മടിയെന്ന രണ്ടക്ഷരത്തെ ഇത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല! പഠിക്കാൻ വലിയ മടിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ വീട്ടുജോലി എന്നു കേട്ടാൽ മതി, എന്റെ മടി പത്തിരട്ടിയാകും! വിശേഷിച്ചും അടുക്കളയോട് എനിക്ക് ഏഴയലത്തുപോലും അടുപ്പമില്ലായിരുന്നു!
പെൺകുട്ടികൾ ചെറിയ ജോലികൾ പഠിക്കണമെന്നത് അമ്മയുടെ കർശന നിർദേശമായിരുന്നു. കഴിച്ച പാത്രം കഴുകിവെക്കണം, ഭക്ഷണം പാഴാക്കരുത്! എന്നാൽ ഈ മടിച്ചി അതിനും കണ്ടെത്തി ഒരു കുറുക്കുവഴി! പാത്രം കഴുകേണ്ടിവരാതിരിക്കാൻ വയറുനിറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അൽപ്പം ഭക്ഷണം ബാക്കിവെച്ചിട്ട് സ്ഥലം വിടും! മടി മാറ്റാൻ ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കേണ്ടിടത്ത്, മടി തുടരാൻ ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച മഹാപ്രതിഭയായിരുന്നു ഞാൻ!
പഠനം കഴിഞ്ഞു, ജോലി കിട്ടി, വിവാഹവും തീരുമാനമായി. എന്നിട്ടും അടുക്കളയുമായുള്ള അകലം മാത്രം കുറഞ്ഞില്ല. അടുപ്പിൽ തീ കത്തിക്കാനോ ഗ്യാസ് ഉപയോഗിക്കാനോ അറിയില്ല; ഒരു ചായയിടാൻപോലും ആത്മവിശ്വാസമില്ല!
വിവാഹശേഷം ചെന്നുകയറിയ വീടാകട്ടെ അടുക്കും ചിട്ടയും നിർബന്ധമായിരുന്ന ഇടം. പാചകവിദഗ്ധനും കർക്കശക്കാരനുമായ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ അടുക്കളജ്ഞാനം പൂജ്യം! എന്തു ചെയ്താലും കുറ്റങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും പിന്നാലെയെത്തി. ഒടുവിൽ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു: എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയില്ലെന്നു കരുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ച് എന്റെ കഴിവ് തെളിയിക്കണം!
അങ്ങനെ എന്റെ അടുക്കള വിപ്ലവം ആരംഭിച്ചു! ഓരോ ജോലിയും പഠിച്ചു, ദിവസത്തെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി, തെറ്റുകളിൽനിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് മുന്നേറി.
ഇന്ന് അമ്പതുപേർക്കുപോലും സദ്യയൊരുക്കാൻ കഴിയുന്നവളായി ഞാൻ മാറി! ഒരിക്കൽ ചായയിടാൻപോലും അറിയാതിരുന്ന ഞാൻ ഇത്രയും മാറുമെന്ന് അന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ ഞാനായിരിക്കും ആദ്യം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുക!
ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഇതാണ്: കഴിവില്ലായ്മയല്ല പലപ്പോഴും നമ്മെ പിന്നോട്ടുവലിക്കുന്നത്; ശ്രമിക്കാനുള്ള മടിയാണ്. വിമർശനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ തളരാതെ അവയെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള പ്രേരണയാക്കണം.
ഒരിക്കൽ മടിയെ മറയാക്കി കഴിവുകളെ ഒളിപ്പിച്ച ഞാൻ, ഇന്ന് പരിശ്രമത്തെ പടവുകളാക്കി വിജയത്തിലേക്കു നടന്നുകയറി.
പ്രിയ വായനക്കാരേ, ഓർക്കുക: ഇന്നലെ അറിയാതിരുന്നത് ഇന്ന് പഠിക്കാം; ഇന്ന് കഴിയാത്തത് നാളെ സാധ്യമാക്കാം. മടിയല്ല നമ്മുടെ പരാജയം; മാറാൻ കഴിയില്ലെന്നു വിശ്വസിച്ച് ശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് യഥാർഥ പരാജയം!
