അമ്മ മനസ്സ്

“ഈ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വക പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല. എന്താ ചെയ്യുന്നതെന്നും പറയുന്നതെന്നും വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ? ഓ… കേട്ടും കണ്ടും സഹിച്ചും എനിക്കു മതിയായി. അച്ഛനെ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കണം ”

അനീഷിൻ്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നപ്പോൾ അനുഷയും കൂടെക്കൂടി.

“ശരിയാ ചേട്ടാ, വയസ്സായാലെങ്കിലും മനുഷ്യനു വകതിരിവു വേണ്ടേ. എങ്ങനെയെങ്കിലും നമ്മളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണമെന്നും കഷ്ടത്തിലാക്കണമെന്നുമുള്ള വിചാരമേ ഈ അമ്മയ്ക്കുള്ളു.”

വിവർണ്ണമായ മുഖത്തോടെ അമ്മ നിശ്ശബ്ദം തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഇത് പതിവുള്ള കാര്യമല്ലല്ലോ എന്ന മട്ടിൽ ചേട്ടനും അനിയത്തിയും പരസ്പരം നോക്കി.

സാധാരണ അമ്മ കുറെ എതിർത്തു സംസാരിച്ച് വലിയ ഒച്ചപ്പാടിലേ കാര്യങ്ങൾ അവസാനിക്കാറുള്ളു.

ഇതിവിടെ പതിവല്ലേ എന്ന മട്ടിൽ രശ്മി ഫോണിലേക്കു മടങ്ങി.

പക്ഷേ മിഥുന് വല്ലായ്മ തോന്നി. ഇവരെന്താ ഇങ്ങനെ? സ്വന്തം അമ്മയോട് ഇങ്ങനെയാണോ സംസാരിക്കേണ്ടത് എന്നെല്ലാം ചിന്തിച്ച് അയാൾ തൻ്റെ ഭാര്യയുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.

“അനൂ, നീയെന്തിനാണ് അമ്മയോടിങ്ങനെ മുഷിഞ്ഞു സംസാരിക്കുന്നത്? ഇതത്ര നല്ല സ്വഭാവമല്ല കേട്ടോ”

“ചേട്ടനെന്തറിയാം? യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കല്ലേ അറിയൂ”

അനുഷ ഭർത്താവിൻ്റെ ഉപദേശത്തിന് ഒട്ടും വില കല്പിച്ചില്ല.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും താൻ ചെയ്ത തെറ്റെന്തെന്ന് അവർക്കു പിടി കിട്ടിയില്ല.

അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ മക്കൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കറികളുണ്ടാക്കുന്നതിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. സഹായിക്കാൻ വരുന്ന പുഷ്പ ഇന്നു വന്നിട്ടില്ല. അമ്മ ജോലിത്തിരക്കിൽ മുഴുകി.

കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു കയറുന്നതുപോലെ… അവർ അല്പ സമയം ഭിത്തിയിൽ ചാരിനിന്നു. രാവിലെ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ എന്നപ്പോഴാണോർത്തത്. പന്ത്രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഊണുമുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് കാസറോളിൽ ഉണങ്ങിവരണ്ട രണ്ടു ദോശ ബാക്കിയുണ്ട്. വേണ്ട… ഇനിയതു തിന്നാൻ വയ്യ. ഒരുഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളം കുടിച്ചു. വീണ്ടും പല പല കാര്യങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി.

“അമ്മൂമ്മേ.. അമ്മൂമ്മ എന്തെടുക്കുകയാ?”

കൊച്ചുമക്കൾ മൂന്നു പേരും ഓടിയെത്തി അമ്മൂമ്മയുടെ കൈയിൽത്തൂങ്ങി.

“വിശക്കുന്നോ മക്കൾക്ക്?”

“എന്തൊക്കെയാ ഇന്നത്തെ മെനു?”

മൂത്തവൾ ലച്ചുവാണ്. ആറാം ക്ലാസിലേ ആയിട്ടുള്ളെങ്കിലും നല്ല സ്നേഹവും പക്വതയുമുള്ളവൾ.

“എന്തൊക്കെ വേണം?”

“ചിക്കനില്ലേ അമ്മൂമ്മേ ?”

കൊച്ചു കാന്താരി പാറുവാണ്.

“ഇല്ലല്ലോ . ചിക്കൻ ഉണ്ടാക്കാനൊന്നും അമ്മൂമ്മയ്ക്കറിയില്ല. ഫിഷുണ്ട്, പരിപ്പും പപ്പടവുമുണ്ട്. അവിയലും തോരനുമൊന്നും നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടല്ലോ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് സേമിയപ്പായസവും വെച്ചു തരാം പോരേ?”

“പായസം വേണ്ട ഐ ക്രീം മതി..”

നാലുവയസ്സുകാരൻ കിച്ചു അമ്മൂമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“അമ്മൂമ്മ നേരത്തെ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി വെച്ചു കാണും. എനിക്കറിയാം നോക്കട്ടെ “

ലച്ചു ഫ്രിഡ്ജു തുറന്നു നോക്കി.

“പാറൂ ….. കിച്ചൂ….. സ്ട്രോബറി തന്നെ ”

മൂന്നു പേരും അമ്മൂമ്മയ്ക്കു ചുറ്റും തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു.

“അമ്മൂമ്മ ബ്രയ്ക്ക്ഫാസ്റ്റു കഴിക്കുന്നതു കണ്ടില്ലല്ലോ. കൃത്യസമയത്തു ഫുഡ് കഴിക്കണമെന്ന് അച്ഛൻ പേഷ്യൻസിനോടെല്ലാം പറയും. ഇല്ലെങ്കിൽ ഹെൽത്തിന് പ്രശ്നം വരും. അമ്മൂമ്മയ്ക്കിതൊന്നും അറിയില്ലേ ?”

ലച്ചു തൻ്റെ അറിവുകൾ വിളമ്പി.

പാവം കുഞ്ഞുങ്ങൾ…… അവരുടെ സ്നേഹത്തിൽ അമ്മ തൻ്റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം മറന്നു.

കാറും കോളും മാറി അമ്മയുടെ മനസ്സു തെളിഞ്ഞു.

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അമ്മ കൊച്ചുമക്കളെ ഊട്ടി.

”അമ്മൂമ്മയ്ക്കു ചോറുണ്ണണ്ടേ?”

പാറു ഒരുരുളച്ചോറും ഒരു മീൻ കഷണവും നീട്ടി.

‘”എടീ പാറൂ, അമ്മൂമ്മ ഫിഷും ചിക്കനും കഴിയ്ക്കില്ല. കഴിയ്ക്കാതെങ്ങനെയാ ഇത്ര ടേസ്റ്റിയായി ഫിഷ് കറി വെയ്ക്കുന്നത്? ഒന്നു പറഞ്ഞേ?”

ലച്ചു നിർബ്ബന്ധം പിടിച്ചു.

“അത് ഫിഷ് കറിയിൽ അമ്മൂമ്മ കുറച്ചു സ്നേഹം വിതറും . അതാണീ ടേസ്റ്റിനു കാരണം “

അമ്മൂമ്മയും ചേച്ചിമാരും ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട് കിച്ചുവും ചിരി തുടങ്ങി.

“നീയെന്തിനാടാ കുട്ടാ ചിരിക്കുന്നത്? നിനക്കെന്തു മനസ്സിലായി? ” അമ്മ കിച്ചുവിനെ ഇക്കിളിയിട്ടു.

നാലു പേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

തങ്ങൾ കഴിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം അമ്മയേയും അവർ ഊണു കഴിപ്പിച്ചു.

ഐസ്ക്രീമുമായി കുഞ്ഞുങ്ങൾ പോയപ്പോൾ അമ്മ അച്ഛനെ ഊണുകഴിക്കാൻ വിളിച്ചു.

” ഇന്ന് വിശേഷവിഭവങ്ങളാണല്ലോ. മക്കൾ വന്നതു പ്രമാണിച്ചാവും അല്ലേ?”

അച്ഛൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ അമ്മ ഊണു വിളമ്പി.

അച്ഛൻ ഊണുകഴിക്കുന്നതും നോക്കി ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്ന അവരുടെ മനസ്സ് വേറെവിടൊക്കെയോ അലഞ്ഞു നടന്നു.

തിരക്കുപിടിച്ച വർഷങ്ങൾ എത്രയോ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭർത്താവിനും മക്കൾക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കും വീട്ടു ജോലികൾക്കും ഓഫീസിനും കൃഷിയ്ക്കും പശുക്കൾക്കുമെല്ലാമായി വീതിച്ചു കൊടുത്ത് അവസാനിച്ച യൗവ്വനം. ഓർമ്മകൾ തന്നെ കളിയാക്കുകയാണോയെന്ന് അമ്മയ്ക്കു തോന്നി.

“നീയെന്താ സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുന്നത്? ഈ വയസ്സുകാലത്തും നിൻ്റെ സ്വപ്നം കാണൽ അവസാനിച്ചിട്ടില്ലേ?”

അച്ഛൻ്റെ കളിയാക്കൽ പാടേ അവഗണിച്ച് അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.

സമയം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു. മക്കളും മരുമക്കളും മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പിടിച്ച സംസാരത്തിലാണ്.

എല്ലാം ഊണുമുറിയിലെ മേശയിലുണ്ടെന്നുറപ്പു വരുത്തി അമ്മ വരാന്തയിലേക്കു നടന്നു. പത്രമെടുത്തു നിവർത്തി.

പടികളിറങ്ങുന്ന ഒച്ച ചെവിയിൽ പതിച്ചു. എല്ലാവരും ഊണുകഴിക്കാനെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഊണുമുറിയിലെ ചിരിയും ബഹളങ്ങളും അമ്മയിൽ സന്തോഷമുണർത്തി. ഓരോരുത്തർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ആരെങ്കിലും തന്നെ ഊണുകഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് ചെവിയോർത്തു കൊണ്ട് അവർ പത്രവാർത്തകളിലൂടെ കണ്ണുകൾ പായിച്ചു.

അമ്മേ എന്നൊരു വിളിക്കായി കൊതിച്ചിരുന്ന കാതുകൾക്ക് നിരാശ മാത്രം ബാക്കി.

“അനൂ ഈ കറികളൊക്കെ എടുത്തു മാറ്റി മേശ വൃത്തിയാക്കുന്നില്ലേ?”

മിഥുൻ്റെ ശബ്ദം കാതിൽ മുഴങ്ങി.

മറുപടിയൊന്നും കേൾക്കാനില്ല.

ആരൊക്കെയോ വീണ്ടും പടി കയറിപ്പോകുന്നു.

വരാന്തയിലെ കർട്ടനിടയിൽക്കൂടി തലനീട്ടി അനു പറഞ്ഞു.

“പ്ലേറ്റു കഴുകി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാക്കിയെല്ലാം മേശപ്പുറത്തു തന്നെയിരിപ്പുണ്ട്. അമ്മയെടുത്തു വെക്കുമല്ലോ “

മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവൾ ചടപടാന്ന് പടികൾ കയറി.

മിഥുൻ്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടപ്പോൾ അമ്മ മുകളിലേക്കു നോക്കി.

“നീയെന്താ അനൂ കാണിച്ചത്? അമ്മയ്ക്കും കുറച്ചു റസ്റ്റു വേണ്ടേ? ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ എല്ലാം ചെയ്തത്. ഒരു സഹായവും ചെയ്യാതെ നീയിങ്ങനെ വന്നു സുഖിച്ചിരുന്നാലോ?”

“അമ്മയ്ക്കു വേറെയാരും ഒന്നും ചെയ്യുന്നതിഷ്ടമല്ല. എന്തു ചെയ്താലും കുറ്റം തന്നെ. പാത്രം കഴുകിയാൽ വൃത്തിയായില്ല, ആഹാരമുണ്ടാക്കിയാൽ രുചിയില്ല. എല്ലാത്തിലും കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കലാണു ജോലി. എന്നാൽപ്പിന്നെ തനിയെ ചെയ്യട്ടെ എന്നു ഞങ്ങളും കരുതുന്നു എന്നേയുള്ളു . ഇപ്പോഴും ഒന്നും ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. അനുഭവിക്കട്ടെ”

അനുവിൻ്റെ മറുപടി കൂരമ്പു പോലെ അമ്മയുടെ ചെവിയിലേക്കു പതിച്ചു.

അമ്മ സ്വന്തം മനസ്സിലേക്കൊന്നെത്തി നോക്കി.

അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ. എല്ലാത്തിലും പെർഫെക്‌ഷൻ വേണമെന്ന കടും പിടുത്തമല്ലേ എല്ലാറ്റിനും കാരണം. ആരോഗ്യമുള്ള കാലത്ത് അഹങ്കാരത്തോടെ ഓടി നടന്ന് എല്ലാം പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഇന്നോ ? ഒന്നു വിശ്രമിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടാതെ ഇന്നും ഓട്ടപ്പാച്ചിലിലാണ്. ഒന്നിനല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിനായി സമയം കടന്നുപോകുന്നത് അറിയുന്നതേയില്ല.

അമ്മ ബാക്കി വന്ന കറികളെല്ലാം ചെറിയ പാത്രങ്ങളിലാക്കി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ചു. മേശ വൃത്തിയായി തുടച്ചു. പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി.

വല്ലാത്ത ക്ഷീണം……

പുഷ്പ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ……

ഓരോ ജോലികളും ചെയ്യുമ്പോൾ തൃപ്തിവരാതെ അവളെ ശാസിച്ചിരുന്നത് അവരുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു.

ഒന്നു കിടക്കണമെന്നു തോന്നി.

അപ്പോഴാണോർത്തത്. കിടന്നാൽ പറ്റില്ല. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. അമ്പലത്തിൽ കിട്ടുന്ന പോലെ പഞ്ചസാര തൂവിയ ഉണ്ണിയപ്പം തന്നെ വേണമെന്നായിരുന്നു ലച്ചുവിൻ്റെ ആവശ്യം. മാവു കലക്കി വെച്ചത് മാറ്റിവെച്ചു.

അപ്പക്കാര കൈയിലെടുത്തതേയുള്ളു. പാത്രം താഴേക്കു വീണു ഒപ്പം അമ്മയും. ഓട്ടുപാത്രം താഴെ വീണ ശബ്ദം വീടാകെ മുഴങ്ങി. ആരൊക്കെയോ ഓടി വരുന്നു.

”അമ്മേ… അമ്മേ… അച്ഛാ അമ്മയ്ക്കെന്താ പറ്റിയത്?

അമ്മൂമ്മേ ….. അമ്മൂമ്മേ കണ്ണു തുറക്ക് ,ലച്ചുവാണു വിളിക്കുന്നത്……

സുമിത്രേ…… സുമീ….. നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?”

അമ്മ ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല. ഒന്നും മിണ്ടിയതുമില്ല.

#എൻ്റെരചന#മാതൃദിനം2025

#കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ