള്ളം കീറി മുറിച്ച് കടന്ന് പോകും.

“നിനക്ക് എന്തിന്റെ കുറവാണ് ഇവിടെ? എല്ലാമുണ്ടല്ലോ” എന്ന് ചോദിക്കുന്നവരോട്
പറയാൻ ഉത്തരമില്ല.

ശരിയാണ്.. എല്ലാമുണ്ട്.
സന്തോഷം.. സ്നേഹം.. പരിഗണന.. കുടുംബം. എല്ലാമുണ്ട്.

ഇല്ലാതെ ഉള്ളത് ഞാൻ മാത്രം ആണ്.
എങ്ങനെ ആകണമെന്ന് കുഞ്ഞിലേ മുതലേ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു ‘ഞാൻ’.
പലതരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് വന്നവളാണ്.

മറ്റുള്ളവർ പറയുന്ന എല്ലാ ട്രോമകളിലൂടെയും കടന്ന് വന്നവൾ.
മാനസികമായി മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ട്.. പലതവണ..
പലപ്പോഴായി.

എന്നിട്ടും പരാതിയോ പരിഭവമോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല..
അതൊന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.. പറ്റാഞ്ഞിട്ടണ്

അതിനുള്ള മന ധൈര്യമോ സാഹചര്യമോ ആരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല, ഉണ്ടാക്കി തന്നിട്ടുമില്ല.

വളർന്ന സാഹചര്യം.. കുടുംബത്തിൽ പിറന്നവൾ.. അടക്കവും ഒതുക്കവുമുള്ളവൾ
ബഹുമതികൾ നിറയെ വാരി കൂട്ടി.

പക്ഷെ അടക്കി വച്ച ഒത്തിരിയൊത്തിരി കാര്യങ്ങൾ ഇന്നും തികട്ടി വന്നിട്ട് മുന്നോട്ട് ഒരിഞ്ച് പോലും ചലിക്കാനാവാത്ത വിധം ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട് പൂട്ടുകയാണ്.

ഒരു കുറ്റിയിൽ കയർ കെട്ടി അതിന്റെ ഒരറ്റം കഴുത്തിലേക്ക് ഇട്ടു തന്നിട്ട് മുന്നോട്ട് പോ പോ എന്ന് നിർബന്ധിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യാനൊക്കും?

വട്ടത്തിൽ ഓടി, തുടങ്ങിയ ഇടത്ത് തന്നെ തിരിച്ച് എത്താൻ അല്ലാതെ?

കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പേന പിടിച്ച് വാങ്ങിച്ചിട്ട് കയ്യിൽ ഒരു കലവും തവിയും തന്നിട്ട് ഇനി ഇതാണ് നിന്റെ ജീവിതം എന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സ് മരവിപ്പിച്ചവർ തന്നെ നീ വിചാരിക്കാഞ്ഞിട്ടാണ് നീ നന്നാവാത്തത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്ത് വികാരമാണ് ഉള്ളിൽ തോന്നുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ.

പലപ്പോഴും ഉള്ള് നൊന്ത് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
പൊട്ടിത്തെറിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മൗനമായി ഇരുന്ന് വിധിയെ പഴിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മനസ്സിനെ നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ കഴിയാത്തവളോട് ഉപദേശങ്ങളും കൊണ്ട് വരരുതേ എന്ന് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാകാത്ത ചിലർ.

എത്ര ചെയ്താലും ബാക്കിയായി പോകുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് പഴി കേൾക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരുവളുടെ ചിന്തകളെ എങ്ങനെയാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കാൻ സാധിക്കുക?

അതും സ്വയം ഇന്നേ വരെ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ഒരുവൾക്ക്?

സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയ പ്രായത്തിൽ അവളുടെ ചുമലിലേക്ക് അവൾക്ക് മുൻപരിചയം പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു വലിയ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ വച്ച് കൊടുത്തിട്ട് ഇനി ഇതാണ് നിന്റെ ലോകം എന്ന് പറഞ്ഞു സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയവർ കയ്യൊഴിയുമ്പോൾ എന്താണ് ഒരു പെൺകുട്ടി ചെയ്യുക?

അത് വരെ കണ്ടിട്ട് പോലും ഇല്ലാത്തവരുടെ ശീലങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും ഒക്കെയും പിന്നെ അവളുടേതായി തീരുകയാണ്.

വന്ന് കേറിയവൾ എന്ന പട്ടം അവൾ മാത്രം ചുമക്കുമ്പോൾ ഏതോ ആൾക്കാരെയൊക്കെ സ്വന്തമെന്ന് അവൾ കരുതണമത്രേ.

രക്തം കൊണ്ട് ബന്ധുക്കൾ ആയവർ കർമം കൊണ്ട് ബന്ധുക്കൾ ആയവർക്ക് തീറെഴുതി കൊടുത്തതാണത്രേ ഇനി അവളുടെ ജീവിതം.

പണവും സ്വർണവും വിദ്യാഭാസവും ജാതിയും മതവും കുലവും ഗോത്രവും എന്തിന് നിറം പോലും വച്ചാണ് പിന്നീടവളുടെ യോഗ്യത അളക്കുക.

താലി കെട്ടിയവൻ അവളുടെ മനസ്സ് തോടും മുന്നേ ശരീരം തൊടും.

അപരിചിതമായ ആ സ്ഥലമോ ആൾക്കാരോ സ്വന്തം മുറിയോ എന്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പുരുഷനെ പോലുമോ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും മുന്നേ കിടക്ക വിരിച്ച് ഒരാളുടെ നഗ്നത കാണുകയും കാണിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നവളുടെ മാനസിക വൈഷമ്യം എന്താണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ഓർത്ത് നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ?

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ഹൃദയം വിങ്ങാൻ പാകത്തിന് ഒരു കാരമുള്ള് തറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും അപ്പോൾ.

എന്തിനാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾ കണ്ണ് നിറച്ചിട്ടുണ്ടാവുക ഈ ഒരു മുള്ള് ഹൃദയത്തിൽ ചെറുതായി അമരുമ്പോഴാകും.

അതിൽ രക്തം പൊടിഞ്ഞു നോവുമ്പോഴാണ് അവൾ നിസംഗതയുടെ മൂടുപടം എടുത്ത് അണിയുക.

അവളിലെ പ്രണയത്തെയോ പ്രേമവികാരങ്ങളെയോ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ മാത്രം വലുപ്പമുണ്ടാകും ചിലപ്പോൾ അത്തരം സന്ദർഭങ്ങൾക്ക്.

അതിന്റെ പേരിൽ അവൾ പിന്നീട്‌ ഓരോ രാത്രികളിലും പഴി കേട്ട്, നിശബ്ദയാകും.

ശരീരത്തിനൊപ്പം മനസിനും മുറിവേൽക്കും.

പിന്നീടൊരിക്കൽ പോലും പ്രണയം എന്തെന്ന് അനുഭവിക്കാൻ കൂടി ഭയപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ അവളെ അത് ചൂഴ്ന്ന് നിൽക്കും.അവളുടെ മനസ്സിനെ ചൂഷണം ചെയ്യും.

തുമ്പിയെ കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിക്കും പോലെ ഒരു പെണ്മനസിലേക്ക് ഇത്രയും ഭാരമുള്ള ഒരു കല്ലെടുത്ത് വച്ചാൽ പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് അവളൊന്ന് നിവർന്ന് നിൽക്കുക?

ഭയമോ ആശങ്കകളോ ഇല്ലാതെ ചിരിക്കുക?

ചുറ്റിനുമുള്ളതിൽ ഭംഗി കണ്ടെത്തുക?

കാലങ്ങൾ പോകുംതോറും സ്നേഹം കൊണ്ട് കൂടാരം കെട്ടി അവൾ ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാകും.

എങ്കിലും ആ അമ്മയ്ക്ക് അവൾ അപ്പോഴും മകൾ ആയിരിക്കില്ല.മരുമകളാണ്.
പക്ഷേ ചെന്ന് കേറുന്നവൾക്ക് എന്നും അവിടുത്തെ അമ്മ; അമ്മ തന്നെ ആയിരിക്കണം എന്നുമാണ് പ്രമാണം.

ഡിവോഴ്സ് ആയ ഒരു കൂട്ടുകാരിയോട് ഒരിക്കൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടായത് ? ന്ന്”

ബാലിശമായി പോയ ആ ചോദ്യത്തിന് എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.

” അനുഭവിക്കാത്തവർക്ക് എല്ലാം കെട്ടുകഥ ആണെന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല..
സ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിലും ഭർത്താവിനു ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ എടുക്കുകയും ഭാര്യയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ അത് കിട്ടാതെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചില പ്രതിഭാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇത്.

സമൂഹം പെണ്ണുങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ചില വിചാരങ്ങളുണ്ട്.

ഫുഡ്‌ മനുഷ്യന് ആവശ്യമുള്ളത് പോലെ ശരീരത്തിന് ആവശ്യം വരുന്ന ഒരു സംഗതിയാണ് ഇത്.

രുചിയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാതെ വിശക്കുമ്പോൾ ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോലെ ,
പ്രണയമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ ശരീരം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒന്ന്..അതിന് സമൂഹത്തിന്റെ പിന്തുണ..അത്രയേ ഉള്ളൂ..”

അന്നൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ കണ്ട് മുട്ടിയ പലരിലൂടെയും ഇതേ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നത് വേദനയാണ് തന്നത്.

കാലം കുറേ കടന്ന് പോയിട്ടും നിരാശയുടെ പടവുകൾ മാത്രം കയറാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ജല്പന്നങ്ങൾ മാത്രമാണിത്.

എല്ലാ മനുഷ്യരും സ്നേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ചിലർക്ക് കിട്ടും.ചിലർക്ക് കിട്ടില്ല. കിട്ടിയത് കൊണ്ട് ആശ്വസിക്കുന്നവരും തനിക്ക് കിട്ടുന്ന പൊള്ളയായ സ്നേഹത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്.

പറ്റിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട് പോലും അതിനെ വിട്ട് പോകാനോ കളയാനോ കഴിയാത്തവണ്ണം പായൽ പോലെ ആ സ്നേഹത്തിൽ പറ്റി പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്നവർ.അത് അവരുടെ ആശ്വാസമാണ്.

പുരോഗമനവും സദാചാരവും പറഞ്ഞ് അടി കൂടുന്ന മത- ജാതി- രാഷ്ട്രീയ -കോമരങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ ഇത് പോലെ സ്വയം തിരിച്ചറിയാതെ, എപ്പോഴോ കിട്ടിയ പ്രഹരത്തിൽ സ്ഥലകാല ബോധം പോലുമില്ലാതെ ചില മൂക ജന്മങ്ങളും ജീവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വെറുതെ ഒന്ന് ഓർത്ത് വച്ചോളൂ..

മരിക്കാനും കഴിയാതെ, ജീവിക്കാനും പറ്റാതെ തനിക്കെന്താണ് പറ്റിയതെന്നും പറ്റുന്നതെന്നും മനസിലാക്കാതെ വെറുതെ ജീവിക്കുന്ന കുറച്ച് പേർ ഉണ്ട് ഈ ലോകത്തിലെന്ന്.

ആ ഇരുട്ട്…

വെളിച്ചമണയും മുന്നേ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് വരാനായി നോക്കിയിരിക്കുന്ന ചിലരുടെ
മരണഭീതി നിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ഇനിയും നനയാതെ ഇരിക്കട്ടെ.