🌹നവംബറിലെ ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ 🌹

രണ്ട് ദിവസമായി മനസാകെ അസ്വസ്ഥമാണ്. അകാരണമായ ഒരു വേവലാതിയിൽ ഉള്ളുരുകുന്നത് പോലെ. സങ്കടമായും ഉദാസീനതയായും ദേഷ്യമായും അത് അല്പാല്പമായി തുളുമ്പി തെറിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി ഏതാണ്ട് ഇതേ സമയത്ത് പേരറിയാ നൊമ്പരങ്ങൾ വന്നു മനസ്സിനെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരു പതിവായിട്ടുണ്ട്..

” നാളെ അവിടം വരെ പോണം എന്ന് നിർബന്ധമുണ്ടോ? രാവിലെ ഇവിടുത്തെ പള്ളീല് പോകാം, കുർബാന കാണാം. അത്രയൊക്കെ പോരെ? മരിച്ച ആത്മാക്കൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥന ഇവിടെ അടുത്തുള്ള പള്ളീലോ വീട്ടിലിരുന്നോ ആകാമല്ലോ”.

ഞായറാഴ്ച വൈകിട്ടു വീട്ടിൽ ചടഞ്ഞു കൂടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൻ്റെ പുറത്തു ആള് വെറുതെ ചോദിക്കുന്നതാണ്, എനിക്ക് അതറിയാം.

” ഇവിടുത്തെ സെമിത്തേരിയിൽ എൻ്റെ ആരാ ഉള്ളത്? അവർ ഉള്ളിടത്തേക്ക് അല്ലേ ഞാൻ നാളെ പോകേണ്ടത്? നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നതല്ല, അതല്ലേ ശെരി “.

എന്നൊക്കെയാണ് ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. അതിൽ എത്ര വാക്കുകൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ കുടുങ്ങി ഒടുങ്ങിപ്പോയി എന്ന് തീർച്ചയില്ല.

” നാളെ ഞായറാഴ്ചയല്ലേ വൈകിട്ട് പോയേക്കാം. അത് പോരേ? ”

എന്ന ചോദ്യത്തിനും മനസ്സിനെ സമാധാനപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നാളെ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് രണ്ടാളും ബൈക്കിൽ എൻ്റെ നാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ നേരം തുലാവർഷം പെരുമ്പറ കൊട്ടി വന്നു പെയ്തു പോക്ക് മുടക്കുമോ? എങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെ എത്തിപ്പെടും വരെ ഒന്നിലും മനസ്സ് ഉറച്ചു നിൽക്കില്ല, തീർച്ച.

പിറ്റേന്ന് യാത്രതിരിക്കും മുൻപ് മുറ്റത്ത് നിന്ന് പൂക്കളൊക്കെ നുള്ളിയെടുക്കുന്നത് കണ്ട്,

“ഇതൊക്കെ എവിടെ വെക്കാനാ? അവിടെ ആരുടേം കുഴിമാടം ഇല്ലല്ലോ ! എത്രയോ വർഷം മുൻപ് അതൊക്കെ എടുത്ത് പോയതാ”.

ശരിയാ. അവിടെ ആ മണ്ണിൽ ഇപ്പോ മറ്റാരൊക്കെയോ ആണ് ഉറങ്ങുന്നത്. ചെറിയ സെമിത്തേരിയാണ് എൻ്റെ ഇടവക പള്ളിക്ക് സമീപമുള്ളത്. ഇപ്പോഴായിട്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ കൊല്ലത്തിനപ്പുറം ഒരു കുഴിമാടത്തിന് ആയുസ്സില്ല. പണ്ട് നാലഞ്ച് കൊല്ലം വരെയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന ആ കടലോര ഗ്രാമത്തിൽ ഇപ്പോ എഴുപത് എൺപത് പേരോളം ഒരു കൊല്ലം മരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടു. മരിക്കാൻ ആളുകൾക്ക് ഇത്രയും ധൃതിയോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും ആ സെമിത്തേരി കണ്ടാൽ !

“കുഴിയില്ലാത്തവർക്ക് സെമിത്തേരിയിൽ ഒരു കുരിശു രൂപമുണ്ട്, പൂക്കൾ വയ്ക്കാനും മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കാനും. അവിടെ വച്ചോളാം ” എന്ന് ഞാൻ.

നവംബറിൽ മറക്കാതെ വിരിയുന്ന വയലറ്റ് ഓർക്കിഡ് പൂക്കൾ മൂന്നാലു തണ്ടെടുത്തു. പിന്നെ ചെറിയ അലങ്കാര പനയുടെ ഇലകൾ. ഒലിവ് ചില്ലകൾക്ക് ഒരു നാടൻ പകരക്കാരൻ ആയിക്കോട്ടെ. പിന്നെ ചുവപ്പ്, ഓറഞ്ച് നിറങ്ങളിലുള്ള നാലഞ്ച് റോസാപ്പൂക്കൾ കൂടി വയ്ക്കാം. എല്ലാം കൂടി ഒരു പൂച്ചെണ്ട് അങ്ങനെ തരപ്പെടുത്തി. പക്ഷെ നവംബറിന് വയലറ്റ് ആസ്റ്റർ പൂക്കളുടെ നിറമാണ് എൻ്റെ മനസ്സിൽ. വെള്ള മുതൽ കടും വയലറ്റ് വരെ പല നിറഭേദങ്ങളിൽ ഉള്ളവ. പണ്ടൊരു നവംബർ രണ്ടാം തീയതി കുഴിമാടത്തിൽ വയ്ക്കാൻ അമ്മ വാങ്ങി കൊണ്ട് വന്നിട്ടാണ് ഞാനാദ്യമായി ആ പൂക്കൾ കാണുന്നത്. അന്ന് മരിച്ച ആത്മാക്കൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായുള്ള ദിവസമാണ്. അതി രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ സെമിത്തേരിയിലേക്ക് ആളുകൾ വന്നും പോയുമിരിക്കും. കടലിന് അഭിമുഖമായിരുന്നു പള്ളിയും സെമിത്തേരിയും.

വെളുത്ത അക്ഷരത്തിൽ പേരെഴുതിയ കറുത്ത പെയിൻ്റടിച്ച മരക്കുരിശ് നാട്ടിയ അപ്പച്ചൻ്റെ കുഴിമാടത്തിൽ അന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് ആ വയലറ്റ് പൂക്കൾ വെച്ചപ്പോൾ കാണാൻ എന്തു ഭംഗിയായിരുന്നു. വശങ്ങളിൽ കത്തിച്ചു വച്ച, കടൽ കാറ്റിലാടുന്ന മെഴുകുതിരി നാളത്തിനും മറ്റൊരു അലങ്കാരങ്ങൾക്കും പിന്നീട് തരാൻ പറ്റാത്തത്ര അഴകുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കുട്ടിക്കാലത്ത് കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും സുന്ദരമായ സന്ധ്യ അതായിരുന്നു. പുറത്ത് പള്ളി അങ്കണത്തിന് മേലേ, കണ്ണു ചിമ്മുന്ന താരകങ്ങൾക്ക് താഴെ ഇത്തിരിവെട്ടമൊരുക്കുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളും ഒരിക്കലും മനസ്സിൽ നിന്ന് മായാത്ത ഓർമകളാണ്.

മറ്റു കുട്ടികൾക്ക് സെമിത്തേരിയും കല്ലറയും എല്ലാം പേടിപെടുത്തുന്ന കാഴ്ചകളാണെങ്കിൽ എനിക്കത് എന്നും ഒരു പിടി ഓർമകളുടെ കൂടാരമായിരുന്നു. എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയവരുടെയെല്ലാം സാമീപ്യം ഒന്നുകൂടി അനുഭവിച്ചറിയാനുള്ള സ്ഥലം.

“നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കെങ്കിലും സെമിത്തേരിയിൽ സ്വന്തക്കാരുടെ കുഴിമാടമുണ്ടോ? എനിക്കുണ്ടല്ലോ !! ” എന്ന് വീമ്പു പറഞ്ഞ, നഷ്ടപ്പെട്ടത്തിൻ്റെ  മൂല്യമറിയാതിരുന്ന നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം.

ബന്ധുവീടുകളിലെ കല്യാണത്തലേന്ന് ചെറിയ കുട്ടികൾ ഉത്സാഹത്തോടെ ഓടി നടക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ പണ്ട് ഓടിയോടി ഓരോ കുഴിമാടത്തിനരികിലും നോക്കി നിന്നിരുന്നു. ഇവിടെ അപ്പച്ചൻ, അവിടെ അമ്മൂമ്മ, അപ്പുറത്ത് വലിയാൻ്റി, ഇവിടെ വല്യപ്പച്ഛൻ അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരുപാട് പേര്.

അങ്ങോട്ടാണ് ഇപ്പോ രണ്ടാളും കൂടി പോകുന്നത്. ഈ പറഞ്ഞവരുടെ ആരുടെയും കുഴിമാടങ്ങൾ ഇപ്പോഴവിടെയില്ല. എങ്കിലും അവരെല്ലാവരും ഈ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു കഴിഞ്ഞല്ലോ.

അവിടെയെത്തിയപ്പോ നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. തുറന്നു കിടക്കുന്ന സെമിത്തേരിയുടെ വാതിലിലൂടെ കടൽ കാറ്റ് നിർലോഭം ഒഴുകുന്നുണ്ട്. എല്ലാ കുഴികളും പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിലകൂടിയ പൂക്കൾ മുതൽ ചെമ്പരത്തിയും മുല്ലയും ജമന്തിയും എല്ലാമുണ്ട്. അവിടുത്തെ ഓരോ മണൽത്തരിയും ഓരോ ഓർമകളാണ്. ചന്ദനത്തിരികളുടെ സുഗന്ധം പരന്നു കിടക്കുന്ന കുഴിമാടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു ചെന്നു കുരിശു രൂപത്തിന് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി പൂക്കൾ വച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോ മനസ്സിൽ ഊരിക്കൂടിയ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മെഴുകുതിരി പോലെ ഉരുകിയൊലിച്ചു പോയി.

“സമാധാനമായില്ലേ, ഇനി തിരിച്ചു പോകാം?”

എൻ്റെ മുഖത്തെ ശാന്തത കണ്ടിട്ടാവണം, അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം.

ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ സെമിത്തേരിയുടെ വടക്കു പടിഞ്ഞാറെ മൂലയിലേക്ക് കൂടി പതിവുപോലെ ഒന്നു നോക്കാൻ മറന്നില്ല. ഊഴമനുസരിച്ച് ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന കുഴിമാടങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിച്ചൂരുന്ന മരക്കുരിശുകൾ സ്ഥിരമായി കൂട്ടിയിടുന്ന സ്ഥലമാണത്. കറുപ്പിൽ വെള്ള അക്ഷരങ്ങളുള്ള കുരിശ് എവിടെയുണ്ടോ? വഴിതെറ്റി വന്നൊരു മിന്നാമിന്നി അപ്പോഴെന്നെ കടന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പറന്നു പോയി.

ഈ മണ്ണിലേക്ക് എനിക്കും വന്നു ചേരണമെന്നുണ്ട്. വിവാഹത്തോടെ താമസസ്ഥലവും വീട്ടുപേരും ഒക്കെ മാറ്റി പറിച്ചു നടുന്നതിനൊപ്പം അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന മണ്ണും മറ്റൊന്ന് എന്ന് കുറിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞല്ലോ..