തൂലികയോട്

പൂവിൻെറ വർണ്ണമോ

പൂന്തേൻ മധുരമോ

നൽകുവാനാവാതെ

എന്തേ നീ തൂലികേ

പരുക്കനാം ഈ താളിൽ

ശങ്കിച്ചു നിൽക്കുന്നു

പരുക്കനാം പാറയിൽ

ചിത്രങ്ങൾ കൊത്തിയും

താളിയോലത്തുണ്ടിൽ

നാരായമോടിച്ചും

എത്രയോ കാവ്യങ്ങൾ

എഴുതിയതല്ലയോ

ലോകത്തിൻ സൗന്ദര്യ-

മാകെയുംവർണ്ണിച്ച്

വർണ്ണ മഷി നിന്നിൽ

വറ്റി വരണ്ടുവോ?

എൻെറ ഈ ഹൃദയത്തിൻ

അറകൾ തുറന്നു ഞാൻ

ഹൃദയ രക്തം ഊറ്റി

നിന്നിൽ നിറച്ചിടാം

അതിൽനിന്നുമൂറുന്ന

വാക്കിൽ വിരിയില്ല

മൃദുല ഭാവങ്ങളാം

പൂക്കളൊരിക്കലും

ചോര കിനിയുന്ന

തുലിക തുമ്പിനാൽ

കോറിയിടുന്നൊരീ

വാക്കുകളൊക്കെയും

ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചിടാം

പുസ്തക താളുകൾ

വിയർപ്പിൻെറ രൂക്ഷമാം

ഗന്ധമുയർന്നിടാം

കിനിഞ്ഞിടാം ചില വാക്കിൽ

ചോരതൻ തുള്ളികൾ

വിയർപ്പും കണ്ണീരും

ചാലിച്ച വരികളോ

മധുരിക്കുകില്ലൊട്ടും

അറിയാമെൻ തൂലികേ

മൃദുല വികാരങ്ങൾ

എഴുതി നിറയ്ക്കുവാൻ

ഉള്ളതല്ലല്ലോ ഈ

പരുക്കനാം താളുകൾ

വെളുത്ത മിനുപ്പുള്ള

താളുകളിലെത്രയോ

പ്രണയകാവ്യങ്ങൾ നീ

എഴുതിയതല്ലയോ

ഇനി നീ എഴുതിത്തുടങ്ങുക

തൂലികേ

വെളിച്ചം വീശാത്ത

ചരിത്ര സത്യങ്ങളെ

അദ്ഭുത സൃഷ്ടികൾ

ആകെയും നിർമ്മിച്ചോർ

ആരോരുമറിയാതെ

മണ്ണിൽ മറഞ്ഞവർ,

അവരുടെ കഴിവിനെ

ചൂഷണം ചെയ്തവർ

വിളങ്ങുന്നു ചിരിതൂകി

ചരിത്രത്തിൽ തൂലികേ

ഒരു വാക്കുപോലും

എഴുതിവച്ചില്ല നീ

എഴുതിവച്ചില്ലല്ലോ

അവർ ചെയ്ത ത്യാഗങ്ങൾ

ഇനി നീ എഴുതി

നിറയ്ക്കുക തൂലികേ

പരുക്കനാമെൻെറയീ

പുസ്തക താളുകൾ

ധനം- അധികാരങ്ങൾ

ഉള്ളവർക്കീഭൂവിൽ

സ്വർഗ്ഗം പണിയുവാൻ

രാവിനെ പകലാക്കി

അധ്വാനിച്ചോരുടെ

കദനങ്ങൾ എഴുതുക

ഒരുനേരമെങ്കിലും

വയർ നിറച്ചുണ്ണുവാൻ,

ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും

സുഖമായുറങ്ങുവാൻ,

മോഹിച്ചവരുടെ

കാവ്യങ്ങളെഴുതുക

പിറവികൊണ്ടപ്പൊഴേ

അവർണ്ണരായ് തീർന്നോർതൻ,

സ്വത്തായി ദുഃഖങ്ങൾ മാത്രം

ലഭിച്ചോർതൻ

കാവ്യങ്ങൾ എഴുതി

നിറയ്ക്കു നീ തൂലികേ…

ഒരു നല്ല കാലം

വരുമെന്ന ചിന്തയിൽ

കണ്ണീരുമാത്രം കുടിച്ചുവറ്റിച്ചിട്ട്

യവനികയ്ക്കുള്ളിൽ

മറഞ്ഞുപോയവരുടെ

ജീവത കഥ നീ

പറയുക തൂലികേ…

അധികാരക്കൊതി മൂത്ത്

പടനയിച്ചോർക്കായി

ചുടുരക്തമൂറ്റിക്കൊടുത്തിട്ടു

 പോയോർതൻ

വീര കഥകൾ

എഴുതു നീ തൂലികേ…