മാളിന്റെ മുന്നിലൂടെ പതിയെ നടന്നുപോകുകയായിരുന്നു അയാൾ.
നാൽപ്പത് വയസ്സായെങ്കിലും, മുഖത്തെ ചുളിവുകൾ നോക്കിയാൽ അമ്പത് കഴിഞ്ഞെന്ന് ആരും പറയും. ജീവിതം സമയത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അയാളെ വയസ്സനാക്കിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ കണ്ണ് മാളിന്റെ മുൻവശത്തെ വലിയ LED സ്ക്രീനിൽ പതിഞ്ഞത്.
ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുന്നു. കവിളിലൊക്കെ ക്രീം പുരണ്ടിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന അച്ഛൻ അത് തുടച്ചുകൊടുത്ത് ചിരിക്കുന്നു. അമ്മയും ചിരിക്കുന്നു.
ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ…
അയാളുടെ കാലുകൾ അറിയാതെ നിന്നു.
ആ പരസ്യത്തിലേക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കിനിന്നു.
ആ ഐസ്ക്രീമിന്റെ വില വലിയതൊന്നുമല്ല.
ഒരുപക്ഷേ നൂറ് രൂപ.
ചിലർക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ ചെലവാക്കുന്ന തുക.
പക്ഷേ…
ആ നൂറ് രൂപ പോലും ഇന്ന് അയാളുടെ കൈയിൽ ഇല്ല.
അല്ല…
ഉണ്ടായാലും അത് ചെലവാക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിയില്ല.
കാരണം അയാളുടെ പോക്കറ്റിലേക്ക് വരുന്ന ഓരോ രൂപയും ആദ്യം കാത്തിരിക്കുന്നത് അയാളല്ല.
കടമാണ്.
അറിയാതെ അയാൾ തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെ ഓർത്തു.
ഒരുകാലത്ത് സന്തോഷമായിരുന്നു.
ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
മാസാവസാനം കണക്ക് നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.
വിശന്നാൽ ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കുമായിരുന്നു.
വഴിയിൽ കാണുന്ന ഐസ്ക്രീം വാങ്ങാൻ രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
ജീവിതം ഇത്ര വലിയ ശിക്ഷയാകുമെന്ന് അന്നൊരിക്കലും കരുതിയില്ല.
പിന്നീട്…
ചില ആവശ്യങ്ങൾ.
അസുഖങ്ങൾ
ചില അത്യാവശ്യ ചെലവുകൾ.
“ഇപ്പോൾ വാങ്ങിക്കോ… പതിയെ കൊടുത്താൽ മതി…” എന്ന് പറഞ്ഞ ചിലർ.
ഓരോ കടവും ചെറിയ തുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
ആ ചെറിയ കടങ്ങളാണ് ഒരുദിവസം അയാളെ വലിയൊരു കടക്കാരനാക്കിയത്.
കടം വാങ്ങിയ രാത്രികളേക്കാൾ ഉറക്കമില്ലാതിരുന്നത്, കടം ചോദിക്കാൻ ആളുകൾ വിളിച്ച രാത്രികളിലായിരുന്നു.
ഫോൺ ബെല്ല് മുഴങ്ങുമ്പോൾ നെഞ്ചിടിക്കും.
വഴിയിൽ പരിചയമുള്ളവരെ കണ്ടാൽ വഴി മാറി നടക്കാൻ പഠിച്ചു.
കാരണം…
ചില നോട്ടങ്ങൾ വാക്കുകളേക്കാൾ വേദനിപ്പിക്കും.
ഒരിക്കൽ സ്വന്തം എന്ന് വിളിച്ചവരും പതിയെ അകന്നു.
“ഞങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്” എന്ന് പറഞ്ഞവർ ആദ്യം പോയി.
പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കൾ.
പിന്നെ ബന്ധുക്കൾ.
ഒടുവിൽ…
സ്വന്തം ആളുകൾ പോലും.
പണം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ചിലർ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകില്ല…
ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് പോകുന്നത്.
അതിന്റെ ശബ്ദം ആരും കേൾക്കില്ല.
പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ.
സ്ക്രീനിൽ വീണ്ടും അതേ ഐസ്ക്രീം.
അയാൾ അറിയാതെ നാവ് ചുണ്ടിൽ ഒന്ന് തട്ടി.
എത്ര വർഷമായി ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചിട്ട്?
ഓർമ്മയില്ല.
എത്ര വർഷമായി ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട്?
ഓർമ്മയില്ല.
ഇപ്പോൾ വിശക്കുമ്പോൾ പോലും അയാൾ രുചിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറില്ല.
വയറു നിറഞ്ഞാൽ മതി.
കാരണം…
ആഗ്രഹങ്ങൾ വളർത്തിയാൽ കടങ്ങൾ കുറയില്ല.
അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴകിയ പേഴ്സ് എടുത്തു.
അതിനുള്ളിലെ കുറച്ച് നോട്ടുകൾ പതിയെ എണ്ണി.
അത് ഐസ്ക്രീം വാങ്ങാൻ ധാരാളമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
വൈകുന്നേരം പലിശ കൊടുക്കാൻ അത് തികയില്ലായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അയാൾ വീണ്ടും ആ ഐസ്ക്രീമിലേക്ക് നോക്കി.
“കടം മുഴുവൻ തീർന്നിട്ട് ഒരിക്കൽ വാങ്ങാം…”
മനസ്സിൽ പോലും ആ വാക്ക് വന്നില്ല.
കാരണം…
കടം തീർക്കാൻ ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച മനുഷ്യർക്ക്, സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാനുള്ള ശീലവും പതിയെ നഷ്ടമാകും.
അയാൾ പേഴ്സ് മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.
തോളിലെ പഴകിയ ബാഗ് നേരെയാക്കി.
ഒരിക്കൽ കൂടി ആ പരസ്യത്തിലേക്ക് നോക്കി.
ആ കുട്ടി ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അയാളും ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ…
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ജീവിതത്തോട് തോറ്റിട്ടില്ലെന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ അവസാന ധൈര്യം മാത്രമായിരുന്നു അത്.
പിന്നെ അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
ജോലിയിലേക്ക്.
കടം വീട്ടാൻ.
ഒരുപക്ഷേ…
നാളെ വീണ്ടും ഇതേ വഴിയിലൂടെ നടക്കും.
വീണ്ടും ആ ഐസ്ക്രീം കാണും.
വീണ്ടും വാങ്ങാതെ കടന്നുപോകും.
കാരണം ചില മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്നത് അവർക്ക് വേണ്ടി അല്ല…
അവർ ഒരിക്കൽ വാങ്ങിയ കടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്.
ആ ദിവസം മാളിന് മുന്നിലൂടെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ കടന്നുപോയി.
ആരും അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ…
ആ തിരക്കിനിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ വിശപ്പിനെയും, ഇഷ്ടങ്ങളെയും, സന്തോഷങ്ങളെയും നിശ്ശബ്ദമായി കുഴിച്ചുമൂടി വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോയിരുന്നു.
Ajeesh Kavungal
